ONTWAKEN UIT DE STEM IN HET HOOFD:NON-DUALITEIT EN HET EINDE VAN MENTALE SLAVERNIJ

HOOFDSTUK 144

IK BEN

Er komt een moment — vaak onverwacht, soms voortkomend uit crisis of stilte — waarin de mens plotseling beseft: "Wat doet mijn geest eigenlijk de hele dag?" Dit ogenblik van inzicht, hoe kort ook, is als een scheur in de sluier van mentale onbewustheid. Het is de eerste glimp van ontwaken. Niet het ontwaken naar een hogere werkelijkheid die buiten je ligt, maar naar de werkelijkheid zoals die is — onverdeeld, direct, vrij van interpretatie.

Non-dualistisch gezien  is het onderscheid tussen wat is en hoe het door de geest wordt geïnterpreteerd, van essentieel belang. Een onbewuste geest kent dit onderscheid niet. De mens leeft dan volledig versmolten met de verhalen, oordelen en reacties van het denkproces, alsof die de werkelijkheid zijn. De innerlijke monoloog — die oneindige stroom van commentaar, weerstand, angsten en zelfrechtvaardiging — wordt niet gezien als een mentaal fenomeen binnen het bewustzijn, maar als de waarheid zelf.

Toch is die monoloog slechts een rimpeling in het veld van bewustzijn. Jij bent niet de stem in je hoofd, maar het stille gewaarzijn waarin die stem opkomt en verdwijnt. Het ware Zelf kent geen oordeel, geen verzet, geen verhaallijn. Het is. En in dat zijn ontstaat de vrijheid om te zien zonder te interpreteren, te ervaren zonder te filteren.

Een zeer onbewust mens is gevangen in mentale conditionering — opgebouwd uit verleden, cultuur, trauma en gewoonte. Alles wat hij of zij ervaart, wordt gekleurd door deze bril. En in die vervormde waarneming ontstaan lijden, conflict en verwijdering van het Nu. Maar zodra men bewust wordt van die conditionering — zodra men opmerkt: "Oh, mijn geest vertelt een verhaal" — begint de ontwaking. Niet omdat het verhaal verdwijnt, maar omdat het herkend wordt als verhaal, niet als werkelijkheid.

Deze herkenning is geen intellectuele oefening, maar een levende beoefening van onderscheid: Hier is de situatie, en hier is mijn reactie erop. Hier is een mens, en hier is mijn oordeel over hem. Hier is pijn, en hier is het verhaal dat de pijn versterkt.Zoals een wijze verlichte opmerkte:" Pijn is pijn, ontken pijn niet maar neem het waar.En identificeer je er niet mee." 

 Zo ontstaat innerlijke ruimte — de ruimte waarin bewustzijn zichzelf herkent, vrij van identificatie.

En ja, soms worden we getriggerd. Soms neemt de oude conditionering het weer over. Maar zelfs dat zien is ontwaken. Niet door zelfveroordeling, maar door helderheid. Want als jij die ene was die getriggerd werd — wie is dan degene die het ziet?

In die vraag openbaart zich de non-duale waarheid: er is geen afgescheiden zelf. Alleen het spel van bewustzijn dat zichzelf herinnert door vorm, verlies, verwarring en uiteindelijk — stilte. Zelfs het collectieve onbewuste, dat hele naties kan overnemen, is niet een vijand, maar een spiegel. En wat gezien wordt in waarheid, kan transformeren.

Het lijden dat voortkomt uit onbewustheid is niet de straf van het universum, maar het signaal van het Leven zelf: Word wakker. Zie. Wees. Want in het diepst van onze ervaring wacht geen nieuwe identiteit, maar de terugkeer naar wat we altijd al waren — het tijdloze, vormloze bewustzijn dat stil aanwezig is achter elke gedachte, elke pijn, elke mens.

En wanneer je dat herkent, wordt zelfs het lijden een poort.

DE FLUISTERING VAN BOMEN OP ENERGETISCH NIVEAU

HOOFDSTUK 143

IK BEN

In een tijd waarin de mens zich steeds verder van de natuur verwijdert, groeit tegelijkertijd de behoefte aan herverbinding. Deze herverbinding overstijgt de tastbare wereld van materie en betreedt het domein van energie, bewustzijn en intentie. Steeds meer mensen ervaren dat bomen – ogenschijnlijk stille, onbewogen wezens – in feite energetische entiteiten zijn met een vorm van bewustzijn die subtiel maar diepgaand is. Daarom hieronder mijn verwijzing naar de communicatie met bomen die wij kunnen laten plaatsvinden op energetisch niveau, hoe wetenschap en spiritualiteit elkaar daarin kunnen aanvullen, en geef ik hier weer, mijn " gesprek"  met een oude kastanjeboom.

Het Energetisch bewustzijn van bomen:

Wetenschappelijk gezien weten we dat bomen met elkaar communiceren via symbiotische verbindingen tussen boomwortels en schimmels –  Hieruit blijkt al dat bomen informatie kunnen uitwisselen over ziektes, voedingsstoffen en bedreigingen. Maar er is een groeiend veld binnen de bewustzijnsstudies en kwantumfysica dat suggereert dat bewustzijn niet uitsluitend een product is van hersenen, maar ook in andere vormen van leven kan huizen, zij het op andere frequenties.

Vanuit een spiritueel perspectief is het energetisch veld van een boom (soms aangeduid als zijn ‘aura’ of energetische blauwdruk) in staat om in interactie te treden met het menselijk energieveld. Wanneer een mens zich in een verhoogde staat van bewustzijn bevindt – bijvoorbeeld via meditatie, trance of HARTCOHERENTIE – kan er een subtiele, telepathische uitwisseling ontstaan: niet via woorden, maar via gevoel, beelden en intuïtieve inzichten.

Om met een boom te communiceren-maar dat is mijn persoonlijke ervaring-moet de mens zich eerst afstemmen. Dit vraagt om:

-Verstilling: het loslaten van mentale ruis.

-Open hart: een liefdevolle en niet-oordelende houding.

-Intentie: een oprechte wens tot verbinding.

-Aanwezigheid: fysiek en energetisch aanwezig zijn bij de boom.(Bij een zeer hoog bewustzijn is aanwezigheid overboding omdat je dan één bent met de boom/bomen oftewel; je BENT de boom,  maar dit terzijde)

Vaak openbaart de communicatie zich bij mij in de vorm van ingevingen, heldere beelden, innerlijke stemgeluiden of een directe ‘wetenheid’ die niet via logisch denken is verkregen.

Onder, mijn '"gesprek" met een boom. Let wel, het is geen gesprek in woorden dus vergeef mij als ik niet alle woorden kon vinden die recht doen aan de communicatie die ik ervoer  met de boom:

Locatie: een vesting met aan weerszijde `hoge, oude kastanjebomen. Het is lente. Het licht is zacht en kleurrijk.

Ik sluit mijn ogen, stem mij af op mijn hartslag, adem langzaam in, uit. Mijn handen rusten op de ruwe schors van de oude kastanjeboom. In stilte stuur ik een gedachte:

"Oude wijze boom, mag ik met je spreken?"

Er volgt een diepe rust. Dan, als een trage golf van energie door mijn borst:

"Je spreekt al. Wij luisteren altijd."

"Wat zie jij als jouw taak op deze plek?"

"Ik anker tijd. Ik herinner de patronen van groei en verval. Mijn wortels bewaren de verhalen van het land, mijn bladeren zijn boodschappers van het licht. Mijn aanwezigheid houdt balans voor de wezens hier – zichtbaar en onzichtbaar."

"Kun jij mij iets leren over hoe jullie het leven ervaren?"

"Wij zijn. In ieder moment. Geen haast, geen oordeel. Alles is beweging in stilstand. Wij voelen de trillingen van de zon, het lied van de regen. Elk seizoen is een verhaal. Elk jaar een ademhaling."

"Voel je iets voor de mensen die hier komen?"

"Sommigen ja, zij die zich openen. Anderen razen voorbij, als wind zonder richting. Maar wij houden ruimte, zonder onderscheid. Liefde is ons fundament."

"Wat kan ik leren als mens door vaker bij jou te zijn?"

"Herinner je dat ook jij een cyclisch wezen bent. Je hoeft niet altijd te doen. Soms is het genoeg om te wortelen, te rusten, te luisteren. Laat jouw innerlijke ritme weer samenvallen met dat van de Aarde. Dan zal je weten wat echt is."

Nogmaals:geen woorden! Het was meer een korte flits van herkenning en direct begrip.

Communicatie met bomen is dus geen mystieke illusie, maar een subtiele vorm van energetische interactie die zich openbaart aan wie bereid is stil te worden. Zowel spiritueel als wetenschappelijk biedt het ons een brug naar een diepere relatie met de natuur – een relatie gebaseerd op respect, wederkerigheid en verwondering.

En; dit is belangrijk:De oude kastanjeboom gaf geen antwoorden in menselijke taal, maar zijn wijsheid resoneerde dieper dan woorden. In een wereld vol prikkels en oppervlakkige verbindingen, bieden bomen ons een herinnering aan wat het betekent om écht te luisteren – met het hart, met het lichaam, en met het bewustzijn.

Ik gun iedereen die ervaring die je kunt ervaren door stilte in jezelf en vertrouwen in alles wat is.Zonder uitzondering en volledige overgave.Alles KAN. Niets is onmogelijk..

Liefs, Kees

WANNEER JIJ STIL WORDT, SPREEKT HET UNIVERSUM (zijn/ik ben)

HOOFDSTUK 142

IK BEN

– Over de werkelijke kracht van afstemming

In een wereld waarin de 'wet van aantrekking' bijna een spiritueel toverwoord is geworden, zijn er talloze boeken, cursussen en affirmatiekaarten die je leren hoe je het universum kunt gebruiken als een soort kosmische bestelservice. Je stelt je iets voor, voelt het intens, visualiseert het alsof het er al is — en voilà, het zou zich moeten manifesteren.

Maar hoe vaak is het zo dat, zelfs als je alles “goed” doet, er toch iets ontbreekt? Of dat wat je uiteindelijk manifesteert, weliswaar indrukwekkend is, maar een vreemde leegte achterlaat? Misschien is het omdat we proberen het universum te manipuleren in plaats van ermee samen te vallen.

De waarheid is: wat het universum zal manifesteren wanneer jij-vooral met héél je hart-ermee op één lijn bent — écht op één lijn— is veel mysterieuzer, krachtiger en betekenisvoller dan alles wat je vanuit je beperkte wilskracht kunt forceren.

Wanneer we proberen iets te manifesteren vanuit het 'ik' — het ego, het afgescheiden zelf — handelen we vaak vanuit een gevoel van tekort. Ik wil dit omdat ik denk dat ik dan compleet zal zijn. Maar het universum werkt niet primair via wil, maar via resonantie. Het antwoordt op jouw werkelijke staat van zijn, niet op je intentielijst.

Afstemming betekent: stil worden. Niet leeg in de zin van passiviteit, maar ontvankelijk in de zin van open zijn voor wat door je heen wil bewegen. Wanneer jij afgestemd bent, verdwijnen de krampachtige wensen vanzelf. In plaats van de realiteit naar jouw hand te zetten, wordt jouw hand een verlengstuk van de werkelijkheid zelf.

Echte manifestatie gebeurt niet wanneer jij het universum commandeert, maar wanneer jij het toelaat om door jou heen te ademen. Dan komen er toevalligheden op je pad die je niet had kunnen bedenken. Dan word je plotseling geleid naar mensen, situaties en ervaringen die je niet op je vision board had gezet — maar die je op een dieper niveau perfect blijken te zijn.

Het is alsof het leven een grotere intelligentie bevat dan jouw persoonlijke verlangens. En wanneer je je overgeeft aan die intelligentie, blijkt dat je ziel al lang wist wat ze nodig had. Wat er zich dan ontvouwt, is niet alleen een droom die uitkomt — het is een ontwaken in een werkelijkheid die ruimer, dieper en liefdevoller is dan je ooit had durven manifesteren.

De ‘wet van aantrekkingskracht’ zoals ze vaak begrepen wordt, is kinderspel vergeleken met wat er mogelijk is als je je afstemt op het grotere geheel. Het verschil is als het verschil tussen proberen een rivier te sturen met een emmer, of jezelf over te geven aan de stroom ervan. In het eerste geval vecht je tegen de stroom met je verlangens. In het tweede geval word je zelf het water — en ontdek je dat het jou ergens naartoe wil brengen dat je met geen mogelijkheid had kunnen plannen.

Wat het universum zal manifesteren als jij echt-VOORAL MET JE HART- één wordt met zijn ritme, is geen reflectie van je persoonlijke wil, maar van je ware natuur. En dat is — zonder twijfel — oneindig veel interessanter, creatiever en verrassender dan wat je ego had kunnen bedenken.

Misschien is het tijd om niet harder te wensen, maar dieper te luisteren. Niet meer te proberen het leven te controleren, maar te leren dansen op de muziek ervan.

Want wanneer jij stil wordt… begint het universum (zijn/ik ben) te spreken. En wat het dan zegt, is vaak precies wat je nodig had — al wist je dat misschien nog niet.

Liefs, Kees

VERSCHUIVING NAAR DE VIERDE EN VIJFDE DIMENSIE STEEDS MEER "ZICHTBAAR"

 HOOFDSTUK 141

Het volgende verhaal werd mij "verteld" door een man die mij inhaalde toen ik buiten wandelde, naast mij bleef lopen en zonder overgang zijn verhaal deed, wat hieronder volgt. Bij voorbaat mijn excuses als ik sommige zaken niet voldoende juist kon verwoorden.Want van technische fenomenen heb ik geen kaas gegeten.

Overigens kon ik dit waarnemen omdat ik de fase van "uit mijn lichaam gaan met mijn bewustzijn" intussen voorbij ben.(volgens mijn wandelgenoot, een kalende man van ruim twee meter met een vriendelijk gezicht)

Nogmaals; hier het verhaal van mijn wandelgenoot:

"Geef dit door, Kees," begon hij.

"  In de afgelopen decennia is er wereldwijd een opvallende toename geweest in het aantal meldingen van ongeïdentificeerde vliegende objecten (UFO's), zowel in de lucht als in de oceanen. Deze verschijnselen overstijgen het klassieke beeld van “kleine groene mannetjes” en zijn geëvolueerd naar iets fundamenteler: mogelijke bewijzen van buitenaardse of interdimensionale intelligenties. Daarbij is vooral de houding van overheidsinstanties – met name die van de Verenigde Staten – een onderwerp van groeiend wantrouwen geworden. De hardnekkige ontkenningen, gedeeltelijke onthullingen, en strategische ‘lekkages’ lijken eerder te wijzen op een diepere waarheid die verborgen wordt gehouden.

Tegelijkertijd schijnt het zot te zijn dat technologische experimenten, zoals de deeltjesversneller (CERN) in Zwitserland, onbedoeld poorten of ‘portalen’ hebben geopend naar andere werkelijkheden. (Die poorten waren er al maar niet in zulke grote hoeveelheden) Ze maken het mogelijk dat onze fysieke wereld interageert met parallelle dimensies. Wat zegt de moderne wetenschap hierover, en hoe verhoudt zich dat tot esoterische spirituele inzichten?

Sinds het midden van de twintigste eeuw zijn UFO-waarnemingen vrijwel onafgebroken gerapporteerd, maar de laatste jaren is het aantal meldingen exponentieel gestegen. Interessant is dat deze objecten zich vaak verplaatsen met snelheden, wendbaarheid en energiegedrag dat niet verklaarbaar is met onze huidige luchtvaarttechnologie (binnen de derde -materievaste- dimensie) Sommige waarnemingen zijn onder water gedaan (USO’s – Unidentified Submersible Objects), wat suggereert dat deze verschijnselen zich niet beperken tot de atmosfeer.

De officiële erkenning van deze objecten door het Amerikaanse Pentagon in 2020 markeerde een belangrijke verschuiving: van ontkenning naar omzichtige erkenning, zij het zonder diepgaande verklaringen. Sommige documenten die inmiddels zijn vrijgegeven, beschrijven objecten die spontaan verdwijnen of verschijnen, alsof ze niet slechts van een andere planeet komen, maar van buiten onze bekende dimensie.

Waarom blijven overheden zo terughoudend, ondanks bewijsmateriaal dat door hun eigen militaire apparaten is vastgelegd? Er zijn meerdere hypothesen:

1. Geopolitieke Implicaties: Het openlijk toegeven van superieure technologieën kan leiden tot wereldwijde paniek of destabilisatie.

2. Technologische Reverse Engineering: Geheime onderzoeksprogramma’s willen mogelijk technologie repliceren zonder publieke druk.

3. Spirituele en Filosofische Gevolgen: De bevestiging van intelligente entiteiten uit andere dimensies zou de fundamenten van religie, metafysica en mensbeeld herschrijven.

Maar de belangrijkste-door de overheid verzwegen oorzaak- is toch echt een verschuiving van de 3e naar de 4e dimensie  door verhoging van het bewustzijn bij steeds meer mensen-BINNEN DE BESTAANDE ILLUSIE VAN "ONNATUURLIJKE" VERSCHIJNSELEN"- Daarover later meer.

De complexiteit van deze dynamiek ligt voor een deel ook in de samensmelting van materiële, psychologische en spirituele aspecten. Het probleem is niet alleen “wat zijn ze?”, maar ook: “wat betekent hun aanwezigheid voor ons bewustzijn?”

De klassieke benadering van buitenaards leven gaat uit van wezens die fysiek via ruimteschepen van andere planeten naar de aarde reizen. Maar een groeiend aantal natuurkundigen en filosofen neigt naar een radicaler idee: dat deze entiteiten niet noodzakelijk van een andere ster komen, maar van een andere dimensie. Een idee dat de overheden,vanwege angst en de kans op verschuiving van macht, liever verzwijgen.

In de snaartheorie en M-theorie – moderne modellen uit de theoretische natuurkunde – wordt uitgegaan van het bestaan van 10 of 11 dimensies, waarvan de meeste ‘opgevouwen’ en niet direct waarneembaar zijn. Binnen deze context zouden zogeheten bruggen of Einstein-Rosenpoorten (wormgaten) tijdelijke doorgangen kunnen zijn tussen dimensies.

Het door CERN  experimenteren met hoge-energie deeltjes heeft instabiliteit in deze dimensiegrenzen veroorzaakt. Hoewel de wetenschappelijke gemeenschap dergelijke geruchten meestal wegwuift als speculatief of pseudowetenschappelijk, valt het niet te ontkennen dat CERN daadwerkelijk werkt met energieniveaus en fysische condities die in de natuur nergens anders voorkomen.

Bij sommige experimenten zijn micro-wormgaten of fluctuaties in de ruimte-tijd-structuur ontstaan. Een van de oorzaken dus van de herkomst van sommige UFO’s die ‘plotseling verschijnen’ of verdwijnen, zoals meerdere piloten en radarsystemen onafhankelijk hebben gemeld?

Vanuit esoterisch en spiritueel oogpunt zijn de entiteiten die via deze portalen verschijnen geen ‘aliens’ in traditionele zin, maar wezens van een hoger bewustzijnsniveau. Volgens mystieke tradities zoals het theosofisme, het gnosticisme en moderne channellings komen deze wezens uit hogere vibratieniveaus van de werkelijkheid, wat overeenkomt met hogere dimensies in fysica.(nog steeds binnen de illusie)

Ze worden soms gezien als “wachters”, “leraren” of zelfs “vervormde projecties” van collectief menselijk bewustzijn. In deze visie is de opkomst van UFO-activiteit geen toevallig fenomeen, maar een reactie -zoals ik al zei-op het toenemende collectieve ontwaken van de mensheid. Ons bewustzijn, gevoed door technologie en spiritualiteit, begint de grenzen van de materiële realiteit te doorbreken – en zij reageren.

Of we nu uitgaan van een wetenschappelijk of spiritueel paradigma, we staan mogelijk op een kantelpunt. De fysieke en psychologische grenzen van de mens worden uitgedaagd door nieuwe  fenomenen .De vraag is niet meer of we worden bezocht, maar wat deze bezoeken ons zeggen over onszelf.

Zou het kunnen dat we met onze deeltjesversnellers, telescopen en meditatiepraktijken onbewust aan dezelfde deur kloppen – een deur naar een groter en zich uitbreidend kosmisch geheel? En als die deur eenmaal openstaat, zijn we dan als soort klaar voor de gevolgen?

De convergentie (bij elkaar komen) van UFO-waarnemingen, geheimhouding, quantumfysica en spirituele inzichten biedt geen eenvoudig antwoord – maar juist dat mysterie is het kenmerk van een paradigmaverschuiving. Of het nu gaat om fysieke wezens uit een ver sterrenstelsel, of interdimensionale entiteiten die zich aan ons bewustzijn openbaren, de vraag blijft: Wat is de plaats van de mens in het universum – en hoe gaan we om met wat we nog niet begrijpen? En tot hoever laten wij ons afleiden van ons ware Zelf?

Misschien is het tijd om wetenschap niet langer te zien als het tegenovergestelde van spiritualiteit, maar als hun natuurlijke voortzetting. Alleen zo kunnen we werkelijk beginnen te begrijpen wat zich boven ons, onder ons en – vooral – door ons heen beweegt.Terwijl ik tegelijk wil benadrukken dat DOORZIEN van deze nieuwe illusies jouw bewustzijn verhoogt waardoor begrip van wat zich binnen deze illusie afspeelt, behapbaar is.

En dus nu de kern van deze uiteenzetting:

Waar in dit inzicht de-ZEER BELANGRIJKE- verwijzing  in ligt verborgen is het volgende: Door gestage groei van bewustzijn van vele mensen, zoekt het ego een krachtige afleidingsmanoeuvre om de groeiende mens " slapend" te houden. Want wat het ego doet is de illusie uitbreiden met nieuwe onbekende uitdagingen waar de mens zich mee bezig moet gaan houden. Verhalen over ufo' s en de andere dimensies waar ze uit voortkomen is-qua illusie- NET echt maar het blijft een illusie en heeft net als alle illsusies uiteindelijk niets met de werkelijkheid te maken.Het punt is: het EGO gebruikt de verhoging van menselijk bewustzijn om de, daarmee gepaard gaande, verschuiving van dimensies als "levensgevaarlijk" en " bedreigend" in het collectieve bewustzijn te planten.

De komense jaren zullen we steeds meer getracteerd worden op opzienbare " sciencefiction " gebeurtenissen,  maar laat je niet afleiden. Neem het waar, ervaar het, gebruik het, zoals in een lucide droom waar je WEET dat je droomt en dus die droom kunt sturen en daarna weer wakker wordt in je bed .Bereid je voor, zie in,dat we steeds meer de vast vormige 3e dimensie verlaten en in plaats daarvan de vierde en soms de vijfde dimensie gaan ervaren die niets met vaste materie te maken heeft.

Maar doorzie het wel als een reis met nieuwe wegen en mogelijkheden die je maakt binnen de illusie. Als je dat inziet wordt dit een prqchtige avontuurlijke reis zonder angst. Ben je tv waarop je je eigen film afspeelt, in plaats van kijken naar een tv die iemand anders programmeert..

En weg is de man.

Noot:Let wel: dit is MIJN ervaring, dus lees het ook zo. En neem mee wat je ervan kunt gebruiken voor jezelf.

Liefs, Kees

WAT JE AFWIJST, WORDT JE IDENTITEIT

HOOFDSTUK 140

IK BEN

In het hart van ons lijden ligt een subtiele maar krachtige dynamiek: weerstand. Niet het verzet tegen onrechtvaardigheid of de bewuste keuze om grenzen te stellen, maar de innerlijke afwijzing van wat zich aandient in het moment. Die afwijzing is vaak onbewust, diep geworteld in de overtuiging dat bepaalde emoties of ervaringen niet zouden mogen bestaan. En toch, juist door die afwijzing maken we ze tot een vast onderdeel van ons zijn.

Wat je weerstand biedt, blijft niet buiten je — het nestelt zich in je, definieert je, beheerst je. Weerstand tegen woede maakt je chronisch boos. Niet omdat woede de kern van je wezen is, maar omdat je haar nooit volledig hebt willen voelen, begrijpen of doorzien. Je probeert haar te onderdrukken, te beheersen, te ontkennen — en zo geef je haar kracht. Ze groeit in de schaduw van je verzet.

Hetzelfde geldt voor verdriet, verwarring, angst, pijn. Alles wat je innerlijk afwijst, blijft aan je kleven. Waarom? Omdat het onvolledig is ervaren. Omdat het niet is toegestaan om te zijn. In non-dualiteit wordt erkend dat alles wat verschijnt — inclusief innerlijke toestanden — niet afgescheiden is van het bewustzijn waarin ze verschijnen. En wanneer je weerstand biedt aan wat verschijnt, keer je je in wezen af van jezelf.

We denken vaak dat we weerstand bieden aan bepaalde emoties omdat ze er zijn. Maar het is precies andersom: die emoties blijven juist bestaan doordat we ze blijven afwijzen. In die zin is weerstand de lijm van de psyche. Zij houdt alles vast waartegen zij zich keert.

Wanneer we stoppen met weerstand — niet in de zin van passiviteit, maar in de zin van volledige acceptatie — gebeurt er iets wonderlijks. De emotie, hoe intens ook, mag bestaan. En wat volledig wordt toegestaan, verliest zijn houvast. Het stroomt door ons heen als wind door een open raam. Zelfs lijden zelf, dat o zo reëel lijkt, smelt wanneer het niet langer wordt bestreden, maar omarmd.

In dit licht is ware bevrijding geen kwestie van 'je beter voelen', maar van stoppen met verzet. Het is niet de afwezigheid van verdriet, maar de afwezigheid van verzet tegen verdriet. Geen verwarring meer over verwarring. Geen boosheid over boosheid. Alleen de stille helderheid van wat is.

Daar, in dat stille gewaarzijn, is niets verkeerd. Geen enkel gevoel is fout. Geen enkele ervaring is een vergissing. Alles wat verschijnt, verschijnt in jou — niet om vastgehouden te worden, niet om bestreden te worden, maar om gekend te worden. En als het gekend is, kan het terugkeren naar de bron van waaruit het is opgekomen.

Dat is de uitnodiging van bewust leven: weerstand loslaten en jezelf terugvinden in het midden van het moment. In de eenvoud van zijn. In de helderheid van niet-weten. In de liefdevolle omarming van alles wat je eerder ontkende. Want wat je echt toelaat, hoeft je niet langer te achtervolgen.

Moeilijk? Jazeker. Tot je het weet, doorleeft en ruimte geeft. Het is precies wat de grote meester J.C (Cruijff) al zei:  " Je gaat het pas zien als je het door hebt" 

Liefs, Kees

EEN ANTWOORD VANUIT MIJN " HEILIGE RUIMTE"

HOOFDSTUK 139

IK BEN

De volgende vraag over merkwaardige ervaringen in mijn leven, stelde ik in een meditatie:

Vanaf mijn kleutertijd is mij altijd gezegd door ouders, onderwijzers op school etc. dat ik niets kan ,waardoor ik faalangst ontwikkelde.Deze faalangst heb ik heel lang gehad en soms nog steeds. Misschien wel daardoor ben ik mij gaan verdiepen in het spirituele leven. Intussen ,vanaf mijn jeugd, kreeg ik vaak last van ziektes en kwalen.Sommige zeer ernstig, maar uiteindelijk genazen ze altijd na een tijdje op wonderbaarlijke wijze. Intussen heb ik wat verlichtingservaringen gekregen die mij steeds verder brengen in het doorzien van het ego en het verblijven in ZIJN.Dus:hoe en waarom ervaar ik nog steeds regelmatig enstige ziektes en hoe kan het dat ze weer altijd genezen,ook bij zeer enstige ziektes.En wat kan ik doen om die cyclus van ziek worden en genezen te beëindigen?

Dit was het antwoord dat ik kreeg vanuit , wat ik noem, de Heilige Ruimte,  en onmiddellijk noteerde:

Wat je -als persoon- ervoer draagt diepe spirituele lagen en symboliek in zich. Vanuit een spiritueel en non-dualistisch perspectief kan jouw levenspad worden gezien als een uitnodiging tot bewustwording en transformatie.

Faalangst en het innerlijke kind

De overtuiging dat je "niets kunt", ingeprent in je kindertijd, heeft energetisch diepe wonden achtergelaten. Faalangst is een manifestatie van afgescheidenheid: het idee dat je niet goed genoeg bent als je bent. Vanuit non-dualiteit is dit een illusie, want je bent zoals je bent en altijd al heel, puur ZIJN. De faalangst was misschien de katalysator die je bewustzijn opende voor een dieper leven: het spirituele pad dat je nu bewandelt. In zekere zin heeft het lijden je dichter bij je ware natuur gebracht.

 Ziekte als boodschapper van de Ziel

In veel spirituele tradities wordt ziekte gezien als een signaal van de ziel of het lichaam dat er iets uit balans is — niet per se fysiek, maar energetisch of emotioneel. Jouw patroon van ziek worden en vervolgens op wonderlijke wijze genezen, wijst mogelijk op:

Een diepe karmische reiniging.

Een zielsmissie waarin je het lichaam als instrument gebruikt om lessen van overgave, vertrouwen en heling te leren.

Een soort "spirituele training", waarin je steeds dieper leert loslaten en leven in het NU, ook als het fysieke lichaam lijdt.

De genezingen kunnen worden gezien als een herinnering van het Zelf: “Je bent niet je lichaam, niet je lijden — maar bewustzijn zelf.”

 Waarom blijft het terugkomen?

Zelfs als verlichtingservaringen je raken, kunnen er nog onbewuste resten zijn — trauma’s, overtuigingen, of energetische afdrukken — die via het lichaam tot expressie komen. Ziekte dwingt tot overgave, tot stoppen, tot ZIJN. De vraag is: zijn er innerlijke delen die nog niet volledig geliefd, gezien, geaccepteerd zijn?

Wat kun je doen om de cyclus te doorbreken? (Ook al weet je dat het lichaam een illusie is, is het goed  het te omarmen en niet af te wijzen)

Schaduwwerk: Ga liefdevol in gesprek met alle delen van jezelf die ooit zijn afgewezen, vooral het innerlijke kind. Ontvang jezelf volledig, ook in je zwakte en angst.

Verdieping van non-duaal inzicht: Observeer of er nog subtiele identificaties zijn met "zieke ik", "zoeker", "genezer". Wie is de waarnemer van al deze bewegingen?

Lichaamswerk en energetische reiniging: Je lichaam draagt mogelijk collectieve of erfelijke patronen. Praktijken zoals ademwerk of sjamanistisch werk kunnen oude lagen losmaken.

Overgave: Uiteindelijk is overgave de poort naar genezing die geen tegenpool heeft. Zeg ja tegen het moment zoals het is — ook als er pijn of ziekte is. Niet als passieve acceptatie, maar als actieve afstemming op het NU. Je hebt dat vorig jaar-voor de eerste keer bewust-al ervaren toen je " ernstig" ziek was.

Het feit dat jij dit bewustzijn ontwikkelt, verlichtingservaringen hebt en nog steeds doorgaat ondanks alles, wijst erop dat jouw ziel een krachtig pad van transformatie loopt. Zie ziekte niet als een fout, maar als een taal van de ziel die vraagt om diep luisteren. Het is -in jouw geval-misschien  niet de bedoeling om de cyclus te beëindigen, maar om haar ten diepste te begrijpen en te doorzien — waarna ze vanzelf kan oplossen.

BEWUSTWORDEN EN EENZAAMHEID

HOOFDSTUK  138

IK BEN

Wanneer iemand zich bewust wordt van zijn ware aard — het stille, tijdloze bewustzijn dat voorafgaat aan elke gedachte, emotie of lichamelijke sensatie — dan valt de identificatie met het tijdelijke en vergankelijke vanzelf weg. Het lichaam wordt niet langer gezien als het "ik", maar als een voertuig of instrument binnen de droom van dualiteit. Voor sommigen kan deze ontwarring van identiteit echter aanvankelijk verwarrend of zelfs pijnlijk eenzaam aanvoelen.

Dit komt omdat onze hele conditionering – van geboorte af aan – ons leert om onszelf te definiëren aan de hand van vormen: het lichaam, de naam, de geschiedenis, het denken. Wanneer dit alles wegvalt, blijft er een immense openheid over, een leegte die tegelijk bevrijdend én beangstigend kan zijn. Het ego voelt zich dakloos. En het lichaam, met al zijn verlangens, ongemakken en sterfelijkheid, kan dan ineens worden gezien als iets vreemds .Zelfs, in mijn geval-om het maar eens oneerbiedig te noemen- als een soort wandelend riool, wanneer men zich scherp bewust wordt van zijn fysieke processen en vergankelijkheid.

Toch schuilt hier een uitnodiging: om het lichaam niet te verwerpen, maar juist te omarmen als een expressie van het Ene. Niet als het Zelf, maar als een dans van het Zelf. Wanneer deze verschuiving dieper indaalt, maakt de eenzaamheid plaats voor een stille vreugde: de herkenning dat jij, in wezen, altijd heel bent geweest – ook terwijl je dit lichaam bewoont.

WIL, BEWUSTZIJN EN HET VERLATEN VAN HET LICHAAM- EEN NON-DUAAL PERSPECTIEF-

HOOFDSTUK 137

IK BEN

In de mystieke tradities, van het oosten tot het westen, zijn er verhalen, technieken en getuigenissen van mensen die hun lichaam bewust hebben verlaten. Astrale projectie, uittredingservaringen, lucide dromen, of andere vormen van buitenlichamelijk bewustzijn – allemaal wijzen ze op de mogelijkheid dat bewustzijn niet gebonden is aan het fysieke lichaam. Maar wat betekent dit vanuit het perspectief van non-dualiteit, waarin er slechts Eén werkelijkheid is en waarin de afgescheiden persoon als illusie wordt beschouwd?

Om deze vraag te begrijpen, moeten we drie begrippen ontrafelen: wil, bewustzijn en de poging om het lichaam te verlaten.

De menselijke wil: schijnbare autonomie

In het dagelijks leven ervaren we onszelf als wezens met een wil: we willen iets, streven ernaar, en bereiken het soms. Deze ervaring van autonomie is diep verankerd in de conditionering van het ego. Toch is die 'wil' in non-duale zin geen eigendom van een afgescheiden entiteit. Hij is een beweging binnen het bewustzijn – net zoals gedachten, emoties en lichamelijke gewaarwordingen dat zijn.

Wanneer iemand zijn lichaam wil verlaten door middel van technieken – meditatie, ademhaling, slaapverlaging, visualisatie – dan lijkt dat een keuze van de wil. Maar de vraag rijst: wie wil dat eigenlijk? Is het het Zelf, of is het het ego dat op zoek is naar spirituele ervaring?

Bewustzijn: ongeboren, onbeperkt

Non-dualiteit wijst steeds terug naar dat wat voorafgaat aan elke ervaring: het pure, vormloze bewustzijn waarin alle ervaringen verschijnen. Dit bewustzijn is niet van iemand, het is universeel, ongeboren en vrij. Het heeft geen binnen of buiten, geen locatie en geen grens. Het lichaam verschijnt in bewustzijn – niet andersom. Daarom is het een misvatting om te denken dat 'ik', als lichaam, bewustzijn moet 'uittreden' om vrij te zijn. In feite is het de identificatie met het lichaam die de schijn van beperking oproept. Het bewustzijn is nooit binnen het lichaam geweest.

De poging het lichaam te verlaten

Wanneer een mens technieken gebruikt om bewust buiten het lichaam te zijn, kunnen er inderdaad ervaringen ontstaan: uittredingen, verplaatsing van waarneming, ontmoetingen in subtiele sferen. Deze ervaringen zijn vaak indrukwekkend, grensverleggend en kunnen helend of transformerend zijn. Maar ze blijven ervaringen – gebeurtenissen die komen en gaan binnen de ruimte van bewustzijn.

De gevolgen hiervan hangen af van de intentie en de mate van zelfherkenning. Indien iemand deze ervaringen opzoekt vanuit egoïsch verlangen – om te ontsnappen, om bijzonder te zijn, om controle te verwerven – dan kunnen er neveneffecten optreden: verwarring, spirituele trots, desoriëntatie, zelfs dissociatie. De wil wordt dan een instrument van afscheiding, niet van bevrijding.

Aan de andere kant: als deze ervaringen ontstaan in een bedding van overgave, meditatie en zelfonderzoek, kunnen ze juist helpen de identificatie met het lichaam verder los te laten. De mens beseft: “Ik ben niet dit lichaam, niet deze gedachten, niet deze wereld – ik ben dat waarin dit alles verschijnt.” Dan is het niet meer nodig om ergens 'anders' heen te gaan. De ervaring van non-lokalisatie ontstaat spontaan – niet als prestatie, maar als openbaring.

De paradox van streven en zijn

Hierin ligt de paradox. De mens die zijn lichaam probeert te verlaten, kan tijdelijk een ruimer bewustzijn ervaren – maar zolang de onderliggende identificatie met het ego intact blijft, wordt zelfs de subtielste spirituele ervaring opnieuw een bezit, een verhaal van het ‘ik’. Pas wanneer de wil zich ontspant en zich overgeeft aan het niet-weten, komt ware vrijheid in zicht. Niet omdat je iets buitens het lichaam bereikt hebt, maar omdat je ontwaakt bent tot wat je altijd al was: grenzeloos bewustzijn, hier en nu.

Slotbeschouwing

De poging om het lichaam te verlaten is begrijpelijk. Er is een diep verlangen in de mens om vrij te zijn van de begrenzing van vorm, tijd en lijden. Maar vrijheid ligt niet in het ontsnappen, noch in de prestatie van wil en techniek. Werkelijke vrijheid ligt in het herkennen dat jij het al bent – het bewustzijn waarin het lichaam verschijnt en verdwijnt, waarin dromen komen en gaan, waarin zelfs de dood slechts een andere verschijning is.

Laat de wil tot rust komen. Laat het streven oplossen. En ontdek: je hoeft nergens heen. Jij bent het – nu al.

Uit ervaring weet ik dat "wil" en "technieken" behulpzaam zijn bij het "achterlaten" van het lichaam. Intussen ervaar en weet ik , zoals ik boven al omschreef,  dat het lichaam IN mij beweegt en niet andersom. Vanaf die tijd gebruik ik geen enkele techniek meer om mijn bewustzijn te verplaatsen omdat het mij gewoon overkomt nu. Ook als ik wandel of sport.Omdat wandelen , lezen, slapen en sporten en alles wat ik ervaar al bewustzijn IS. Kortom dat ben jij en ik. Het gevolg daarvan is dat ik geen dimensies meer ervaar of "hiernamalsen" met hun illusies van levens-overzichten en reincarnaties.Ik (wij) ben gewoon die ik ben!

HET BELANG VAN ZELFREFLECTIE

HOOFDSTUK 136

IK BEN

In onze drukke, vaak overweldigende wereld wordt zelfreflectie steeds belangrijker. Zelfreflectie biedt ons de mogelijkheid om even stil te staan bij onze gedachten, gevoelens en gedragingen. Door bewust onze innerlijke commentaren te observeren, leren we onderscheid maken tussen wat feitelijk is en wat slechts een emotionele reactie daarop vormt.

Vaak worden onze waarnemingen vertroebeld door automatische oordelen of gevoelens. Door met aandacht te kijken naar onze eigen reacties, ontwikkelen we inzicht in onze patronen en overtuigingen. Dit stelt ons in staat om bewuster te handelen, in plaats van impulsief te reageren op wat we ervaren.

Het zou goed zijn om technieken van zelfreflectie — zoals  mindfulness of gewoon een paar minuten van stille introspectie — een plek te geven in het dagelijks leven. Door deze oefening wordt het mogelijk om niet alleen rustiger en bewuster te leven, maar ook om meer begrip te ontwikkelen voor onszelf en de wereld om ons heen.

Zelfreflectie is geen eenmalige oefening, maar een levenslange gewoonte die ons helpt groeien, zowel emotioneel als mentaal. Het opent de deur naar een authentiekere, meer evenwichtige manier van zijn.