DE GROTE LAAN VAN DE EEUWIGE VRIJHEID

 

HOOFDSTUK -80-

DE GROTE LAAN VAN DE EEUWIGE VRIJHEID

IK BEN

En

Ik zweef uit mijn lichaam, gewichtloos. Plots voel ik dat ik wordt weggezogen en het volgende moment sta ik in een straat die lijkt op een rustig klein stadje. Ik bevind mij aan het begin van een lange, prachtige laan vol bomen en bloemen. Ik vraag me af waar ik terecht ben gekomen. Dan zie ik een paal met bovenaan een rond blauw bord met witte sierletters. Het lijkt op een verkeersbord, maar dat is het niet. Op het bord staat in sierlijke letters: "DE GROTE LAAN VAN DE EEUWIGE VRIJHEID."

Dat klinkt mooi. Langzaam loop ik de laan in. Na een kwartier bereik ik een kruising en sla rechtsaf. Ook hier staat een bord met sierlijke witte letters: "LAAN VAN EEUWIGE JEUGD EN DAGELIJKSE VERJONGING."

Klinkt ook mooi, en het geeft me direct een prettig gevoel. Ik voel me meteen thuis. Ik kom bij een volgende kruising en sla linksaf. Ook hier weer een bord: "LAAN VAN EEUWIGE VREDE EN KALMTE."

Deze lanen voeren door een soort woonwijken met huizen die sterk lijken op de kabouterhuisjes uit de Efteling. Ze zien er allemaal anders en kleurrijk uit, met veel lichte tinten.

Na een paar minuten zie ik een man in een wit pak. Hij ziet er welvarend en gezond uit, rond de veertig. Als we elkaar passeren, stopt hij en knikt vriendelijk: “Ach, een bezoeker van een naastgelegen parallelle wereld, zie ik," zegt hij. "Welkom in onze stad, die overigens de STAD VAN EEUWIGDURENDE POSITIVITEIT heet.”

We lopen verder en hij stelt zich voor als Magistra. Ik complimenteer hem met zijn mooie naam en de straatnamen. “Waarom hebben jullie voor deze namen gekozen?”

“Omdat elke keer dat je deze namen ziet, het je stemming beïnvloedt,” zegt hij. “Het draagt bij aan iemands gemoedstoestand. Hetzelfde geldt voor onze huizen. Mensen worden gelukkig in zulke huizen. Kinderen voelen zich hier fijn en groeien op tot gezonde, evenwichtige volwassenen.”

We passeren een Efteling-achtig wit kasteeltje met veel ramen en speeltoestellen. “Kom, ik laat je zien hoe wij hier lesgeven aan de kinderen,” zegt hij. Binnen is alles erop gericht om het de kinderen naar de zin te maken. We lopen een klas binnen waar het heel licht is door de grote ramen en lichte kleuren.

Ik zie twaalf kinderen in kleermakerszit op kussens, met gesloten ogen en een vredige uitdrukking op hun gezichten. “Hier leren de kinderen mediteren,” legt hij uit. “Natuurlijk leren ze hier ook lezen, schrijven en rekenen, maar dat zijn bijzaken. De hoofdvakken zijn mediteren, hypnose en effectief omgaan met het onderbewuste. In de hogere klassen leren ze lucide dromen en hun leven samen met de oer-God vorm te geven.”

Als we weer naar buiten lopen, merk ik dat er geen auto's of bussen rijden. “Dat komt,” zegt Magistra, “omdat we de kunst van teleportatie en telepathie beheersen. Vervoer is niet nodig.” Hij glimlacht. “Vandaar dat jij mijn vragen al beantwoordt voordat ik ze stel,” zeg ik. “Klopt,” lacht hij. “We hebben alleen fietsen voor beweging.”

Op dat moment komt een groep kinderen op fietsen naar buiten. “Dat doen ze dagelijks,” zegt Magistra. “Elke dag anderhalf uur fietsen, goed voor de gezondheid.”

We lopen verder en Magistra wijst naar een rond wit gebouwtje. “Dit is ons ziekenhuis,” zegt hij. “Ons ziektepercentage is ongeveer 4%, en dat bestaat voornamelijk uit botbreuken of verouderingsproblemen. We gebruiken hier alleen hypnose en geluidstrillingen bij operaties. Met hypnose brengen we mensen, vooral ouderen, in een theta-staat voor toegang tot het onderbewuste. De klanksessies verhogen de trillingen, waardoor het herstel sneller gaat.”

“Hoe oud worden mensen hier?” vraag ik. “Hoe oud schat je mij?” vraagt hij lachend. “Een jaar of veertig,” zeg ik. “Bijna goed, maar ik ben 153 jaar oud. De gemiddelde leeftijd hier is ongeveer 200 jaar, maar er leven mensen die veel ouder zijn.”

“Je moet weer gaan,” zegt hij glimlachend. “Kan ik hier niet blijven?” vraag ik hoopvol. “Je bent hier al,” antwoordt hij knipogend.

En ik zweef weer weg, volledig vredig, maar met veel vragen.