HOOFDSTUK 207-SCHULD EN DE STILTE VAN ZIJN

Hoofdstuk 207

Door Kees Schilder

IK BEN

Er wordt vaak gezegd dat zelfmoord een “zonde” is, een daad tegen het leven zelf. Boeken over het hiernamaals spreken over consequenties, over zielen die “blijven hangen” tussen werelden, gevangen in spijt of duisternis.

Op een bepaald niveau -of trilling- lijkt dat ook zo. Een niveau-of trilling-gebaseerd op opvoeding,  indoctrinatie,   beinvloeding etc. Wat je overtuiging is, is je werkelijkheid..

Maar als we dieper kijken, voorbij de gedachten en overtuigingen, kunnen we ons afvragen: wie wordt er eigenlijk veroordeeld? En door wie?

Is er in de werkelijkheid van het Nu wel zoiets als schuld — of is dat slechts een concept, voortgekomen uit het denken?

De illusie van schuld:

Schuld en boete bestaan alleen binnen het domein van de tijd.

Ze horen bij het verhaal dat de mens over zichzelf vertelt: “Ik had anders moeten handelen. Ik heb iets verkeerd gedaan. Ik verdien straf.”

Maar wie deze gedachten waarneemt, is niet de schuldige — het is Bewustzijn zelf.

Dat stille gewaarzijn, dat eenvoudig opmerkt wat er is, was er al vóór de schuldgedachte verscheen.

In dat veld van aanwezigheid bestaat geen veroordeling, want daar is geen verleden en geen toekomst — alleen dit moment.

Wanneer Jezus "stierf," symboliseerde hij het einde van dat oude bewustzijn van schuld.

Zijn offer was niet bedoeld om “zonden” af te lossen, maar om te laten zien dat er niets is om te vergeven.

Dat alles wat werkelijk is, al zuiver is — omdat het uit God, uit Zijn, uit Bewustzijn , uit Universum of hoe je het ook zelf wilt noemen, voortkomt.

Zelfmoord komt voort uit een diepe identificatie met pijn.

De mens ervaart een lijden dat ondraaglijk lijkt, en denkt: “Ik wil dit niet meer.”

In dat moment spreekt het denken. Het gelooft dat het lichaam vernietigen het lijden zal beëindigen.

Maar het lijden komt niet van het leven zelf — het komt van de weerstand tegen het leven.

De pijn ontstaat niet uit de ervaring, maar uit het verzet ertegen.

Wanneer iemand sterft door eigen hand, is er geen straf, geen oordeel, geen hel.

Er is alleen de plotselinge stilte waarin het denken stopt — en het Bewustzijn dat overblijft.

In die stilte wordt duidelijk dat het leven nooit bedreigd was, dat het nooit werkelijk kon eindigen.

De ziel en het ontwaken

Wat men “de ziel” noemt, is niet iets dat ver weg reist of een oordeel tegemoet gaat.

Het is de stroom van Bewustzijn die tijdelijk een vorm heeft aangenomen — een lichaam, een persoonlijkheid, een verhaal.

Wanneer de vorm oplost, blijft datzelfde Bewustzijn eenvoudig bestaan, stil, levend, grenzeloos.

Misschien ervaart de ziel een moment van verwarring, zoals iemand die wakker wordt uit een droom en niet meteen weet waar hij is.

Maar ook die verwarring is tijdelijk.

Uiteindelijk keert alles terug naar hetzelfde Licht dat het altijd al was.

Er is geen boete, alleen ontwaken.

Er is geen straf, alleen herkenning: “Ik ben nooit afgescheiden geweest.”

De uitnodiging van mededogen:

Wanneer wij naar iemand kijken die het leven niet langer kon dragen, is de uitnodiging niet om te oordelen, maar om aanwezig te zijn.

Aanwezig bij hun pijn, bij onze eigen pijn, bij het mysterie van het bestaan dat zich door alles heen beweegt.

Waar oordeel is, is het ego nog aan het woord.

Waar stilte is, spreekt Liefde.

Mededogen is geen handeling van het denken, maar een natuurlijke geur van het hart wanneer het in rust is.

De genade van het Nu:

Jezus toonde dat er geen zonde is die afgesneden kan worden van God, want niets bestaat buiten God.

Hij stierf niet om ons van schuld te bevrijden, maar om ons te tonen dat schuld nooit echt heeft bestaan.

Dat het enige wat werkelijk is, het Nu is — en dat in dit moment alles al vergeven, al geheeld, al heel is.

Zelfmoord is geen misdaad tegen het leven, want het Leven zelf kan niet worden gedood.

Wat wij “leven” noemen is slechts een golf op de oceaan van Zijn — en geen golf kan ooit verloren gaan.

Wanneer we dit beseffen, ontstaat er een diepe rust.

We hoeven niet te veroordelen, niet te verklaren, niet te begrijpen.

Alleen stil te zijn, en te weten:

Wat wij zijn, is eeuwig en onaantastbaar.

HOOFDSTUK 206- DE WET VAN AANTREKKING- WAT IS HET EN HOE WERKT HET

HOOFDSTUK 206

Door Kees Schilder

IK. BEN

De Wet van Aantrekking – Wat is het en hoe werkt het?

De wet van aantrekking is een universeel principe dat stelt dat gelijke energieën elkaar aantrekken. Wat je denkt, voelt en gelooft, zendt een vibratie uit in het universum — en dat universum reageert door ervaringen, mensen en situaties aan te trekken die resoneren met diezelfde frequentie.

In meer alledaagse termen:

Denk je vaak aan overvloed, liefde en gezondheid, dan stem je je innerlijke energie af op die kwaliteiten — en trek je ze aan.

Denk je vaak aan tekort, angst of weerstand, dan ervaar je meer van diezelfde vibratie in je buitenwereld.

De wet van aantrekking werkt dus niet op het niveau van woorden, maar op het niveau van trilling of bewustzijnstoestand. Het universum “hoort” niet wat je zegt, het “voelt” wat je bent.

Manifestatie — het doelbewust gebruiken van deze wet — bestaat erin om gedachten, emoties en intenties bewust in lijn te brengen met wat je wilt ervaren. Door dankbaarheid, visualisatie, affirmaties of meditatie leer je om je frequentie af te stemmen op je gewenste realiteit.

Maar dan ?

 Als alles één is, is het beoefenen van de wet van aantrekking dan eigenlijk wel nodig?

Wanneer we dieper kijken naar de aard van het bestaan, beseffen we dat er geen echte scheiding is tussen “ik” en “het universum”. Alles wat we ervaren — van gedachten tot gebeurtenissen — ontstaat uit hetzelfde veld van bewustzijn. Dat wat jij “jij” noemt, is een golf in de oceaan van het geheel.

Vanuit dat perspectief is er niemand die iets “aantrekt” — want er is niets buiten jou dat aangetrokken kan worden. Alles ontstaat binnen hetzelfde bewustzijnsveld dat jij bent.

De “beoefening” van de wet van aantrekking veronderstelt een zekere dualiteit:

een “ik” die iets wenst,

een “universum” dat reageert,

en een “resultaat” dat wordt aangetrokken.

Maar in de ervaring van eenheid is er geen onderscheid tussen deze drie. Alles ontvouwt zich vanzelf, als een dans van energie, een voortdurende zelfexpressie van het Ene Bewustzijn.

Er zijn twee fasen  op het pad van bewustwording:

1. De fase van schepping

Hier ontdek je je creatieve kracht. Je leert dat gedachten en gevoelens je werkelijkheid mede vormgeven. De wet van aantrekking helpt je verantwoordelijkheid te nemen voor je innerlijke wereld.

2. De fase van overgave

Op een dieper niveau zie je dat er nooit iets te “manifesteren” viel — alles stroomt al voort uit het Ene Bewustzijn. In die overgave ervaar je dat alles wat je werkelijk nodig hebt, vanzelf op je pad verschijnt, precies op het juiste moment.

In die zin is de wet van aantrekking een prachtige opstap naar de wet van eenheid.

Eerst leer je dat jij de schepper bent van je ervaring — vervolgens ontdek je dat er nooit een afgescheiden “schepper” is geweest. Alleen het Ene dat zichzelf voortdurend manifesteert, 

De beoefening van de wet van aantrekking kan waardevol zijn, vooral als hulpmiddel om bewuster te leven en verantwoordelijkheid te nemen voor je innerlijke vibratie. Maar uiteindelijk leidt die beoefening tot een dieper besef: dat jij nooit iets buiten jezelf hoeft aan te trekken, omdat er niets buiten jou is.

Wanneer je dat echt inziet, verdwijnt de behoefte om iets te willen of te sturen.

Dan leef je in de natuurlijke stroom van het leven zelf — niet als iemand die aantrekt, maar als het bewustzijn waarin alles al aanwezig is.

Zoals de oceaan geen moeite hoeft te doen om golven te laten ontstaan, zo hoef jij niets “aan te trekken”.

Je bent al de bron waaruit alles voortkomt.

HOOFDSTUK 205- EENHEID EN RESONANTIE- DE VERBINDING UIT HET HART

 

Hoofdstuk 205

Door Kees Schilder

IK. BEN

Er is een stille waarheid die de fundamenten van ons bestaan doordringt: alles is één.

Of we nu spreken over God, Leven, Bron, of Bewustzijn — het is dezelfde werkelijkheid die zich uitdrukt in oneindig vele vormen. Elke bloem, elke ademhaling, elke gedachte, elke ziel is een golf in dezelfde oceaan van zijn. We lijken verschillend, maar onder al die verschillen klopt hetzelfde hart.

Wanneer we werkelijk gaan voelen dat alles één is, verandert onze manier van kijken. We zien niet langer losse fragmenten, maar de onderlinge verwevenheid van alles wat leeft. We beginnen te ervaren dat we niet afgescheiden zijn van het goddelijke/universele,  noch van elkaar. En vanuit dat besef wordt verbinding niet iets dat we maken, maar iets dat we herinneren.

In dat veld van eenheid kunnen we ons verbinden met die wezens of bewustzijnsvormen die in ons hart weerklank vinden. Waarmee wij resoneren op dezelfde trillingsfrequentie. 

Dat kan Jezus zijn — die de kracht van onvoorwaardelijke liefde belichaamt.

Of Boeddha — die ons herinnert aan innerlijke stilte en het einde van lijden.

Of Yogananda — die vreugde, overgave en toewijding aan het goddelijke ademt.

Of misschien is het een andere wijze, heilige, leraar of ziel die jou raakt.

Wat belangrijk is, is niet wie het is, maar wat er in jou resoneert wanneer je aan deze aanwezigheid denkt. Resonantie is geen toeval. Het is een trilling van herkenning. Iets in jou herkent iets in de ander — een licht, een waarheid, een toon die al in jouzelf aanwezig is. De verbinding ontstaat niet buiten je, maar in je hart, waar de trilling van de ander jouw eigen licht aanspreekt.

Ademen in het hart

Sluit even je ogen. Breng je aandacht naar je hart. Adem rustig in, en adem rustig uit.

Voel hoe je adem je lichaam verzacht, hoe je gedachten stiller worden, hoe je hart zich opent. Stel je voor dat je in dat hart een ruimte betreedt — warm, licht, levend.

In die ruimte nodig je degene uit die jou inspireert. Je hoeft niets te doen of te forceren. Stel je eenvoudig open. Misschien zie je een beeld, misschien voel je alleen een aanwezigheid. Misschien is het slechts een gevoel van vrede. Wat er ook komt, het is goed.

Voel dat je daar niet staat als een leerling tegenover een meester, maar als een ziel tegenover een ziel. Jullie trillen op dezelfde frequentie van licht. In dat moment ben je niet gescheiden. Wat je waarneemt in de ander, leef je in jezelf.

Laat in dat innerlijke contact een gevoel van dankbaarheid opkomen. Dankbaarheid opent de poort naar diepe eenheid.

Wees dankbaar dat je mag voelen, dat je mag liefhebben, dat er zielen zijn die je pad verlichten. Dankbaarheid is een stille erkenning: ik ontvang wat ik in wezen al ben.

Voel die dankbaarheid als een zachte stroom door je hart. Adem ze in, adem ze uit. Merk op hoe de scheiding oplost — de leraar, de leerling, de inspiratie en de geïnspireerde vloeien samen in één veld van liefde.

De Kwaliteiten die Jij Bént

Wanneer je contact maakt met een geïnspireerde ziel, verbind je je ook met de kwaliteiten die die ziel uitstraalt.

De liefde van Jezus, de vrede van Boeddha, de vreugde van Yogananda — dat zijn geen eigenschappen die buiten jou bestaan. Het zijn levenskrachten die ook in jouw wezen aanwezig zijn. Door je op hen af te stemmen, wakker je ze in jezelf aan. Je kunt ze ook elke vraag stellen die in jou leeft en waar je een antwoord op verlangt.

In wezen is dit geen verering van een ander, maar een herinnering aan je eigen natuur. Je wordt wat je bewondert, want wat je herkent, leef je. Dat is de diepste betekenis van eenheid: de ander is een spiegel van jouw eigen goddelijke kern.

Wat je in Jezus liefhebt, is de kracht van liefde die in jou leeft.

Wat je in Boeddha bewondert, is de stilte van jouw eigen geest.

Wat je in Yogananda voelt, is de vreugde van jouw ziel die ontwaakt.

Wanneer je zo leeft vanuit het hart, verandert je relatie met de wereld. Je kijkt niet langer met de ogen van oordeel, maar met de ogen van herkenning. Elk wezen wordt een expressie van dezelfde bron. De natuur spreekt met dezelfde stem als de leraar; het kind dat lacht, de wind die door de bomen waait — alles is een uitdrukking van die ene eenheid.

Je hoeft niet te zoeken naar verbinding; je bént verbinding. Je hoeft niet te streven naar verlichting; je bént het licht dat zich herinnert wie het is.

Een Eenvoudige Meditatie

1. Ga zitten in stilte. Ontspan je lichaam. Breng je aandacht naar je hart.

2. Adem rustig. Voel dat elke inademing je vult met leven, en elke uitademing spanning loslaat.

3. Roep degene aan die jou inspireert. Zie of voel zijn of haar aanwezigheid in je hart.

4. Open je voor dankbaarheid. Laat je hart zich vullen met liefde en vrede.

5. Voel de eenheid. Er is geen jij en hij of zij — alleen één veld van licht, bewustzijn, liefde.

6. Blijf ademen. Adem die eenheid in, adem ze uit in de wereld.

Je kunt deze meditatie op elk moment doen — in stilte, in de natuur, of zelfs midden in de drukte van het leven. Elke ademhaling wordt dan een gebed, elke ontmoeting een spiegel van het goddelijke.

Wanneer we leven vanuit dit besef, hoeven we niet langer te zoeken naar verbinding — we leven ze. We spreken met zachtere woorden, luisteren met een opener hart, handelen met meer compassie. De wereld verandert niet omdat we haar willen veranderen, maar omdat we zelf veranderen.

Eenheid is geen idee om te geloven, maar een ervaring om te leven. En die ervaring begint altijd opnieuw, in het eenvoudige gebaar van aandacht: een ademhaling naar het hart, een moment van dankbaarheid, een stille resonantie met het licht dat we herkennen in de ander.

Zo wordt het leven zelf een gebed, waarin ieder van ons een unieke toon zingt — maar allemaal in harmonie met hetzelfde grote lied.

In die harmonie zijn we één.

Altijd al geweest.

Altijd al thuis. 

HOOFDSTUK 204-DE ILLUSIE VAN HET BUITEN; OVER DE WERKELIJKHEID VAN BEWUSTZIJN EN HET REiZEN VAN DE GEEST

HOOFDSTUK 204

Door Kees Schilder

IK  BEN

De Illusie van het Buiten: Over de Werkelijkheid van Bewustzijn en het Reizen van de Geest

Velen spreken over buitenlichamelijke ervaringen – momenten waarop men zich los voelt van het fysieke lichaam en als zuiver bewustzijn lijkt te reizen door een andere werkelijkheid. Sommigen beschrijven zweven boven hun lichaam, reizen door werelden van licht of het ontmoeten van gidsen en zielen. Deze ervaringen worden vaak aangevoerd als bewijs dat ons bewustzijn niet gebonden is aan het vlees. Te oordelen naar mijn ervaringen klopt dat. Het lijkt echt. Maar wat gebeurt er werkelijk?

Wanneer we zeggen dat we “buiten ons lichaam” reizen, veronderstellen we dat er een ruimte buiten ons bestaat waarin ons bewustzijn zich kan verplaatsen. Toch is dit idee zelf al een projectie van de geest. Het woord “buiten” krijgt betekenis enkel in relatie tot een “binnen” – een onderscheid dat slechts binnen de menselijke waarneming bestaat. In de diepte van bewustzijn zelf bestaat geen grens, geen scheiding tussen binnen en buiten.

Alles wat wij ervaren – elke kleur, elke geur, elke stem, elk beeld van een andere wereld – ontstaat binnen de ruimte van onze eigen geest. Zelfs wanneer we denken ons lichaam te verlaten, verplaatst er niets werkelijk. Er ontstaat slechts een ervaring van verplaatsing, een innerlijke voorstelling die zo overtuigend is dat ze werkelijk lijkt. De geest projecteert een buitenwereld, maar die wereld bestaat slechts als spiegeling van de innerlijke beleving.

Als we dit werkelijk doorzien, verschuift onze blik. Dan beseffen we dat niet alleen buitenlichamelijke reizen, maar alle ervaringen – van de fysieke wereld tot de droomwereld – projecties zijn van één enkel bewustzijn. Er is niets dat werkelijk “buiten” ons ligt, want het “buiten” is een constructie van onze perceptie. Wij dromen de wereld in bestaan, moment na moment, en noemen die droom “werkelijkheid”.

Het inzicht dat alles binnen ons gebeurt, is geen ontkenning van de schoonheid van mystieke ervaringen. Integendeel: het opent een dieper respect voor de scheppende kracht van het bewustzijn zelf. Wat wij als buiten ervaren, is in wezen het toneel waarop onze innerlijke wereld zich uitdrukt. De ontmoeting met een gids kan dan begrepen worden als het spreken van onze eigen hogere wijsheid. Het reizen door lichtwerelden wordt een reis door lagen van ons eigen bewustzijn.

Wanneer we deze waarheid toelaten, wordt het spirituele pad niet langer een zoektocht naar ontsnapping – niet een poging om buiten het lichaam te geraken – maar een verdieping binnenin. Daar, in de stilte van het innerlijk zelf, vinden we dat er nooit werkelijk een binnen of buiten is geweest. Er is slechts één bewustzijn dat alles omvat, één onverdeelde werkelijkheid waarin de reiziger en de reis samenvallen.

En dan begrijpen we: het bewustzijn reist niet. Het is. OF, IK  BEN.

HOOFDSTUK 203-HOE HARDER JE PROBEERT, HOE VERDER JE AFDWAALT

HOOFDSTUK 203

Door Kees Schilder

In zen hebben ze het over de wet van het omgekeerde effect: hoe harder je probeert, hoe verder je afdwaalt. Wanneer je probeert te ontspannen, raak je gespannen over het ontspannen. Wanneer je probeert te mediteren, wordt je hoofd gevuld met gedachten over hoe goed of slecht je mediteert. Een paradox dus.

Maar wat betekent het nou eigenlijk op een dieper niveau:

Het ego houdt van doen. Zelfs als het gaat om spirituele groei, wil het iets doen om verlichting te verdienen. Maar verlichting is geen beloning. Het is onze natuurlijke staat, die alleen overschaduwd wordt door onze pogingen haar te grijpen.

We zijn zó geconditioneerd om te handelen dat we zelfs van het niet-handelen een activiteit maken. We willen weten hoe we moeten niet-doen. Maar zodra er een “hoe” komt, is het geen niet-doen meer.

Niet-doen is niet passief of lui; het is het handelen dat voortkomt uit stilte. Het is een natuurlijke stroming van bewustzijn waarin jij niet de bron van de actie bent, maar het kanaal.

Vergelijkt verlichting met slapen: je kunt slaap niet forceren. Je kunt je voorbereiden – het licht dimmen, je ogen sluiten, rustig ademen – maar de slaap gebeurt. Zo ook met verlichting: het is niet iets wat je kunt doen, het is iets wat je kunt toelaten.

En toelaten vraagt niet om inspanning, maar om vertrouwen.

Vertrouwen dat het leven zichzelf kent.

Vertrouwen dat je niet hoeft te worden wie je bent – je bent het al.

Maar welke weg is dan de ware weg om te bewandelelen? 

Elke methode, elk pad, is slechts een vinger  die naar de maan wijst. Zodra je de maan ziet, hoef je de vinger niet meer te volgen.

Zo is de Zen-benadering bijvoorbeeld – het niet-doen – is geen afwijzing van oefening, maar een transcenderen van oefening. Wanneer alle inspanning tot rust komt, blijft er iets over dat nooit verloren is geweest: zuiver zijn, eenvoudig bewustzijn, natuurlijke aanwezigheid

Zoals een goede humorvolle vriend ooit zei: stop met de oceaan te bezitten — word stil, en je zult merken dat je er altijd al deel van was. De Weg is niet moeilijk voor wie geen voorkeuren heeft. 

HOOFDSTUK 202 - OVER DE VAL VAN HET ONBEWUSTE EN HET bewust ZIJN..

HOOFDSTUK 202

Door Kees Schilder

IK BEN

Wanneer het bewuste in het onbewuste valt, betekent dit dat het licht van waarneming dooft. Het is alsof de zon ondergaat in een donkere oceaan van vergetelheid. Dit is niet alleen fysiek wat we ‘coma’ noemen, maar ook symbolisch: de toestand waarin een mens leeft zonder innerlijke aanwezigheid. Velen bewegen door hun dagen als slaapwandelaars — handelend, denkend, reagerend, maar zonder werkelijk te zien. Hun handelingen worden geleid door automatische patronen, door conditioneringen, door de schaduwen van hun eigen psyche.

In die zin leven velen in een subtiele coma, een collectieve slaap waarin men vergeet wie men werkelijk is.

Maar als de stroom omkeert — als het onbewuste in het bewuste valt — gebeurt er iets wonderlijks. Dan begint datgene wat verborgen lag, datgene wat in de schaduw leefde, zichzelf te openbaren. Het duister wordt niet langer gevreesd, maar doorzien.

Het ego, dat kleine eilandje van licht dat dacht het enige te zijn, laat de oceaan van het onbewuste binnenstromen. Dromen, intuïtie, oerbeelden, angsten en verlangens komen aan het licht — niet om veroordeeld te worden, maar om herkend te worden als deel van het geheel.

Wanneer dit gebeurt zonder verzet, ontstaat er iets wat we verlichting noemen. De mens wordt heel. Er is niet langer een grens tussen boven en beneden, tussen bewust en onbewust, tussen ik en wereld.

De Boeddha-toestand..

Een Boeddha is iemand bij wie het onbewuste volledig transparant is geworden. Er is niets meer dat in de schaduw schuilt. Alles wat ooit verdrongen was, is opgenomen in het licht van bewustzijn.

Dit is geen intellectueel proces, geen analyse, maar een diepe ervaring van aanwezigheid. In die toestand is er geen strijd meer tussen denken en voelen, tussen lichaam en geest, tussen goed en kwaad. Alles is doordrongen van inzicht, van mededogen, van stilte.

De Boeddha is niet iemand die “meer weet” dan anderen, maar iemand die niets meer verbergt — niet voor zichzelf, niet voor het leven.

Bewust en onbewust zijn geen vijanden, maar geliefden. Hun dans vormt het ritme van groei, van transformatie. In elke ademhaling is er een dalen en een rijzen, een vergaan en een wedergeboorte.

De val van het bewuste in het onbewuste leert ons over overgave, loslaten, sterven aan het ego. De stijging van het onbewuste in het bewuste leert ons over verlichting, integratie, wedergeboorte.

Wanneer de mens beide bewegingen kent — en ze niet meer als tegengesteld ervaart — ontstaat er innerlijke vrijheid. Dan is er geen angst meer voor de duisternis, want men weet dat juist daar het zaad van het licht rust.

Het herinnert ons eraan dat verlichting niet iets is wat “toegevoegd” moet worden, maar iets wat zich ontvouwt wanneer het onbewuste zichzelf bewust wordt. In de diepste zin is de weg naar verlichting een terugkeer naar heelheid — een thuiskomen bij dat wat altijd al aanwezig was, maar nog niet gezien werd.

Wanneer het onbewuste ontwaakt in het licht van bewustzijn, verdwijnt de grens tussen de twee. En wat overblijft is eenvoudig, stil en onmetelijk helder:bewust Zijn.

EEN GLIMP VAN LIEFDE- DE WEG VAN HET HART

 

HOOFDSTUK 201

Door Kees Schilder

De Glimp van Liefde: De Weg van het Hart

Meditatie, goddelijkheid, verlichting, nirvana — woorden die in verschillende tijden en talen hetzelfde geheim fluisteren: het mysterie van onze eigen oorsprong. Ze lijken verschillende paden, maar allen ontspringen aan één bron: liefde.

Want door liefde kwam de eerste glimp — een vonk van het oneindige die het bewustzijn raakte en herinnerde aan iets dat ouder is dan tijd.

De Eerste Glimp

Eens, ergens in de stilte van een moment, voelde een mens iets dat niet te benoemen was. Misschien gebeurde het in de ogen van een ander, in de adem van de natuur, of in een plotselinge stilte in het hart.

Dat gevoel, die zachte aanraking van iets eeuwigs, was liefde.

Niet de liefde van verlangen, maar de liefde van herkenning — het weten dat alles wat leeft, deel is van één groot kloppend geheel. Uit die herkenning ontstond het zoeken.

Wie eenmaal een glimp heeft gezien van het licht, kan niet meer terug naar volledige duisternis. Die glimp wekt een herinnering aan thuis. En zo begon de reis van de mens: de zoektocht naar de bron van dat licht, dat gevoel, die liefde.

Het vraagt moed om te keren van de uiterlijke wereld naar de innerlijke, om stilte te omarmen in plaats van lawaai.

Meditatie is zo’n daad van moed. Niet een vlucht, maar een terugkeer. In stilte durven we onze illusies los te laten en het onbekende binnen te stappen.

En toch, dat onbekende blijkt steeds vertrouwder naarmate we dieper zakken. Want wat we zoeken is nooit buiten ons geweest — het was steeds aanwezig, in de diepte van het hart.

De Bron van Liefde

Wie lang genoeg zoekt, ontdekt dat meditatie, gebed, verlichting en nirvana geen bestemmingen zijn, maar openingen.

Ze openen het hart, en door dat hart stroomt de bron zelf — zuiver, stil, onbegrensd.

De goddelijkheid waarnaar we verlangen, leeft in de ruimte van het hart. Niet in dogma’s, niet in verre hemelrijken, maar in de levende, voelende kern van ons wezen.

Liefde is niet slechts de oorzaak van de glimp; liefde is de glimp.

En het hart is het venster waardoor die glimp zichtbaar wordt.

Het hart is het altaar van het goddelijke. Wanneer we werkelijk vanuit het hart leven, leeft de waarheid door ons heen.

We oordelen minder, we luisteren dieper, we handelen zachter.

Vanuit het hart zien we dat alles met alles verbonden is — en die visie is verlichting.

De reis naar verlichting is dus geen weg naar boven of buiten, maar naar binnen, naar dat stille centrum waar liefde zonder voorwaarde woont.

Van daaruit stroomt alles wat heilig is: mededogen, helderheid, vrijheid, vrede.

Zo keert de cirkel terug naar zijn begin:

Liefde schonk de eerste glimp van ontwaken, en het hart bewaart de bron waaruit die glimp stroomt.

Wie leeft vanuit het hart, leeft in voortdurende meditatie.

En wie zijn hart volledig opent, ontdekt dat er nooit een scheiding was tussen mens en goddelijkheid — alleen de sluier van vergetelheid die nu, door liefde, weer optrekt

HOOFDSTUK 200-CHRISTUSBEWUSTZIJN HEEFT NIETS MET RELIGIE TE MAKEN EN ALLES MET STAAT VAN BEWUSTZIJN

HOOFDSTUK 200

Door Kees Schilder

Christusbewustzijn – Het innerlijk ontwaken van de Ziel

Christusbewustzijn is geen dogma, geen geloofssysteem en ook geen exclusief christelijk begrip. Het is een universeel bewustzijnsniveau, een staat van zijn waarin de mens zich één weet met de Bron, het goddelijke, en dit belichaamt in het dagelijks leven. Men zou kunnen zeggen: het is het ontwaken van de liefde zelf in menselijke vorm.

Wat is Christusbewustzijn?

Christusbewustzijn verwijst naar een diepere dimensie van ons wezen. Het is het bewustzijn dat niet meer gevangen zit in het beperkte ego, maar leeft vanuit eenheid, compassie en waarheid. Het overstijgt persoonlijke belangen en zoekt harmonie met het geheel.

Dit bewustzijn is de herinnering aan wie wij in wezen zijn: eeuwige ziel, verbonden met de Schepper. Wanneer men in Christusbewustzijn leeft, wordt men een kanaal van liefde, wijsheid en vrede.

Jezus als voorbeeld

Jezus van Nazareth wordt gezien als iemand die dit bewustzijn volledig had gerealiseerd. Hij noemde zichzelf de Zoon van God, maar sprak tegelijk dat wij allen kinderen van God zijn. Zijn woorden: “Het Koninkrijk Gods is in u” wijzen naar dezelfde innerlijke realiteit: de goddelijke aanwezigheid woont al in ons. Jezus belichaamde dit volledig en toonde dat een mens in staat is te leven in volkomen eenheid met de goddelijke wil.

Wat doet Christusbewustzijn met je?

Wanneer Christusbewustzijn in jou ontwaakt, verandert je ervaring van het leven:

Innerlijke vrede: Je ervaart rust, zelfs te midden van chaos, omdat je geworteld bent in een diep vertrouwen.

Liefde zonder voorwaarden: Je kijkt naar anderen niet meer met oordeel, maar met compassie en begrip.

Overstijging van angst: Angst maakt plaats voor geloof, hoop en de zekerheid dat je gedragen wordt.

Dienstbaarheid: Je voelt de impuls om niet enkel voor jezelf te leven, maar om bij te dragen aan het welzijn van allen.

Christusbewustzijn maakt dat je niet langer handelt vanuit ego, maar vanuit een hogere kracht die door jou heen werkt.

Hoe kun je Christusbewustzijn realiseren?

Het is geen prestatie, maar een proces van herinneren en ontwaken. Enkele stappen die dit pad ondersteunen:

1. Innerlijke stilte zoeken: Door meditatie, gebed of contemplatie keer je terug naar de stilte van je hart, waar de goddelijke stem spreekt.

2. Liefde beoefenen: Niet als ideaal, maar als dagelijkse praktijk – in vriendelijkheid, vergeving en compassie.

3. Ego loslaten: Het besef ontwikkelen dat je niet je gedachten, emoties of bezit bent, maar het eeuwige bewustzijn dat dit alles aanschouwt.

4. Vergeving cultiveren: Zowel jezelf als anderen vergeven opent de poort naar een hoger bewustzijn.

5. Overgave aan de Bron: Durven vertrouwen dat er een hogere wijsheid en liefde door jou heen wil werken.

Slotgedachte

Christusbewustzijn is geen verre droom, het is een levende mogelijkheid in ieder van ons. Het is de roep van de ziel om thuis te komen bij de Bron, om datgene wat Jezus voorleefde ook in onszelf te laten ontwaken. Wanneer dit bewustzijn door de mensheid heen groeit, wordt de wereld geheeld – niet door strijd, maar door de kracht van liefde.

Hoofdstuk 199:UIT DE STRIJD STAPPEN- DE HUMOR VAN HET ZIJN

HOOFDSTUK 199

Door Kees Schilder

Fascinerend.Velen, zo niet allen, proberen  te domineren. 

Niet alleen politici of zakenmensen — nee, zelfs bij het ontbijt, in het kleinste gezin.

De ene zegt: “Je roert de koffie verkeerd,” en de ander: “Ja, maar jij roert altijd te luid.”

Zo begint de wereldgeschiedenis van het ego, opnieuw, in je keuken.

Het ego wil altijd winnen, subtiel of luidruchtig.

Het probeert niet per se rijk te zijn of beroemd — soms wil het gewoon het laatste woord.

En als het dat niet krijgt, voelt het zich diep beledigd, alsof het universum persoonlijk tegen hem is.

Maar het universum is niet tegen je.

Het universum weet niet eens wie “jij” bent.Dat is goed nieuws.

Velen proberen dus te te domineren.

Dat klinkt misschien somber, maar het is eigenlijk verhelderend.

Als je dat eenmaal ziet, kun je ontspannen.

Je weet: Ach, daar gaat iemand weer, bezig met zijn favoriete hobby — domineren.

Je hoeft niet meer mee te doen.

Je hoeft niet te zeggen: “Ik zal hen leren dat ze niet moeten domineren.”

Want dat is natuurlijk... domineren over dominantie.

Het ego is zeer creatief.

De strijd in de wereld komt niet omdat anderen proberen te domineren — dat doen ze al sinds het begin der tijden — maar omdat jij probeert te reageren vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau.

Je maakt het persoonlijk.

Maar niets is persoonlijk.

Zelfs het ego niet.

Op een dag word je moe van het drama.

Je merkt dat je niet meer wilt meedoen aan de eindeloze toneelvoorstelling van wie er gelijk heeft.

Je zegt innerlijk: “Ik val eruit.”

En dat kleine besluit opent een enorme ruimte.

Plotseling wordt het stil.

De ander kan nog steeds proberen te domineren — dat is hun vrijheid, hun levenspad, hun karma — maar jij bent niet langer in de arena.

Je zit op de tribune van het Bewustzijn, glimlachend, met popcorn.

En je denkt: “Aha, zo voelt vrede dus.”

De Humor van het Zijn

Echte verlichting heeft iets grappigs.

Want zodra je ziet hoe het ego functioneert, kun je er niet meer echt boos om worden.

Je kijkt naar je eigen gedachten — “Ik moet gelijk krijgen, ik moet mezelf verdedigen!” —

en ergens diep vanbinnen hoor je een zachte lach.

Die lach komt niet van jou, maar van het Bewustzijn zelf.

Het lacht niet uit spot, maar uit liefde.

Het herkent zichzelf in de menselijke komedie.

En in dat moment verdwijnt de strijd — niet omdat de wereld beter is geworden,

maar omdat jij niet langer verstrikt bent in haar droom.

Wanneer je ophoudt te domineren, kom je niet in zwakte terecht, maar in kracht.

De stille kracht van aanwezigheid.

Het is de kracht die niet probeert te winnen, omdat ze niets te verliezen heeft.

Dan gebeurt er inderdaad “iets heel moois.”

Het leven stroomt zonder weerstand.

Je voelt de eenvoud van Zijn.

En soms, als iemand nog steeds probeert jou te beheersen, glimlach je gewoon en denkt:

“Ach, het ego speelt weer een oud deuntje — maar ik hoef niet mee te dansen.”

En zo ontdek je de ware vrijheid:

niet als een toekomstig ideaal,

maar als het stille besef — nu —

dat je nooit echt in strijd was.

Alleen het ego vocht.

Jij was altijd al de ruimte waarin het vechten plaatsvond.

En die ruimte… heeft nooit iemand gedomineerd.

HOOFDSTUK 198-MANIFESTATIE VIA HART EN ADEMHALING

Hoofdstuk 198

Door Kees Schilder

Manifestatie via Hart en Ademhaling

Manifestatie draait niet om denken of herhalen van affirmaties, maar om voelen. D2e sleutel tot het verwezenlijken van je diepste verlangen ligt in het onderbewustzijn, dat alleen de taal van gevoel begrijpt. Het hart en de ademhaling zijn de poorten tot deze gevoelslaag.

De kracht van het onderbewustzijn

Het onderbewustzijn vormt de brug tussen het onzichtbare verlangen en de zichtbare werkelijkheid. Het reageert niet op woorden, maar op emotionele vibraties. Wanneer je met je ademhaling het hart kalmeert en opent, kom je in contact met dit diepere deel van jezelf — de plek waar manifestatie echt begint.

De ademhalingstechniek:

De methode bestaat uit drie fasen:

1. Gelijkmatig ritme (afstemmen)

Adem rustig en diep in. Terwijl je inademt, voel hoe je je verlangen in je hart trekt. Bij het uitademen laat je angst en twijfel los. Je hartslag en ademhaling komen in een rustige, harmonische cadans — de perfecte staat om ontvankelijk te worden.

2. Opbouwen van emotie (verankeren)

Verhoog geleidelijk het ritme van je ademhaling en laat je hart zich vullen met dankbaarheid, vreugde en vertrouwen. Elke ademhaling laadt je lichaam op met de energie van vervulling. Je voelt het verlangen alsof het al werkelijkheid is.

3. Het piekmoment (planten)

Adem diep in en visualiseer je verlangen in levendige details — met je hart als centrum van gevoel. Terwijl je de adem even vasthoudt, ervaar je een krachtige emotionele vonk. Op dat moment wordt het verlangen “geplant” in je onderbewustzijn.

Loslaten en vertrouwen

Na dit moment is het cruciaal om los te laten. Zoals een zaadje dat tijd nodig heeft om te groeien, moet het verlangen in rust en vertrouwen rijpen. Door te blijven handelen en voelen alsof het al werkelijkheid is, voed je het groeiproces.

Praktisch ritueel

Oefen dagelijks,  bewust ademhalen en voelen, gedurende zeven dagen. Dit korte ritueel traint je hart en ademhaling om in harmonie te werken met je onderbewustzijn, waardoor je verlangen dieper wortel schiet.

Essentie

Het hart is de bron van voelbare waarheid.

Ademhaling verbindt lichaam, geest en onderbewustzijn.

Gevoel is de taal van creatie.

Wanneer adem, hartslag en verlangen één worden, begint manifestatie moeiteloos te stromen.

Hieronder volgt een begeleide meditatie die je kan gebruiken:

Geleide Meditatie – Adem, Hart en Manifestatie

(Lees langzaam of luister innerlijk mee op een rustig tempo.)

Sluit zacht je ogen.

Breng je aandacht naar je ademhaling.

Voel hoe de lucht koel binnenkomt… en warm weer naar buiten stroomt.

Laat je schouders zakken. Ontspan je kaken.

Je bent hier, volledig aanwezig.

Leg nu één hand op je hart.

Voel het ritme… voel het leven dat door je heen klopt.

Met elke inademing adem je vertrouwen en liefde in.

Met elke uitademing laat je angst en twijfel los.

Adem in…

en stel je voor dat je jouw diepste verlangen inademt — als een zachte gouden gloed die zich in je borst nestelt.

Adem uit…

en laat alle spanning oplossen.

Voel hoe het hart zich opent, warm en ruim.

Bij elke ademhaling groeit het gevoel dat het verlangen al van jou is.

Zie het.

Voel het.

Leef het nu — alsof het al werkelijkheid is.

Blijf even in dit gevoel.

Adem rustig, diep…

en merk hoe jouw hart en ademhaling één ritme vormen — het ritme van vertrouwen.

Adem nog één keer diep in.

Houd even vast.

Zeg in stilte tegen jezelf:

“Het is geplant. Het is al van mij.”

Adem langzaam uit.

Ontspan.

Laat los.

En vertrouw dat het zaad in je onderbewustzijn nu groeit, op zijn eigen perfecte tijd.

Einde meditatie

Je kunt dit ritueel dagelijks doen — een paar minuten  is al genoeg.

Met elke ademhaling versterk je de verbinding tussen je hart, je adem en het veld van creatie.

Om je behulpzaam te zijn in het begin zodat je niet alles hoeft te onthouden, geef ik je hieronder de ingesproken  meditaite

DRUK OP DE LINK VOOR DE INGESPROKEN MEDITATIE 

HET PROCES VAN BEWUSTWORDING

HOOFDSTUK 197

Het proces naar bewustwording

Bewustwording is geen doel dat men bereikt door inspanning of wilskracht, maar een natuurlijk ontvouwingsproces dat zich stap voor stap openbaart. Het begint vaak met een subtiel besef: de ervaring dat wat wij doorgaans als ‘ik’ beschouwen, slechts een constructie is, een conditionering die ons vasthoudt in afgescheidenheid. Wanneer deze conditionering begint te wankelen, opent zich een nieuwe manier van waarnemen — niet langer een ik die ziet, maar zien zélf.

Deconditioneren en thuiskomen in bewustzijn

Het proces van bewustwording kan worden gezien als een proces van deconditioneren: eeuwenoude overtuigingen en patronen van afgescheidenheid lossen langzaam op. In de plaats daarvan groeit het besef van verbondenheid — een ervaring dat er niets ontbreekt en dat bewustzijn alles omvat. Dit is geen concept, maar een levende ervaring die zowel bevrijdend als confronterend kan zijn. Want wanneer het oude zelfbeeld wegvalt, voelt dat voor de geest vaak als een verlies.

Op deze weg spelen emoties een cruciale rol. Afwijzing, verdriet of angst kunnen opkomen en het ego probeert vaak te ontsnappen door verzet of verhalen. Toch ligt juist in het toelaten en doorvoelen van deze emoties de sleutel. Niet het onderdrukken of vermijden, maar het neutraal aanwezig zijn bij wat zich aandient, maakt dat emoties hun natuurlijke beweging kunnen voltooien: komen en gaan, zonder dat wij erin gevangen blijven.

Het ontwaken kan niet geforceerd worden. Pogingen om verlichting af te dwingen leiden slechts tot nieuwe identificatie. Wat nodig is, is eerlijk onderscheidingsvermogen: zien wanneer wij onszelf verhalen vertellen of excuses maken, en tegelijk mild zijn wanneer doorvoelen op dat moment niet mogelijk is. Bewustwording vraagt geen perfectie, maar een bereidheid om telkens opnieuw terug te keren naar dat stille besef van aanwezigheid.

Veel mensen denken dat de juiste omstandigheden nodig zijn om te groeien: rust, comfort, tijd. Toch blijkt dat ontwaken niet afhankelijk is van uiterlijke factoren. Zelfs in de meest uitdagende situaties kan de opening naar bewustzijn plaatsvinden. De ware drijfveer is intrinsiek: een innerlijke honger naar waarheid die sterker is dan gemak of gewoonte.

Ook lichamelijke ervaringen spelen mee. Pijn of ongemak nodigen uit om te zien hoe snel wij in verzet gaan. Waar verzet lijden vergroot, kan zuiver zien — zonder oordeel of pogingen tot controle — de last verlichten. Aanwezigheid betekent dan niet opgesloten zitten in het lichaam, maar erkennen dat lichaam en omgeving deel uitmaken van één onlosmakelijk geheel.

Veel spirituele zoekers begrijpen rationeel dat er geen afgescheiden ik bestaat. Maar weten is niet genoeg: bewustzijn moet gevoeld worden. Vrijheid is geen idee, maar een directe ervaring. Daarom is de uitnodiging steeds dezelfde: blijf zoals je bent. Niet proberen te veranderen, niet streven naar een hoger doel, maar verblijven in de eenvoud van bewustzijn zelf.

Bewustzijn is er altijd al. Wat geoefend kan worden, is slechts het opmerken ervan. Zoals men zijn aandacht kan richten op de grond onder de voeten, zo kan men leren om telkens terug te keren naar het eenvoudige besef van aanwezigheid. Dit vraagt geduld, eerlijkheid en overgave.

Het proces naar bewustwording is uiteindelijk een thuiskomen in datgene wat nooit verdwenen is: het stille, open veld van bewustzijn waarin alles verschijnt en weer verdwijnt, zonder oordeel, zonder afscheiding, zonder dat er iets ontbreekt.

HET ZELF ZONDER PLAATS

Hoofdstuk 196

Door Kees Schilder

Het Zelf zonder plaats

Er wordt vaak gezegd dat het Zelf geen locatie heeft. In de eerste aanblik klinkt dit vreemd: alles wat we kennen lijkt immers ergens te “zijn” — in een lichaam, in een gedachte, in een herinnering. We zoeken het Zelf in het hart, in de hersenen, in het innerlijk oog. Maar telkens wanneer we proberen het te vangen, verschuift het, glipt het weg en blijkt het groter te zijn dan elke coördinaat die we eraan proberen te geven.

De tekst wijst ons naar een subtiele ervaring: kijk waar er geen verschil is tussen het bekende en het onbekende. Dit betekent dat het Zelf niet woont in wat we al begrijpen, noch in dat wat ons vreemd voorkomt. Het ligt in de stilte daarachter, in het punt waar die twee categorieën elkaar opheffen. In dat veld verdwijnt het onderscheid tussen “wat ik al weet” en “wat ik nog niet weet” — en wat overblijft is de open ruimte van puur bewustzijn.

Zo ook met het onderscheid tussen Zelf en ander. Zolang er een grens is — dit ben ik, dat ben jij — blijft er spanning, een gevoel van afgescheidenheid. Maar wanneer we werkelijk kijken, ontdekken we dat die grens door de geest is getekend, niet door de werkelijkheid. Het ademen van de ander is hetzelfde ritme dat ons eigen leven draagt. Het licht dat jouw ogen verlicht, verlicht ook de wereld die ik zie. Het Zelf verschijnt juist wanneer het verschil tussen “ik” en “jij” vervaagt in een gezamenlijke aanwezigheid.

Daar, waar verschillen zijn opgehouden te bestaan, wordt duidelijk dat het Zelf geen plaats nodig heeft. Het is geen ding dat ergens is. Het is eerder de ruimte waarin alle dingen verschijnen. Het is als de leegte van een spiegel: de spiegel bevindt zich niet in de afbeeldingen, en toch verschijnen de afbeeldingen alleen dankzij de spiegel. Het Zelf is niet te vinden in een hoek van het universum, maar in de grenzeloosheid waardoor universum en waarnemer kunnen verschijnen.

Wanneer je dit begrijpt, wordt het zoeken zelf lichter. Want het Zelf is niet een bestemming, maar een herkenning. Het wordt niet gevonden in de tijd, maar in het loslaten van tijd en plaats. Het is dat stille weten dat er altijd al is geweest, vóór elke gedachte, vóór elk onderscheid.

En precies daar, waar niets meer gescheiden is, ontvouwt zich de eenheid die nooit verloren ging. Het Zelf zonder locatie blijkt de thuisbasis te zijn van alles.

HET HEILIGE OOG VAN BEWUSTZIJN: DE PIJNAPPELKLIER

 HOOFDSTUK 194

Door Kees Schilder

Het Heilige Oog van Bewustzijn: De Spirituele Rol van de Pijnappelklier

De pijnappelklier, vaak aangeduid als het derde oog, wordt in zowel oude spirituele tradities als moderne neurowetenschap gezien als een poort naar diepere lagen van bewustzijn. Terwijl de wetenschap haar vooral bestudeert als een klier die melatonine produceert en de biologische klok reguleert, beschrijven mystici haar al eeuwen als het innerlijk kompas dat de mens verbindt met hogere werkelijkheden. Wanneer we deze twee perspectieven naast elkaar plaatsen, ontstaat er een boeiend beeld: de pijnappelklier als kruispunt van biologie, energie en spiritualiteit.

De adem als sleutel tot ontwaken

Onze ademhaling is meer dan een automatische lichamelijke functie: het is een instrument waarmee we ons energetische systeem kunnen hervormen. Bij stress versnelt de ademhaling en vernauwt ons bewustzijn; bij bewuste ademhaling opent zich juist een ruimtelijke staat van innerlijke stilte. In die staat wordt energie niet langer vastgehouden in de lagere overlevingscentra van het lichaam, maar stijgt ze op naar de hersenen. Precies daar, in het midden van ons hoofd, ligt de pijnappelklier te wachten om geactiveerd te worden.

Spiritueel gezier functioneert  de pijnappelklier als een antennesysteem: het vangt signalen op die onze gewone zintuigen overstijgen. Deze innerlijke vonk kan leiden tot visioenen, diepe inzichten en een gevoel van verbinding met een ruimere, multidimensionale realiteit.

Het hart als brug, de pijnappelklier als poort:

Toch staat de pijnappelklier niet op zichzelf. Haar kracht ontvouwt zich pas wanneer het hart geopend is en de ademhaling het lichaam in een staat van veiligheid en vertrouwen brengt. Angst, schuld en overlevingsdrang sluiten de deur van het hart; liefde, dankbaarheid en vreugde openen die. Wanneer de ademhaling energie omhoog voert en het hart in resonantie komt, kan de pijnappelklier daadwerkelijk functioneren als poort naar intuïtie en inspiratie. Dan verandert creativiteit van een willekeurige ingeving in een vibratietoestand waarin de mens bewust schept vanuit innerlijke overvloed.

Het hart is dus-zoals altijd-essentieel in dit proces. Alleen via het hart (de brug) bereik je de poort (pijnappelklier) naar hoger bewustzijn. Open dus je hart!

De activering van de pijnappelklier blijft niet beperkt tot innerlijke ervaringen. Door bewuste ademhaling en emotionele coherentie breidt ons elektromagnetische veld zich uit, wordt het stabieler en krachtiger. Dit veld is niet slechts een aura, maar een levende interface tussen ons en de kwantumwerkelijkheid. In die coherente staat trekken we gebeurtenissen en mensen aan die resoneren met onze frequentie. De pijnappelklier fungeert hier als regisseur van perceptie, waardoor onze externe realiteit zich herordent naar de innerlijke vibratie die we koesteren.

De kracht van de pijnappelklier ontvouwt zich niet door sporadische momenten van meditatie, maar door consistentie en toewijding. Dagelijkse ademhalingsoefeningen, gecombineerd met intentie en verheven emoties, versterken het netwerk van neurale verbindingen en verankeren een nieuwe identiteit. In die zin is het ontwaken van de pijnappelklier geen mystiek voorrecht, maar een keuze die ieder mens kan maken. Het vraagt geen vlucht uit de wereld, maar juist een dieper aanwezig zijn in het hier en nu.

De pijnappelklier herinnert ons eraan dat het lichaam niet louter een biologisch systeem is, maar een instrument dat afgestemd kan worden op hogere dimensies van bestaan. Zij is het innerlijke oog dat de sluier optilt en ons laat zien dat werkelijkheid niet gefixeerd is, maar vloeibaar en mede-geschapen wordt door ons bewustzijn. In de stilte van de ademhaling, in de coherentie van hart en geest, ontvouwt zich een vergeten waarheid: dat wij niet slechts toeschouwers zijn van ons leven, maar scheppers van een veld dat reikt tot in de kwantumdiepte van het universum.

De uitnodiging is helder: activeer de adem, open het hart, wek de pijnappelklier, en word getuige van het licht dat altijd al in je schuilt.

Hier nog een meditatie op de pijnappelklier 

Geleide Meditatie

Ga rechtop zitten… je rug is ontspannen, maar ook alert en recht.

Voel hoe je lichaam gedragen wordt door de stoel of de grond onder je.

Sluit zachtjes je ogen.

Breng je aandacht naar je ademhaling, Laat je adem naar je hart stromen en uit je hart stromen. Formuleer je intentie (pijnappelklier activeren) en denk aan een verheven emotie zoals liefde, mededogen,vreugde of dankbaarheid. Voel dit ook zo en voelhet resoneren door heel je wezen. Adem enkele momenten zo door.

Dan;

Adem rustig in… en terwijl je inademt, span je heel subtiel je bekkenbodem en je buikspieren aan.

Stel je nu voor dat er een gouden licht aanwezig is bij het eerste energiecentrum, aan de basis van je wervelkolom. .(de stuit)

Met de inademing zie je dit licht langzaam opstijgen…

Het beweegt langs elk centrum omhoog, wervel voor wervel, hoger en hoger…

tot het helemaal bij je hoofd aankomt, in je hersenen.

Houd daar je adem even vast…

Voel hoe de energie zich verzamelt, hoe ze zich opbouwt als een krachtige aanwezigheid in je hoofd.

En dan, langzaam… adem uit.

Ontspan je spieren… laat alles los…

maar laat dat gouden licht in je hoofd aanwezig blijven, als een centrum van helderheid en aanwezigheid.

Herhaal dit ritme.

Inademen, subtiel aanspannen, energie optrekken…

vasthouden bovenin…

en uitademen, loslaten… terwijl het licht aanwezig blijft.

Voel hoe je geest steeds rustiger wordt…

alsof er meer ruimte in je bewustzijn ontstaat…

stilte… helderheid… aanwezigheid.

Blijf hier nog enkele minuten,

in de stroom van je ademhaling,

en in het licht van je eigen bewustzijn 

Om je behulpzaam te zijn hieronder de link naar m'n ingesproken meditatie op de pijnappelklier 

Druk op link