LEVEN OP DE " WEG" NAAR REALISATIE

HOOFDSTUK 180

Door Kees schilder

Leven op de weg naar realisatie (het bewust worden van je innerlijke essentie en de verbinding met iets groters) is noch gemakkelijk noch moeilijk, omdat je nu eenmaal leeft in de directe realiteit die aan alle tegenstellingen voorafgaat. Moeilijk of gemakkelijk zijn begrippen die ontstaan in het denken, in het meten en vergelijken. De "weg"  – het leven zoals het is, zonder toevoeging – ontsnapt aan zulke oordelen.

Maar zodra er een beperkte visie is, een ik dat denkt dat het moet vinden, begrijpen, of controleren, ontstaat er angst en besluiteloosheid. Dan wordt de geest onrustig en versneld, alsof er iets te bereiken valt. Paradoxaal genoeg geldt: hoe meer we ons haasten naar een doel, hoe verder we er vanaf raken. Want haast impliceert dat je nu niet bent waar je zou moeten zijn – terwijl de "weg" naar realisatie enkel dit huidige ogenblik is.

“Vasthouden laat zich niet beperken.” Alles wat we grijpen – zelfs het verheven idee van verlichting – wordt een last. Zodra verlichting een object wordt, iets dat jij moet verkrijgen, is er al een scheiding geschapen tussen ‘jij’ en ‘het’. Dan dwaal je, ook al noem je het zoeken naar waarheid.

De uitnodiging is radicaal eenvoudig: laat de dingen gewoon hun gang gaan. Daarmee wordt niet bedoeld dat je passief wordt of je verantwoordelijkheid opgeeft, maar dat je ophoudt met tussenkomen vanuit controlezucht. De werkelijkheid stroomt vanzelf – zonder dat jij er druk op hoeft uit te oefenen. Als er geen ‘ik’ is dat grijpt, dan is er ook geen werkelijk komen of gaan, slechts beweging zonder iemand die zich eraan hecht.

En zo wijst de spreuk naar de diepste ontspanning: gehoorzaam de aard van de dingen, dat wil zeggen, leef vanuit je eigen natuur. Die natuur is niet iets dat je moet maken of verdienen, maar datgene wat er altijd al is, voorafgaand aan elk idee van tekort of zoektocht.

Wanneer dit wordt herkend, valt de weg vanzelf onder je voeten. Je wandelt vrij, ongehinderd, zonder last van ‘goed’ of ‘fout’, ‘bereiken’ of ‘mislukken’. Het is  de "WEG"  die loopt in en door jou – en die nooit verlaten kan worden.

PRANNA, DE SUBTIELE ADEM VAN HET BESTAAN

 

HOOFDSTUK 179

Door Kees Schilder

Als we het over prana hebben berijpen we ongeveer wel wat er bedoelt wordt, maar wat is prana nou precies op een dieper niveau:

Prana is een begrip dat diepgeworteld is in de Indiase filosofie, met name in yoga, ayurveda en de vedische traditie. Het Sanskrietwoord prāṇa wordt vaak vertaald als "levensadem", "levenskracht" of "vitale energie". Maar prana is niet slechts een metafoor: het verwijst naar een fundamenteel principe dat leven draagt, in stand houdt en verbindt.

De ademhaling (prāṇāyāma) is de meest toegankelijke poort tot het ervaren van prana. Wanneer we inademen, nemen we niet alleen zuurstof op voor ons fysieke lichaam, maar ontvangen we ook subtiele energie die ons lichaam doordringt en voedt.

In de inademing wordt prana geassocieerd met expansie, opname en vernieuwing.

In de uitademing vloeit apāna, de complementaire kracht, naar buiten: het reinigen, loslaten en ontladen.

In de pauzes tussen in- en uitademing ontstaat ruimte waarin de subtiele beweging van prana voelbaar wordt: de stilte die bewustzijn opent.

Is prana materieel, zoals atomen?

Vanuit een wetenschappelijk perspectief is adem een mengsel van gassen, opgebouwd uit moleculen en atomen. Maar prana wordt in de spirituele traditie beschreven als iets dat niet samenvalt met fysieke materie.

Niet-atomair: Prana is geen verzameling van atomen of moleculen, maar een subtiele energie die de atomen zelf organiseert en bezielt.

Vergelijking met elektriciteit: Zoals elektriciteit zich manifesteert in geleidende structuren maar zelf niet "gemaakt is van koper", zo stroomt prana door het lichaam maar is het niet materieel.

Moderne interpretatie: Sommige spirituele denkers trekken parallellen met bio-elektrische velden, elektromagnetische straling of kwantumenergieën die de werking van levende systemen begeleiden. Dit zijn benaderingen die bruggen slaan naar de wetenschap, maar in de yogatraditie blijft prana een subtiel beginsel dat voorbij fysische meetinstrumenten gaat.

Prana herinnert ons eraan dat leven niet gereduceerd kan worden tot biochemische processen alleen. Het is de “adem achter de adem” – de onzichtbare kracht die ons in beweging zet, die bewustzijn met materie verbindt, en die ons opent naar een ervaring van eenheid met het grotere geheel.

Wanneer men zich verdiept in ademhalingsoefeningen, meditatie of energiepraktijken, kan prana direct ervaren worden als warmte, tinteling, stroming of innerlijke helderheid. Het is dan niet langer een concept, maar een levende realiteit. Prana houdt het lichaam levend en soepel. Daarom is door de neus ademen essentieel om de prana ongehinderd via de neus ( warme droge lucht en gefilterd) het lichaam in te laten stromen en te verdelen.Met de mond ademen stroomt  er rauwe,koude en vochtige lucht naar binnen die uiteindelijk kan uitmonden in verval en ziekte van het lichaam. Vergelijk het met het roesten van ijzer dat ontstaat als ijzer reageert met zuurstof en vocht.Prana kan dan minder adequaat het lichaam bedienen.

Prana is geen bundel atomen maar een subtiele, vitale stroom die de adem bezielt en het lichaam levend maakt. Waar atomen de bouwstenen van de fysieke wereld zijn, is prana de weefster van het leven zelf. Het is dat wat ademt in ons – en tegelijk dat waardoor het universum ademt.

DE STILLE KRACHT VAN DIEREN: WAAROM ZIJ WEERBAARDER ZIJN TEGEN ZIEKTEN DAN DE MENS

HOOFDSTUK 178

Door Kees Schilder

IK BEN

De stille kracht van dieren: waarom zij weerbaarder zijn tegen ziekten dan de mens

Al mijn hele leven ben ik gefascineerd  door de natuur en vooral door dieren, planten, bloemen,bomen.Door naar dieren te kijken , maar ook naar bloemen ,planten en bomen, kun je veel leren. En misschien klinkt het raar maar vooral leerde ik veel over Bewustzijn:

Wanneer we in de natuur kijken, zien we een fascinerend tafereel: een kat die rustig water drinkt uit een modderige sloot, een hond die vol overgave aan een karkas ruikt, vogels die bessen eten die voor ons giftig zijn. En toch lijken zij, in tegenstelling tot de mens, vaak weinig last te ondervinden van wat voor ons gevaarlijk of zelfs dodelijk zou kunnen zijn.

Als ik dat zag,  vroeg ik mij altijd af , niet alleen biologisch maar ook spiritueel, waarom de mens die gave niet of nauwelijks heeft:waarom is de mens, het meest zelfbewuste wezen op aarde, zo kwetsbaar voor de natuur waaruit hij zelf is voortgekomen?

Dieren leven nog steeds in een voortdurende verbondenheid met hun natuurlijke omgeving. Een ree drinkt uit een beek, wetend – of beter gezegd, intuïtief voelend – dat het water deel is van hetzelfde systeem als haar eigen lichaam. Deze verbondenheid maakt dat hun immuunsysteem afgestemd is op de specifieke bacteriën, parasieten en schimmels waarmee zij al generaties lang samenleven.

Voorbeelden hiervan zien we overal:

-Wilde vogels die voedsel eten dat voor de mens onverteerbaar is, zoals wormen of zelfs aas.

-Vossen die uit plassen drinken na een regenbui, zonder angst voor besmetting.

-Wilde zwijnen die door modder rollen vol micro-organismen, waardoor hun huid sterker en weerbaarder wordt.

De mens heeft zich, in de loop van duizenden jaren, steeds verder verwijderd van deze natuurlijke verbondenheid. Waar onze voorouders direct uit rivieren dronken en voedsel aten zoals het gevonden werd, filteren, koken en ontsmetten wij tegenwoordig bijna alles. Dit heeft ons veilig gehouden tegen veel acute gevaren, maar het heeft ook gemaakt dat ons immuunsysteem minder wordt uitgedaagd en daardoor soms overgevoelig of juist onvoldoende voorbereid is.

Spiritueel gezien weerspiegelt dit onze innerlijke staat: we leven vaak afgescheiden van de aarde, in een kunstmatig gecreëerde werkelijkheid. Ons lichaam, dat ooit één geheel vormde met het ritme van wind, regen, zon en grond, is nu als een tuin die te lang in een kas heeft gestaan — beschermd, maar minder gehard.

Misschien is de diepere boodschap dat weerstand niet alleen lichamelijk is, maar ook een uiting van vertrouwen en aanpassing. Dieren vertrouwen op hun instinct, leven in harmonie met hun omgeving en accepteren de voortdurende wisselwerking tussen gevaar en bescherming. Ze weten niet van "steriel" of "gevaarlijk" in de menselijke zin van het woord; ze kennen slechts het directe gevoel van wat goed is voor hun lichaam op dat moment.

Misschien zouden wij ons,als mens, weer bewuster moeten verbinden met de aarde, ons lichaam te zien als deel van de natuur in plaats van losstaand, en te leren dat kracht vaak ontstaat door blootstelling, niet door afzondering.

De kat die uit de sloot drinkt, is geen roekeloze avonturier. Hij is een herinnering in levende vorm dat leven altijd interactie is — en dat gezondheid soms niet ontstaat door ons af te schermen, maar door deel te worden van het geheel.

"DE WAARHEID TOONT ZICH NIET AAN DE GEEST DIE STRIJDT, MAAR AAN DE GEEST DIE RUST"

HOOFDSTUK 177

Door Kees Schilder

IK  BEN

Kalm mediterend kom ik tot een -niet nieuw maar wel meer verhelderend inzicht:

Wanneer het denken gebonden is, raakt de waarheid verborgen. Dit is een oude wijsheid die in veel tradities weerklinkt: de geest die klampt, grijpt, onderscheidt en vasthoudt, ziet slechts fragmenten van de werkelijkheid, nooit het geheel.

Het denken dat voortdurend onderscheid maakt, leeft alsof het water van een heldere vijver steeds wordt omgewoeld. In plaats van rust te vinden in wat is, gaat het in debat met zichzelf: is dit goed of slecht, licht of donker, vriend of vijand? Het gevolg is onrust. Net zoals een vijver troebel wordt wanneer men telkens stenen in het water gooit, zo wordt de geest vermoeid wanneer hij voortdurend oordeelt.

Het oordeel lijkt in eerste instantie kracht te geven — we voelen ons slim omdat we dingen kunnen benoemen, indelen en scheiden. Maar diep vanbinnen veroorzaakt dit een voortdurende spanning: een last die we met ons meedragen, vaak zonder dat we het beseffen.

De vraag rijst: Welk voordeel kan worden gehaald uit onderscheid en scheiding? Is het werkelijk zo dat wij meer weten wanneer wij alles in vakjes plaatsen? Of scheppen we slechts illusies van zekerheid?

Wanneer het denken wordt losgemaakt van deze krampachtige neiging tot scheiden, openbaart zich iets anders: helderheid.

-Waar oordeel plaatsmaakt voor openheid, verschijnt begrip.

-Waar scheiding verdwijnt, ontstaat eenheid.

-Waar strijd in de geest verstomt, komt vrede tot leven.

Dit is de paradox: niet door meer na te denken vinden we waarheid, maar door de geest stil en ontvankelijk te maken.

Het betekent niet dat de mens blind moet worden of geen onderscheid kan maken. Praktisch onderscheid is noodzakelijk — het is de manier waarop we ons bewegen door de wereld. Maar het spirituele gevaar ontstaat wanneer dit onderscheid wordt verheven tot absolute waarheid. Dan vergeten we dat alle tegenstellingen uiteindelijk uit dezelfde bron komen. Hecht je er niet aan.

Zoals dag en nacht niet los bestaan, maar deel zijn van één cyclus, zo zijn licht en donker, goed en kwaad, slechts twee uitingen van hetzelfde Ene.

De waarheid verschijnt niet door analyse maar door overgave. Zij is als de zon die altijd schijnt achter de wolken. Wanneer de wind van oordelen en onderscheid ophoudt, verdwijnen de wolken en straalt de helderheid vanzelf.

De wijsheid is eenvoudig, maar moeilijk te leven: laat los. Niet door kracht, maar door vertrouwen. Niet door scheiden, maar door verbinden.

Wanneer het denken gebonden is, blijft de waarheid verborgen. Maar wanneer het denken wordt bevrijd van de drang tot scheiden, ontvouwt zich een werkelijkheid waarin alles één is — helder, stil en vol vrede.

"De waarheid toont zich niet aan de geest die strijdt, maar aan de geest die rust."

HET BEWUSTZIJN HERKENNEN IN HET DAGELIJKS LEVEN

HOOFDSTUK 176

Door Kees Schilder

IK BEN

Het Bewustzijn als Schouwtoneel

Wanneer we spreken over bewustzijn, raken we een mysterie dat zo vanzelfsprekend is dat het vaak onopgemerkt blijft. Het bewustzijn is er altijd, ongeacht wat zich in ons leven voordoet. Het is de stille ruimte waarin gedachten, gevoelens en ervaringen verschijnen. Alles wat we waarnemen – zowel de uiterlijke wereld als de innerlijke beleving – verschijnt binnen dit bewustzijn.

Het is van belang te zien dat bewustzijn zelf nooit de ervaring is, maar de grond waartegen ervaring zich aftekent. Zoals een televisiescherm niet de film is, maar wel het medium waardoor de film zichtbaar wordt, zo is bewustzijn niet de stroom van ervaringen, maar de stille ruimte die hen draagt.

Toch gebeurt er iets merkwaardigs. Het bewustzijn, dat in wezen helder en onbevlekt is, vereenzelvigt zich met de inhoud die erin verschijnt. Een gedachte ontstaat, en plotseling zeggen we: dit ben ik. Een emotie komt voorbij, en we roepen: dit is mijn pijn, mijn vreugde, mijn angst. Op dat moment ontstaat het ego – de illusie dat wij identiek zijn aan wat zich in ons afspeelt.

Het ego leeft in identificatie: het verliest de ruimte van bewustzijn uit het oog en klampt zich vast aan de beelden die verschijnen. Net zoals iemand die zo opgaat in een film dat hij vergeet dat er eigenlijk een scherm achter zit, zo vergeten wij vaak dat wij niet de gedachten, emoties of rollen zijn die zich aandienen.

Werkelijke spiritualiteit begint op het moment dat dit besef indaalt: ik ben niet de ervaring, maar de getuige van de ervaring. Dan keert het bewustzijn terug naar zichzelf. Dan ontstaat er een ruimte van vrijheid, want zodra je niet langer gevangen bent in identificatie, kun je de verschijnselen laten komen en gaan zonder ze te bezitten of af te wijzen.

Dit inzicht opent de deur naar innerlijke rust. Je hoeft niet langer alles te controleren wat zich aandient. Je weet dat vreugde komt en gaat, dat pijn komt en gaat, dat gedachten verschijnen en verdwijnen. Maar het bewustzijn zelf – de stille aanwezigheid die alles waarneemt – blijft altijd hetzelfde.

Het uitnodigende mysterie is dan dit: wat gebeurt er wanneer je volledig rust in dat bewustzijn? Wanneer je ophoudt te vechten met de inhoud en in plaats daarvan het scherm zelf leert herkennen? Daar, in die stille herkenning, ontmaskert het ego zich als een tijdelijke verschijning, en openbaart zich iets diepers – een ongeboren, onveranderlijke aanwezigheid die altijd al hier is geweest.

Daarom hier iets praktisch: 

HET BEWUSTZIJN HERKENNEN IN HET DAGELIJKS LEVEN

Het idee dat je niet je gedachten, emoties of ervaringen bent, maar het bewustzijn waarin ze verschijnen, klinkt misschien helder als concept. Toch is het pas echt transformerend wanneer je dit in het gewone, alledaagse leven gaat herkennen.

1. Herkennen van gedachten

Gedachten verschijnen vanzelf, zonder dat jij ze "maakt". Probeer eens stil te staan bij een gedachte die je hebt, bijvoorbeeld: ik moet opschieten of ik ben niet goed genoeg. In plaats van je meteen met die gedachte te vereenzelvigen, kun je even stilstaan en zeggen:

“Dit is een gedachte die zich nu toont in mijn bewustzijn.”

Door dit te doen, ontstaat er ruimte. Jij bent niet die gedachte, je neemt haar slechts waar.

2. Omgaan met emoties

Wanneer een emotie opkomt, zoals boosheid of verdriet, is het makkelijk om er helemaal in te verdrinken. Maar je kunt oefenen om de emotie te voelen zonder dat het je identiteit wordt.

Je kunt tegen jezelf zeggen: Er is nu boosheid aanwezig in plaats van Ik ben boos.

Dit kleine verschil maakt je vrijer: je erkent wat er gebeurt, maar je herinnert jezelf eraan dat jij de ruimte bent waarin het verschijnt.

3. Bewust ademen

Een eenvoudige manier om dit te beoefenen is via de adem. Tijdens een drukke dag kun je af en toe je aandacht terugbrengen naar de ademhaling. Elke in- en uitademing herinnert je eraan dat er een stille aanwezigheid is die altijd meekijkt, ongeacht de chaos van je gedachten.

4. Alledaagse activiteiten als meditatie

Afwassen, wandelen, een gesprek voeren – al deze momenten kun je gebruiken om bewustzijn te oefenen. In plaats van gedachteloos op te gaan in de handeling, kun je een paar seconden vertragen en beseffen: ik ben hier, aanwezig, bewust van dit moment. De afwas is er, de beweging van mijn handen is er, en het bewustzijn dat dit alles waarneemt.

5. De ‘tv-metafoor’ toepassen

Net zoals je tijdens een film kunt beseffen dat er eigenlijk een scherm achter alle beelden zit, kun je jezelf gedurende de dag herinneren: “Er speelt nu een film van ervaringen, maar ik ben het scherm.” Dit verandert de manier waarop je kijkt naar je leven. Je gaat het lichter nemen, minder persoonlijk, omdat je weet dat je niet vastzit in de beelden.

Wanneer je deze eenvoudige herkenningen regelmatig toepast, ontstaat er meer innerlijke rust. Je ervaart dat er een stille ruimte in jou is die niet wordt meegesleurd door de ups en downs van het leven. Dat geeft vertrouwen: je hoeft niet alles te beheersen, want datgene wat je werkelijk bent – het bewustzijn zelf – is al vrij, heel en onaantastbaar.

Spirituele beoefening is dan niet iets ver weg of ingewikkelds, maar een zachte herinnering in elk moment: ik ben niet de storm, ik ben de hemel waarin de storm verschijnt.

WISKUNDE ALS DE DRIEDIMENSIONALE SCHADUW VAN HOGERE KENNIS

HOOFDSTUK 175

Door Kees Schilder

IK BEN

Er bestaat een gedachte die even oud is als de beschaving zelf: dat alles wat wij in de materiële wereld waarnemen, een afdruk is van een hogere, onzichtbare orde. In die zin zou wiskunde niet slechts een door de mens bedacht gereedschap zijn, maar de fysieke, driedimensionale vertaling van een diepere, directe kennis die ontspringt aan het hoger bewustzijn.

Wanneer we wiskunde gebruiken, hanteren we symbolen, formules en structuren om patronen te beschrijven. We meten, ordenen en modelleren. Maar in hogere bewustzijnstoestanden — momenten van diepe meditatie, extase of innerlijke helderheid — verschijnt kennis soms niet als opeenvolging van redeneringen, maar als onmiddellijke totaliteit. Het is alsof een compleet concept in één keer wordt ingeademd, zonder dat er tussenstappen nodig zijn. Waar wiskunde in onze wereld lineair en tijdgebonden is, lijkt die hogere kennis tijdloos en integraal.

Denk aan de verhouding tussen een voorwerp en zijn schaduw. De schaduw geeft informatie — vorm, contour, soms zelfs details — maar nooit de volledige driedimensionaliteit van het object. Zo kan wiskunde gezien worden als de schaduw van een ‘vorm’ die in hogere dimensies bestaat: een zuiver idee, een archetypisch patroon, een kosmische blauwdruk. Onze formules zijn pogingen om dat hogere principe in de beperkte taal van ruimte en tijd te vatten.

Het opmerkelijke is dat wiskundige schoonheid — symmetrieën, onverwachte verbanden, elegante oplossingen — vaak dezelfde ontroering oproept als mystieke ervaringen. Alsof het intellect in dat moment even in contact komt met dezelfde bron waaruit de intuïtieve, hogere kennis stroomt. Het gevoel van “dit klopt gewoon” zou in wezen een herkenning kunnen zijn van de resonantie tussen de driedimensionale projectie en haar multidimensionale oorsprong.

In dit licht is de taak van de wiskundige niet zozeer het ‘uitvinden’ van nieuwe structuren, maar het herinneren van eeuwige patronen. Elk bewijs, elke formule, is een vertaalslag uit een domein waar kennis direct, totaal en woordeloos is — naar een wereld die afhankelijk is van begrenzing, notatie en logische opeenvolging.

Misschien is dit waarom grote wiskundigen soms beschrijven dat oplossingen “tot hen kwamen” in dromen, visioenen of momenten van ontspanning. In die toestand vervaagt de strakke scheiding tussen rede en intuïtie, en stroomt de directe kennis uit hoger bewustzijn als een rivier naar het veld van driedimensionale vorm. Wiskunde is dan geen droge discipline, maar een brug tussen werelden.

Zo bezien is wiskunde de meetbare echo van het onmeetbare. Ze is de taal die onze stoffelijke realiteit kan spreken, terwijl haar inhoud gefluisterd wordt door een dimensie waar woorden overbodig zijn. En misschien is ons hoogste doel niet om die hogere kennis volledig te ‘vertalen’ — want een schaduw kan nooit het volledige licht vangen — maar om via wiskunde steeds dichter bij de bron van dat licht te komen.

En het fascinerende is, dat zelfs mensen die niets van wiskunde begrijpen of " slecht"  zijn in rekenen, in hoger bewustzijn inzicht hebben in de bron (in dit geval van wiskunde) en deze begrijpen

ADEM DOOR DE POORT VAN HET LEVEN , EN JE ZULT LEVEN ALS DE BERGEN..

HOOFDSTUK 174

Door Kees Schilder

IK  BEN

Ik zweef los van mijn lichaam. Alsof een zachte hand mij optilt uit het bekende, zweef ik door een zee van donkerblauw en sterrenlicht. Er is geen tijd hier — alleen beweging en richting. Dan voel ik mijn voeten weer de aarde raken.

Voor me zie ik een kampvuur. Vlammen dansen als levendige geesten, en een kring mensen zit eromheen. Hun gezichten zijn warm verlicht, hun ogen weerspiegelen eeuwenoude verhalen.

Naast mij zit een oude man met lange, zilveren vlechten en ogen die lijken te kijken tot in de kern van mijn ziel.

"Welkom, reiziger van de verre morgen," zegt hij zacht. "Ik ben Wapahteka, hoeder van de adem, leraar van wat jij vergeten bent."

Ik vertel hem dat ik uit het jaar 2025 kom. Hij sluit zijn ogen alsof hij door de tijd heen kan zien.

"Dan kom je uit een tijd van grote haast," zegt hij. "Een tijd waarin de mensen veel weten… maar het belangrijkste zijn vergeten: hoe te ademen."

Hij ademt diep in door zijn neus.

"Voel," zegt hij, "hoe de lucht zacht wordt als ze door deze poort komt. De neus is gemaakt door de Schepper als filter, beschermer en heler. Wij ademen alleen door de neus — vanaf onze eerste dag. We sluiten de mond van onze baby’s zachtjes met een stukje berkenschors of een dunne leren band als ze slapen. Niet om hen te hinderen, maar om hen te herinneren: de adem gaat door de poort die zuivert."

Hij begint te vertellen, zijn woorden vloeien als een beek:Hijheeft het over de kracht van de neusademing:

Ik zal je vertellen wat de neusademing allemaal doet voor ons. Het zuivert en beschermt, de haren en vochtige wanden van de neus vangen stof, ziektegeesten en kou. De lucht is warm en schoon voordat ze het hart bereikt.In de neus komt lucht in aanraking met de heilige damp van stikstof. Die maakt het bloed sterk, opent de aderen, en laat het hart rustig werken.

Neusademhaling activeert de kalme geest. Het vertraagt het ritme, maakt dromen dieper en het lichaam stiller in de nacht.

Door de neus ademen maakt de kaak breed en de tanden sterk. Mondademhaling maakt het gezicht smal, de tanden scheef en het lichaam zwakker.

Wie rustig door de neus ademt, spaart zijn levensvuur. Zijn huid blijft jonger, zijn ogen helder.

Wapahteka’s ogen worden nu donkerder."Wie de mond als poort gebruikt, laat vijanden ongezien binnenkomen.", zegt hij. "De mond droogt uit, het speeksel verdwijnt, en zo krijgen ziektegeesten vrij spel.

Mondademhaling laat te veel lucht en kou ineens binnen, het hart slaat sneller, de geest wordt onrustig en angstig.Het leven brandt te fel en te snel, waardoor rimpels vroeg komen en kracht verdwijnt.

De nacht brengt geen herstel, want het lichaam waakt half, alsof het gevaar ruikt.

De kring om ons begint te zingen. Een diepe trom rolt als donder in de verte. De stemmen stijgen en dalen als de adem zelf. Wapahteka legt zijn hand op mijn schouder.

"Vertel jouw mensen, reiziger," zegt hij, "dat zij hun mond sluiten wanneer zij rusten, werken en slapen. Dat zij hun neus weer eren als poort naar het leven. Zo keren kracht en helderheid terug. Ik weet dat jij al veel ademt door de neus.Maar doe dat ook in de nacht." 

Het vuur laait op, vonken schieten omhoog naar de sterren alsof ze de boodschap meenemen. Mijn ogen sluiten… en als ik ze weer open, ben ik terug in mijn eigen lichaam, mijn eigen kamer.

Maar in mijn borst voel ik nog steeds die diepe, rustige adem.

En in mijn hoofd klinkt zijn laatste fluistering:

"Adem door de poort van leven, en je zult leven als de bergen."

Behalve deze wijsheid van ALTIJD DOOR DE NEUS ADEMEN, nog een tip:

De meeste mensen ademen rond de twintig keer per minuut terwijl zes keer ademen per minuut DOOR DE NEUS  het beste resultaat voor jou levert qua lichaam en geest.

Waarom?:

1. Optimale balans tussen zuurstof en koolstofdioxide

Bij te snel ademen blaas je vaak te veel CO₂ uit, waardoor je bloedvaten en luchtwegen zich vernauwen.

Zes ademhalingen per minuut zorgen voor een rustig evenwicht: genoeg zuurstof binnen, maar ook voldoende CO₂ om ontspanning en goede doorbloeding te bevorderen.

2. Activatie van het parasympathisch zenuwstelsel (het deel van het zenuwstelsel voor rust en herstel)

Langzame, diepe ademhaling stimuleert het parasympathische deel; de “rem” van het lichaam.

Nogmaals;dit activeert het parasympathische zenuwstelsel: hartslag vertraagt, bloeddruk daalt, en je lichaam schakelt over naar herstel en rust.

3. Hartcoherentie

Bij ongeveer zes ademhalingen per minuut gaan hartslag en ademhaling beter synchroon lopen. Dit heet hartcoherentie.

Het resultaat: minder stresshormonen, meer balans in emoties, en vaak meer mentale helderheid.

4. Wetenschappelijk onderzocht “gouden ritme”

Verschillende onderzoeken (o.a. in de psychologie, cardiologie en meditatie) wijzen erop dat rond 5–6 ademhalingen per minuut het lichaam in de meest efficiënte staat komt voor stressherstel en ontspanning.

5. Makkelijk toepasbaar

Zes keer per minuut betekent: ongeveer 5 seconden inademen en 5 seconden uitademen.

Dit is eenvoudig te onthouden en voor de meeste mensen goed vol te houden, zonder benauwd gevoel.

Kortom: zes keer per minuut ademen is geen “magisch trucje”, maar een fysiologisch optimum waarbij ademhaling, hartslag en zenuwstelsel in hun meest harmonieuze stand werken.

BELANGRIJK: ADEM ALTIJD DOOR DE NEUS

HET HOLOGRAM VAN HET WARE ZELF

HOOFDSTUK 173

Door Kees Schilder

IK BEN

Wanneer de mens “slaapt” – gevangen in de sluier van zijn ego – wandelt hij door een wereld die hij als absoluut werkelijk beschouwt. Hij ziet lichamen, plaatsen, objecten, allemaal stevig verankerd in een ruimte die hij ervaart als “buiten zichzelf.” Hij voelt zich afgescheiden: hier is hij, daar is de ander. Die ander is, in zijn beleving, een fysiek lichaam dat los van hem bestaat, een object in de buitenwereld.

Maar deze waarneming is een droom. Want het ego bouwt zijn werkelijkheid zoals een toneel wordt opgebouwd: met decors, rekwisieten en rollen die gespeeld moeten worden. Het lichaam van de ander wordt dan niet gezien als een uitdrukking van het Ene, maar als een afzonderlijk “iets” dat losstaat van het eigen bestaan.

Wanneer het bewustzijn zich echter verheft – wanneer de sluier wordt opgelicht – opent zich een ander zicht. Vanuit dit hogere bewustzijn wordt duidelijk dat er in wezen geen “buiten” bestaat. De ruimte die het ego waarneemt, is slechts een projectie, een driedimensionale illusie binnen het bewustzijn zelf. Alles wat verschijnt, verschijnt in jou en niet buiten jou.

Zo ook de ander. Vanuit hoger bewustzijn zie je dat wat je voorheen dacht te zien – een fysiek lichaam – in feite  een hologram is. Een energetische vorm, gecreëerd door het bewustzijn van degene die je waarneemt. Ironisch genoeg weet hij zelf niet dat hij deze vorm voortbrengt, want hij slaapt nog. Hij leeft vanuit identificatie met gedachten, emoties en conditioneringen, en denkt dat dát zijn identiteit is.

En toch, zelfs in die sluimer, draagt hij het onvergankelijke in zich. Want in het hologram dat hij onbewust projecteert, zie je – als je werkelijk kijkt – het Ware Zelf. Deze innerlijke kern is geen ego, geen verhaal, geen masker. Het is de goddelijke vonk: het eeuwige Licht dat nooit werd aangeraakt door de dromen van afscheiding.

Soms straalt deze vonk fel, bijna verblindend, omdat de slaper al half ontwaakt is en de lagen van illusie dun zijn geworden. Soms is het licht gedempt, bijna verstikt door lagen van angst, pijn of onwetendheid. Maar het dooft nooit. Zelfs in de diepste slaap blijft het aanwezig, wachtend op herkenning.

Wie leeft vanuit hoger bewustzijn, ziet dus niet het lichaam als solide werkelijkheid, maar ervaart ieder wezen -ook jezelf- als een levende uitdrukking van het Ene Bewustzijn. Het hologram wordt doorzien als tijdelijke vorm, en de vonk wordt herkend als tijdloos wezen. Zo wordt ontmoeting heilig: je kijkt niet langer naar een “ander”, maar naar jezelf in een andere verschijningsvorm.

Het ontwaken begint wanneer we beseffen dat we altijd naar onszelf kijken. En wanneer de slaper zich dit herinnert, verdwijnt het hologram als afzonderlijke realiteit en blijft alleen het Licht over – het Licht dat we altijd waren, en altijd zullen zijn.

SCHULD BESTAAT NIET- LEVEN VANUIT LIEFDE ZONDER OORDEEL

HOOFDSTUK 172

Door Kees Schilder

IK BEN

Veel mensen leven hun dagen in de schaduw van een onzichtbare last: schuldgevoel. Schuld wordt gezien als een moreel kompas, een soort innerlijke politieagent die ons op het rechte pad moet houden. Maar naar mijn gevoel klopt dat idee niet. Wat als schuld in wezen een illusie is, en schuldgevoel slechts een schaduw van onbegrip?

Schuld veronderstelt dat er iets objectief verkeerds is gebeurd en dat iemand – jij of een ander – daarvoor veroordeeld moet worden. Maar in de kern van spiritueel ontwaken zien we dat ‘goed’ en ‘fout’ concepten zijn die voortkomen uit een beperkt menselijk perspectief. Vanuit een hoger bewustzijn besef je dat alles wat gebeurt deel is van een groter geheel, een voortdurende dans van leren, ervaren en groeien.

Schuld zet een stempel op het verleden, alsof het moment statisch is en nooit meer in een ander licht gezien kan worden. Maar in werkelijkheid is elk moment fluïde – het verandert zodra ons bewustzijn veran

Een veelgehoorde angst is: “Als we niet meer in schuld geloven, wat weerhoudt ons er dan van om anderen te kwetsen?”

Op het niveau van het ego klinkt dat als een logische zorg, maar in de praktijk blijkt het omgekeerde waar. Wanneer je werkelijk inziet dat schuld niet bestaat, kom je niet in een morele leegte terecht, maar in een innerlijke overvloed.

je ziet niet meer door de ogen van angst, oordeel of zelfbescherming. In plaats daarvan kijk je vanuit je hart. En in dat hart leeft geen behoefte om te kwetsen, omdat je de ander herkent als een deel van jezelf.

Zonder het concept van schuld valt ook het idee van straf weg. Wat overblijft is verantwoordelijkheid in haar puurste vorm: het besef dat je keuzevrijheid hebt in elk moment, en dat je vanuit liefde wilt handelen omdat dat je natuurlijke staat is.

In dit perspectief vervalt de noodzaak om anderen te controleren of te corrigeren. Je ziet dat ieders pad uniek is, en dat zelfs fouten – vanuit het menselijke perspectief – poorten zijn naar groei. Compassie vervangt veroordeling, en nieuwsgierigheid vervangt angst.

Leven zonder schuldgevoel

Zonder schuldgevoel leef je lichter, maar niet achtelozer. Je luistert dieper, voelt intenser, en handelt bewuster. Je hoeft jezelf niet langer te vergeven – want er is niets dat werkelijk vergeven hoeft te worden – maar je kunt wel steeds opnieuw kiezen voor liefde, voor waarheid, voor oprechtheid.

Het is geen vrijbrief om te doen wat je wilt zonder gevolgen. Het is een uitnodiging om te beseffen dat de enige werkelijke motivatie die ertoe doet, liefde is. Niet de dwang van schuld, maar de vrijheid van een open hart.

Wanneer je ontwaakt uit het geloof in schuld, ontdek je dat je geen discipline nodig hebt om goed te doen. Goedheid is je natuur. Je hoeft slechts terug te keren naar het stille centrum in jezelf, waar liefde en bewustzijn samenvallen.

En daar, in die ruimte zonder oordeel, is kwetsen eenvoudigweg niet meer mogelijk – omdat je dan weet dat alles één is.

In het begin is het moeilijk.Je laat een idee wat jou heel je leven en duizenden jaren daarvoor is ingeprent, niet even zomaar los. Daarom is het raadzaam, elk moment dat je je realiseert een schijnbare vergissing te hebben vergaan, jezelf en anderen die b.v. jou gekwetst hebben te vergeven. Vergeving " wist" de vergissing.Je voelt je lichter en je zult minder stress ervaren.

De cursus in wonderen geeft hier veel uitleg over en zegt hierover: vergeving is niet het accepteren van wat er gebeurd is, maar het herkennen dat de gebeurtenis niet echt heeft plaatsgevonden,  mede omdat schuld niet bestaat .

Bij vergeven ontken je niet wat je ogen zien, noch wat je voelt - en dan herinner je jezelf eraan dat je gekozen hebt voor het ego in plaats van Hoger Bewustzijn om te interpreteren waar je naar kijkt. Een prachtige uitleg over hoe je dit kunt aanpakken wordt beschreven in les 62 van cursus in wonderen:

HART-BREIN COHERENTIE: DE SLEUTEL TOT INNERLIJKE HARMONIE EN SPIRITUEEL ONTWAKEN

HOOFDSTUK 171

Door Kees Schilder

IK BEN

In een wereld waarin snelheid, prikkels en mentale druk de overhand hebben, raken we steeds vaker vervreemd van onze innerlijke stilte en wijsheid. In deze context komt een essentieel spiritueel principe naar voren: hart-brein coherentie. Dit concept, geworteld in zowel moderne neurowetenschap als oude spirituele tradities, verwijst naar de harmonieuze afstemming tussen het hart en het brein – twee centra van intelligentie die, wanneer ze in balans zijn, leiden tot een diepe staat van innerlijke rust, helderheid en verbinding met het grotere geheel.

Wat is hart-brein coherentie?

Hart-brein coherentie is de toestand waarin het hartritme een stabiel, ritmisch patroon vertoont, en waarin dit ritme synchroon loopt met de hersenactiviteit. Dit is geen louter biologisch proces – het is ook een spirituele ervaring. Wanneer het hart en het brein in harmonie samenwerken, ontstaat er een staat van diepe innerlijke vrede, intuïtieve helderheid en emotioneel evenwicht. In spirituele termen zou men kunnen zeggen: het Zelf wordt gehoord, de ziel krijgt ruimte, het ego valt stil.

Het hart zendt krachtige elektromagnetische signalen uit die de hersenfunctie beïnvloeden. Deze hartsignalering werkt twee kanten op: het brein beïnvloedt het hart, maar het hart heeft óók directe invloed op de hersenen – vooral op gebieden die betrokken zijn bij emotionele regulatie, besluitvorming en waarneming.

Spirituele betekenis van hart-brein coherentie

Het hart is het centrum van wijsheid, compassie en verbondenheid met het goddelijke. Het brein, daarentegen, staat symbool voor analyse, oordeel en scheiding. Wanneer deze twee aspecten van ons mens-zijn samenwerken in plaats van strijden, kunnen we in een diepere staat van spiritueel bewustzijn komen.

Hart-brein coherentie bevordert:

Intuïtieve wijsheid – het weten zonder denken

Innerlijke stilte – ruimte voor spirituele downloads

Liefdevolle aanwezigheid – het belichamen van compassie

Verbinding met het hogere zelf – een brug tussen het persoonlijke en het universele

Stappen naar hart-brein coherentie:

Hoewel hart-brein coherentie spontaan kan ontstaan in momenten van diepe dankbaarheid, liefde of meditatie, zijn er ook concrete stappen die je kunt nemen om deze staat bewust te cultiveren:

1. Breng aandacht naar het hartgebied

Sluit je ogen en richt je aandacht op het centrum van je borstkas. Adem rustig in en uit terwijl je je voorstelt dat je adem via het hart in- en uitstroomt. Deze simpele verschuiving van focus helpt je om uit je hoofd te zakken en in je gevoel te komen.

2. Vertraag je ademhaling

Adem langzaam en gelijkmatig – bijvoorbeeld 5 seconden in, 5 seconden uit. Een rustige ademhaling signaleert aan het lichaam dat het veilig is, wat het autonome zenuwstelsel helpt te kalmeren. Dit is de basis van coherentie.

3. Activeer een oprechte positieve emotie

Richt je vervolgens op het oproepen van een gevoel van liefde, dankbaarheid, zorgzaamheid of waardering. Denk aan een persoon, herinnering of plaats die dit gevoel oproept. Deze emoties creëren een harmonisch hartritme – essentieel voor coherentie.

4. Voel de verbinding tussen hart en brein

Stel je voor dat de liefdevolle energie van je hart opstijgt naar je brein. Visualiseer een gouden stroom van licht of warmte die vanuit je hart naar je hoofd stroomt en beide centra verbindt. Laat deze verbinding je geest vullen met vrede en helderheid.

5. Herhaal dagelijks als spirituele oefening

Maak van deze oefening een dagelijks ritueel – ’s ochtends bij het opstaan, of als voorbereiding op meditatie of gebed. Na verloop van tijd wordt de hart-brein verbinding sterker, stabieler en natuurlijker.

Hart-brein coherentie is geen tijdelijke techniek, maar een staat van zijn. Het is leven vanuit je centrum, in balans tussen denken en voelen, actie en overgave. In deze staat leef je in afstemming met je diepste waarheid en met het grotere veld van universeel bewustzijn.

In een wereld die vaak chaotisch aanvoelt, is hart-brein coherentie een spiritueel kompas – een stille kracht die ons richting geeft, niet door te denken, maar door te voelen. Door deze innerlijke afstemming te cultiveren, worden we levendige expressies van liefde, wijsheid en vrede – niet alleen voor onszelf, maar voor de hele wereld.

Daarnaast ga je-hoewel de wwereld niet in practische zin verandert-de wereld anders, lichter waarnemen.

Een wijs man zei: “Het hart heeft zijn eigen intelligentie, die het hoofd nog moet leren begrijpen.”

DE EENVOUD VAN GELUK

 

HOOFDSTUK 170

Door Kees Schilder

IK BEN

Het is opvallend hoeveel mensen moeiteloos toegang lijken te hebben tot gevoelens van somberheid, verdriet of zelfs depressiviteit. Deze emoties komen vaak vanzelf, zonder oefening, zonder training. Ze worden gevoed door herinneringen, angsten, teleurstellingen, en de illusie dat we afgescheiden zijn — van liefde, van anderen, van onszelf.

De reden dat pijn zo bekend voelt, is niet omdat het natuurlijker is dan vreugde, maar omdat we er collectief in geoefend zijn. Van kinds af aan leren we hoe lijden eruitziet, maar zelden leren we hoe geluk voelt — en nog minder hoe we het zelf kunnen cultiveren. Vreugde is geen beloning; het is een keuze, een staat van zijn, een besef.

De eenvoudige praktijk van dagelijks geluk

Geluk is geen grootse gebeurtenis. Het is een subtiele aanwezigheid die in het nu leeft. Het is geen eindbestemming, maar een kleine frequentie die je dagelijks kunt stemmen — als een radio die altijd uitzendt, maar waarvoor jij de juiste zender moet vinden.

Hier zijn drie eenvoudige manieren om dagelijks geluk te ervaren:

1. Dankbaarheid oefenen (zelfs voor het kleine):

Schrijf elke dag drie dingen op waarvoor je dankbaar bent. De geur van koffie. De glimlach van een voorbijganger. Een dak boven je hoofd. Dankbaarheid schakelt je aandacht van tekort naar overvloed.

Wat je aandacht geeft, groeit.

2. Bewust ademen:

Eén minuut per dag je volledige aandacht op je ademhaling richten brengt je uit je hoofd, in het nu. JE VISUALISEERT DAT JE IN-EN UIT JE HART ADEMT. Stel je daarbij een herinnering aan een goed gevoel voor.Kan zonsondergang zijn of de geboorte van kinderen. Vreugde woont niet in gisteren of morgen, maar in het huidige moment.

3. Vriendelijkheid zaaien:

Een vriendelijke handeling — een berichtje, een knikje, een oprecht compliment — maakt niet alleen de ander blij, maar raakt ook jouw hart. Geluk verspreidt zich via verbinding.

Geluk komt niet na het oplossen van problemen. Geluk is het loslaten van het idee dat je pas gelukkig mag zijn als alles perfect is.

LIEFS

Kees

LEVEN VANUIT HET HART - EEN HEILIGE TERUGKEER NAAR LICHTHEID

 HOOFDSTUK 169

Door Kees Schilder

IK BEN

Leven vanuit het Hart: Een Heilige Terugkeer naar Lichtheid

Er komt een moment in ieder mensenleven waarop het oude niet meer werkt. Waar het denken, analyseren en controleren ons niet meer verder brengt. We raken vermoeid in het hoofd-zijn, uitgeput door het eindeloze beredeneren. En juist op dat punt opent zich een nieuwe mogelijkheid — een uitnodiging tot leven vanuit het hart.

Leven vanuit het hart is geen truc, geen techniek, maar een herinnering. Een thuiskomen in wat altijd al heilig was: de zachte kracht van ons hart, het centrum van liefde, compassie en diepe aanwezigheid. Wanneer je begint te ademen in en uit je hart, word je je bewust van een andere werkelijkheid. Een werkelijkheid die lichter voelt, transparanter, en die niet langer gebukt gaat onder de zwaarte van mentale strijd.

Deze ademhaling — eenvoudig, bewust, teder — wordt een poort. Door regelmatig in het hart te ademen, laat je het leven zich opnieuw aan je ontvouwen. In het begin is het een keuze, een oefening, misschien zelfs een discipline. Je herinnert jezelf eraan: “Voel. Adem. Wees hier.” Maar net zoals je niet constant hoeft na te denken over het inademen van lucht, zo wordt ook het leven vanuit je hart op den duur een natuurlijk ritme. Het denken verliest zijn almacht. Het hart wordt kompas.

En toch, soms val je terug in het hoofd. In angst, in zorgen, in controle. Je merkt het meteen: het voelt beklemmend, alsof je de adem inhoudt. Alsof iets niet klopt. En net zoals het lichaam uiteindelijk snakt naar zuurstof, zo snak je op zielsniveau naar die terugkeer naar je hart. Naar die zachtheid, dat vertrouwen, dat diepe innerlijke weten: “Alles is goed.”

Wat daarvoor nodig is, is geen perfectie — maar geduld. Geduld met jezelf, met je processen, met het afleren van oude patronen. Leven vanuit het hart is geen eeindbestemming- er is sowieso geen eindbestemming- maar een staat van zijn die zich verdiept naarmate je haar trouw blijft. Iedere bewuste ademhaling brengt je dichterbij. Iedere terugval is slechts een kans om opnieuw te kiezen.

Zo wordt het hart geen toevlucht, maar een thuis. En het leven — eerder zwaar en ongrijpbaar — wordt lichter. Niet omdat alles buiten je verandert, maar omdat jij vanbinnen verandert. Je kijkt met ogen van liefde, je spreekt met woorden van waarheid, je leeft in verbinding. De wereld blijft dezelfde, en toch is alles anders.

Want jij leeft. Werkelijk leeft. Vanuit je hart. En daarin ligt de werkelijke heiligheid van het bestaan met het inzicht (is mijn persoonlijke ervaring) dat er geen bestemming meer is, of einddoel, of streven naar : JE BENT..

DE WEG NAAR SERENITEIT - VOORBIJ UITERLIJKHEID EN LEEGTE

HOOFDSTUK 168 

Door Kees Schilder

IK BEN

Ik las een citaat dat zei:"Streef niet naar de uiterlijke verwikkelingen; verblijf niet in de innerlijke leegte; wees sereen in de eenheid der dingen; en dualisme verdwijnt vanzelf."

Dat vind ik een mooi citaat dat eigenlijk alles zegt maar voor anderen misschien een kleine uitleg nodig heeft om het nog beter te doorleven:

In een wereld die voortdurend trekt aan onze aandacht – via bezit, prestaties, status en verlangen – klinkt deze oude wijsheid als een fluistering uit een diepere werkelijkheid. Het is een oproep tot ontwaken, niet naar actie, maar naar inzicht. Deze zin is geen gebod, maar een poort. Daarom neem ik je even mee door die poort om eens te kijken wat daar achter te vinden is:

1. Streef niet naar de uiterlijke verwikkelingen

Ons ego zoekt voortdurend houvast in de wereld van vormen. We hechten waarde aan bezit, reputatie, schoonheid en macht – alsof deze ons wezen bevestigen. Maar wat als dit streven ons juist verwijdert van ons diepste zelf? De 'uiterlijke verwikkelingen' zijn als mist die ons zicht op de essentie vertroebelt. Ze houden ons gevangen in een cyclus van verlangen en teleurstelling.

Ware spirituele groei vraagt geen toevoeging, maar aflegging. Niet méér worden, maar minder. Door niet langer te streven naar het uiterlijke, bevrijden we ons van de illusie dat ons geluk buiten ons ligt.

2. Verblijf niet in de innerlijke leegte

Toch is het gevaarlijk om dan het tegenovergestelde te doen – volledig terug te trekken in innerlijke stilte en daarin te verstollen. Innerlijke leegte kan weldadig zijn, maar zij is geen bestemming. Wanneer men zich hecht aan leegte als ultieme toevlucht, wordt stilte zelf een hindernis. Zoals een spiegel niet bedoeld is om leeg te zijn, maar om helder te weerspiegelen, zo is de geest bedoeld om open te zijn, niet afgesneden. Dit heb ik zelf ervaren tot ik begreep dat ik (mijn ego) in mijn enthousiasme over stilte weer een nieuw concept in mijn leven riep. Ik snap dus het belang van dit inzicht.

Een wijs iemand had het over:"de geur van verlichting" – subtiele ego-hechting aan spirituele staten. Zelfs leegte kan een identiteit worden. Daarom: verblijf er niet in. Erken haar, maar wees er niet aan gehecht." 

3. Wees sereen in de eenheid der dingen

Het alternatief is geen streven, geen terugtrekking, maar sereniteit – een stille aanvaarding van de éénheid van alles. In deze ervaring is er geen scheiding tussen innerlijk en uiterlijk, tussen zelf en ander, tussen geboorte en dood. Alles stroomt in samenhang, en je rust in die stroom.

Deze eenheid is geen concept, maar een levende realiteit voor wie haar ervaart. Ze komt niet tot stand door denken, maar door zien – helder, open, zonder oordeel. Wie deze eenheid proeft, merkt dat het leven geen tegenstellingen kent, enkel schakeringen van hetzelfde mysterie.

4. En dualisme verdwijnt vanzelf

Dualisme is geen werkelijkheid, maar een constructie van de denkende geest. Goed en kwaad, ik en jij, lichaam en geest – het zijn scheidingen die voortkomen uit perceptie. Wanneer we rusten in de eenheid van alles, lossen deze illusoire tegenstellingen vanzelf op. Er is dan geen 'doel' meer, geen 'ik' dat erheen moet. Alleen zijn, in eenvoud.

Dualisme verdwijnt niet door het te bevechten, maar door het te doorzien.

Ten slotte

Deze uitspraak/citaat is een kompas voor de spirituele reiziger: ze wijst de weg voorbij de uiterlijke wereld, voorbij de leegte van het innerlijk, naar een serene aanwezigheid in het hart van de werkelijkheid. Daar, in het centrum van de eenheid, verdwijnt elke strijd. Wat overblijft is vrede – niet als gevoel, maar als grond van zijn.

In die stilte is alles al oké. 

HET HERSCHRIJVEN VAN TRAUMA: EEN PERSOONLIJKE SPIRITUELE WEG NAAR HEELWORDING

 HOOFDSTUK 167

Naast het herschrijven van collectieve verhalen kun je ook je persoonlijke verhaal (trauma of nare gebeurtenis) herschrijven. De herinnering aan het oude verhaal blijft wel opgeslagen, maar het onbewuste ziet het nieuwe verhaal als waarheid en je lichaam en geest gaan daar vervolgens positief op reageren:

Wat we niet helen, herhalen we. Trauma’s — vooral die diepe, vergeten wonden die we in ons onderbewuste hebben opgeborgen — kunnen zich manifesteren als lichamelijke klachten, innerlijke onrust of terugkerende patronen die ons steeds weer pijn doen. Maar er is hoop. Niet door te vechten tegen deze schaduwen, maar door ze te omarmen in het licht van bewustzijn, compassie en innerlijke stilte.

Trauma is niet alleen de gebeurtenis zelf, maar vooral het verhaal dat onze geest eromheen heeft geweven. Dit verhaal ligt vaak opgeslagen in het onderbewuste en herhaalt zich in onze emoties, gedachten en gedragingen. Maar wat als we dit verhaal kunnen herschrijven? Niet in de zin van het ontkennen van wat is gebeurd, maar door het in een ander licht te plaatsen — een helend licht dat de wond transformeert tot een bron van kracht.

De eerste stap op deze spirituele weg is stilte. Door je terug te trekken uit de wereld om je heen en contact te maken met de stilte in jezelf, open je een ruimte waarin genezing kan plaatsvinden. In deze stilte ga je – zo goed en kwaad als je kunt – terug naar het moment van het trauma. Je bekijkt het zonder oordeel, als een getuige. Elk detail, elk gevoel mag er zijn. Door dit te doen, bevrijd je de energie die daar vastzit.

Dan verplaats je je aandacht naar je hart. Letterlijk: je ademt rustig in en uit door je hart, alsof je hart zelf ademt. Deze hartgerichte ademhaling opent het energetisch centrum van liefde, vergeving en transformatie.

In deze toestand keer je terug naar het traumatische moment, maar deze keer breng je een nieuwe mogelijkheid in: je herschrijft het verhaal. Niet als een leugen of verdraaiing, maar als een herschepping — een nieuwe uitkomst die in resonantie is met liefde, kracht en zelfwaarde. Je speelt de film van het oude trauma als het ware af en spoelt de film weer terug naar het begin waarna je een nieuw script filmt:

Laten we een voorbeeld nemen van Mieke, een vrouw van 42 die altijd worstelde met het gevoel ‘niet goed genoeg’ te zijn. Ze had vaak last van spanningen in haar buikstreek en een chronisch gevoel van onzekerheid. In meditatie keerde ze terug naar haar jeugd, waar ze op achtjarige leeftijd haar eerste tekeningen liet zien aan haar moeder. Haar moeder, moe en afwezig, zei: "Ik heb geen tijd voor dit onzin nu."

Voor het kind dat ze toen was, was dit vernietigend. Die ene zin werd een kernwond: "Mijn expressie is niet waardevol. Ik ben niet belangrijk."

In de stilte van meditatie ademde Mieke door haar hart. Ze zag dat kleine meisje opnieuw met de tekening. Deze keer herschreef ze het moment in een nieuw script. Ze liet haar moeder haar aankijken, glimlachen, haar tekeningen bewonderen en haar in de armen nemen. Ze hoorde haar moeder zeggen: "Wat mooi! Wat ben jij creatief. Ik ben trots op je."

Op dat moment voelde Mieke iets verschuiven in haar borstkas. Een warm, tintelend gevoel stroomde door haar heen. De pijn in haar buik week. Ze begon te huilen — niet van verdriet, maar van opluchting. De energie van het oude verhaal werd herschreven en bevrijd.

Wat in de stilte wordt herschreven, zendt een nieuw signaal uit naar het onderbewuste. En omdat ons onderbewuste geen onderscheid maakt tussen feit en verbeelding, maar slechts energie en emotie registreert, wordt het nieuwe verhaal een levend script. De oorzaak en het gevolg veranderen, en daarmee verandert de imprint in lichaam en geest.

Het lichaam ontspant, de geest opent, en de ziel herinnert zich haar oorspronkelijke volledigheid.

Tot slot

Trauma’s hoeven ons niet voor altijd te beheersen. Door met liefdevolle aandacht, adem en verbeeldingskracht ons verleden te herschrijven, bevrijden we onszelf van ketens die we ooit nodig hadden om te overleven. In de diepe stilte van het hart ligt een oeroude kracht — het vermogen om te herscheppen, te helen en te herinneren wie we werkelijk zijn: heel, krachtig en vrij.

ik heb een meditatie voor je ingesproken waarop ik je begeleid om je behulpzaam te zijn in het herschrijven van je nieuwe verhaal.

Om deze meditatieoefening te beluisteren druk je OP ONDERSTAANDE LINK:

DRUK OP DEZE LINK