HET HERSCHRIJVEN VAN DE COLLECTIEVE DROOM - VAN OVERNAME NAAR SCHEPPING

 

HOOFDSTUK 166

Door Kees Schilder

Zoals in mijn vorige hoofdstuk-166-beloofd , hier een manier waarop je-bewust-kunt (mee)werken aan het herschrijven van de collectieve droom-van overname naar schepping:

De wereld waarin wij leven is een optelsom van verhalen. Elke oorlog, elke uitvinding, elk systeem, elke religie, elk ‘feit’ – het zijn manifestaties van menselijke overtuigingen, geboren in de geest, gevoed door emoties, en bevestigd door herhaling. En hoewel de meeste mensen geloven dat zij slechts deelnemers zijn aan deze wereld, ligt er een diepere waarheid onder het oppervlak: wij zijn mede-auteurs van deze werkelijkheid.

De mens leeft in een collectieve droom. Deze droom wordt gevormd door gedachten en overtuigingen die generaties lang zijn doorgegeven. Sommige verhalen zijn liefdevol en verbindend. Andere zijn doordrenkt van angst, schuld, beperking en strijd. Wat ze gemeen hebben, is dat ze allemaal begonnen als ideeën, die door voldoende mensen zijn aangenomen en herhaald, totdat ze zich vestigden in het collectief bewustzijn als 'realiteit'.

Maar wat eenmaal gecreëerd is, kan ook worden herschreven.

1. De kracht van bewustwording

De eerste stap in het herschrijven van een collectief verhaal is bewustwording. Zolang we blijven denken dat de wereld ‘zo is’, blijven we gebonden aan oude scenario’s. Maar zodra we erkennen dat de buitenwereld slechts een projectie is van de binnenwereld, verschuift de macht. Dan zien we dat elke gedachte, elk woord, elk geloof als een druppel in het collectieve veld valt – en rimpels veroorzaakt die verder reiken dan we kunnen zien.

Daarom is zelfonderzoek essentieel. Welke overtuigingen draag jij in je mee die jou (en de wereld) onbewust blijven vormen? Denk aan gedachten als: "De mens is van nature slecht", "Je moet lijden om iets te verdienen", "De wereld is gevaarlijk", of "Er is niet genoeg voor iedereen". Zolang deze verhalen onbewust in jou leven, zullen ze hun echo blijven werpen in het grotere geheel.

2. Individuele herprogrammering is collectieve transformatie

Eén mens die een innerlijk verhaal herschrijft, herschrijft daarmee een deel van het collectieve veld. Misschien lijkt dat klein, maar in het veld van bewustzijn is niets ‘klein’. Elke gedachte heeft een frequentie. Als jij een beperkende overtuiging in jezelf loslaat – bijvoorbeeld: "Ik ben niet goed genoeg" – en vervangt door een innerlijke waarheid zoals: "Ik ben een expressie van liefde, waardig en vrij", verander je niet alleen je eigen leven, maar stuur je een signaal uit in het collectieve bewustzijn.

Hoe meer mensen dit proces doorlopen, hoe meer de oude verhalen kracht verliezen. Het collectief begint te verschuiven – niet door revolutie, maar door resonantie.

3. Nieuwe verhalen leven in daden, niet in woorden

Een collectief verhaal verandert niet alleen door erover te praten. Het moet geleefd worden. Als wij geloven in een wereld van overvloed, maar handelen vanuit schaarste, blijft het oude script in stand. Maar als wij in ons dagelijks leven keuzes maken vanuit vertrouwen, compassie, samenwerking en waarheid, geven wij voeding aan het nieuwe verhaal.

Elke daad van oprechtheid is een zaad van transformatie. Elke keuze voor vrede boven conflict, voor verbinding boven oordeel, is een krachtig statement tegen het oude narratief.

4. Gemeenschappen als nieuwe mythes

Verhalen leven niet alleen in boeken of media – ze leven vooral in mensen. Wanneer groepen samenkomen met de intentie om een nieuw verhaal te leven, ontstaat er een nieuw veld. Gemeenschappen waarin men leeft vanuit respect voor de aarde, elkaar ondersteunt zonder hiërarchie, spiritualiteit integreert in het dagelijks leven – dit zijn de nieuwe mythes die nu al geboren worden. Zij zijn geen utopie, maar levende bewijzen dat het anders kan. Hun bestaan op zich is al een krachtig tegenverhaal.

5. Verhalen kiezen is verhalen scheppen

We hoeven het oude verhaal niet te bevechten. We hoeven het niet eens te ontkrachten. We hoeven alleen iets nieuws te kiezen. Liefde in plaats van angst. Eenheid in plaats van afscheiding. Schepping in plaats van herhaling. En telkens opnieuw, in het nu, besluiten welk verhaal wij willen vertellen – met onze gedachten, onze keuzes en onze aanwezigheid.

Want de wereld verandert niet van buiten naar binnen. Zij verandert van binnen naar buiten – zoals zij altijd is ontstaan.

Slotoverweging

Er is een oud gezegde: “De verhalen die we vertellen, vertellen uiteindelijk ons.”

Maar misschien is het tijd voor iets nieuws:

“De verhalen die we kiezen te geloven, scheppen de wereld waarin wij willen leven.”

Laten we dan auteurs worden van een verhaal dat waarachtig is. Niet gebaseerd op angst of macht, maar op de oorspronkelijke waarheid van ons bestaan: liefde, vrijheid, eenheid.

ALLES BUITEN ONS IS BINNENIN GEWEEST- OVER VERHALEN ,MANIFESTATIES EN COLLECTIEVE REALITEITEN

 

HOOFDSTUK 165

Door Kees Schilder

IK BEN

In de zoektocht naar waarheid, komt de mens steeds weer terug bij dezelfde realisatie: buiten onszelf is er niets. De wereld die wij waarnemen, de gebeurtenissen die wij beleven en de mensen die wij ontmoeten, zijn in essentie projecties van ons innerlijk. De uiterlijke wereld is een spiegel van de innerlijke staat – een reflectie van wat wij geloven, voelen, vrezen en verlangen. Het ‘buiten’ is niet meer dan een levend doek, beschilderd door de verhalen die wij diep vanbinnen met ons meedragen.

Dit scheppingsproces is geen mystiek privilege van goden of verlichten – het is een universeel mechanisme dat in elke mens werkt. Elk mens is een schepper, bewust of onbewust. Maar de meesten van ons manifesteren gedachteloos. De verhalen waarmee wij zijn opgegroeid – ingeprent door opvoeding, onderwijssystemen, religieuze dogma’s en maatschappelijke structuren – vormen een fundering waarop wij onbewust blijven bouwen. Deze overtuigingen zijn zelden vrij. Ze zijn vaak gevormd vanuit angst, schuld of het verlangen naar acceptatie.

Wanneer deze overtuigingen zich in de jeugd verankeren door herhaling en sociale bevestiging, ontstaan er vaste mentale structuren. Deze structuren worden werkelijkheid. Niet omdat ze 'waar' zijn, maar omdat wij ze waar maken. Angst wordt dan een collectieve vijand, agressie een noodzakelijke verdediging, en verdeeldheid een onvermijdelijk gevolg. Zo manifesteert de mens keer op keer werelden waarin chaos, lijden en machtstrijd domineren – niet door bewuste keuze, maar door innerlijke verwarring en overgenomen verhalen.

En juist deze verhalen zijn het krachtigste instrument van controle. Sinds mensenheugenis zijn er groepen en individuen die het mechanisme van projectie en manifestatie begrijpen – en misbruiken. Zij weten dat de herhaling van een verhaal het verhaal tot een nieuwe realiteit maakt. Niet omdat het 'echt' is, maar omdat het energie krijgt van aandacht. En aandacht is creatie.

Neem het voorbeeld van Jezus van Nazareth. Een mens van vlees en bloed, wellicht een wijze, een genezer, een profeet. Misschien had hij een bijzonder bewustzijn, paranormale gaven of een hart vol liefde. Maar het beeld dat van hem is gevormd – de Zoon van God, geboren uit een maagd, gestorven voor de zonden van de mensheid – is een verhaal dat niet noodzakelijk van hemzelf afkomstig is. Het is ontstaan, herhaald en overgedragen door mensen die de kracht van symboliek en geloof kenden. Eén persoon die het gelooft is een begin. Miljoenen die het geloven maken het een realiteit, verankerd in het collectieve bewustzijn.

Het maakt dan niet uit of iemand wél of niet gelooft. Jezus bestáát in het collectieve veld. Zijn naam, zijn beeld, zijn lijden en zijn opstanding zijn deel van ons wereldbeeld geworden. Het verhaal is realiteit geworden.En de figuur Jezus ook.Jezus is niet voortgekomen uit het bedrijven van liefde (" geboren uit een maagd") .Jezus werd geboren vanuit een keer op keer overgeleverd verhaal dat uiteindelijk net zo "echt" of " onecht" is als jij en ik. Het werd een nieuwe realiteit of dimensie.

Een tweede voorbeeld hiervan is het concept van geld.

Geld is niets meer dan een afspraak – een verhaal. Een biljet van vijftig euro is op zichzelf waardeloos. Het is bedrukt papier. Maar omdat miljarden mensen het verhaal geloven dat dit papiertje waarde vertegenwoordigt, is het een krachtig instrument geworden. Geld bestuurt de wereld – niet omdat het echt is, maar omdat wij collectief besloten hebben dat het zo is. Wie geld bezit, bezit macht, toegang, veiligheid en status. Niet omdat dit 'de waarheid' is, maar omdat het verhaal op grote schaal is aangenomen. En had ik het al over de macht en het scheppen van nieuwe realiteiten gehad zoals reclame? Uitleg is overbodig.

Toch is dit alles ook een uitnodiging. Want als verhalen de wereld vormen, kunnen nieuwe verhalen ook een nieuwe wereld brengen. Als wij ons bewust worden van onze innerlijke overtuigingen, en leren scheppen vanuit waarheid in plaats van angst, kunnen we verhalen beginnen vertellen die liefde, eenheid, overvloed en vrede brengen.

Het begint bij het herkennen van het oude verhaal – en het loslaten ervan. Dan ontstaat ruimte voor een nieuw innerlijk script. En zoals altijd, zal de buitenwereld – het levende doek – het nieuwe verhaal spiegelend omarmen.

Denk eens aan de tijd dat wij in het cafe mochten roken of toen de "bazen" hun personeel uitschold of grof bejegenden. Intussen is dat grensoverschrijdend geworden.De " nieuwe realiteit' is rookvrije ruimtes door iedereen aanvaard en uitschelden wordt als grensoverschrijdend gezien en geaccepteerd.Alles bij de gratie van herhalen en herhalen en vastzetten in collectief bewustzijn 

Want nogmaals; buiten onszelf is er niets... behalve alles wat wij ooit binnenin geloofd hebben.

Volgende hoofdstuk geef ik je inzicht in het herscheppen collectieve verhalen. 

Naschrift:

Deze uitleg laat zien dat "onbewustheid" niet zomaar een dingetje is.In onbewustheid zijn wij speelbal van verhalen en verzinsels van anderen en onszelf door "hersenspoeling" 

 Denk aan wanneer je slaapt en droomt en in je droom geen vat hebt op de manier waarop de droom verloopt.Als je wakker-"bewust" bent schep je bewust en doorzie je de verhalen die zich om je heen afspelen. Je gelooft dan niet meer. Je WEET dan..

HET LEVEN WAS NOOIT WANHOPIG-ALLEEN HET "IK" DAT WIJ DACHTEN TE ZIJN..

HOOFDSTUUK 164

Door Kees Schilder

IK BEN

"De grote massa leidt een leven van stille wanhoop.", hoorde ik een wijs iemand zeggen. en ik moet toegeven;deze indringende uitspraak komt mij bekend voor. In onze moderne wereld, vol prikkels, prestaties en permanente verbondenheid, schuilt een stille wanhoop onder het oppervlak van ons dagelijks bestaan. Mensen lopen vast in sleur, in rollen die niet bij hen passen, in de zoektocht naar geluk buiten zichzelf. Het is een wanhoop die zelden wordt uitgesproken — omdat ze te alledaags, te normaal is geworden.

Maar deze stille wanhoop hoeft niet het lot te zijn van de massa. Wat als er een mogelijkheid bestaat tot een radicaal andere manier van ervaren, van leven — niet door iets toe te voegen, maar juist door iets te laten vallen?

De wanhoop waar we het over hebben is niet noodzakelijk dramatisch of theatraal. Het is de subtiele vorm van innerlijke onvrede, van het gevoel dat "er iets ontbreekt", dat "het leven meer zou moeten zijn dan dit". Het is de automatische piloot van het bestaan, de constante identificatie met gedachten, emoties, bezit, en een gefabriceerd zelfbeeld.

De kern van deze wanhoop ligt in de overtuiging dat we afgescheiden zijn — van elkaar, van de wereld, van het leven zelf. We leven in de illusie dat we een ik zijn dat losstaat van alles, dat strijdt om te overleven in een vijandige wereld. Deze afgescheidenheid is de basis van angst, begeerte, strijd en — uiteindelijk — wanhoop.

Ik heb het al vaker benoemd en zal dat ook blijven doen, want herhaling is herkenning en kan ineens een verschuiving van bewustzijn betekenen voor iemand. En daar gaat het mij om.

En wanneer er een verschuiving in bewustzijn plaatsvindt,  kan het zomaar zijn dat je het ineens ziet, inziet en volledig dóórziet. Dat je in een flits een radicale andere kijk wordt geboden: namelijk; dat de afgescheiden ik een illusie is. Er is niet een ik dat leeft in de wereld — er is alleen Leven zelf, waarin gedachten over een ik verschijnen.

Dit inzicht is geen intellectuele conclusie, maar een directe ervaring. Op het moment dat het ego — het denkbeeldige centrum van controle en identiteit — doorzien wordt, valt de last van afgescheidenheid weg. Wat overblijft is een diepe vrede, een moeiteloze aanwezigheid die er altijd al was, maar die verduisterd werd door identificatie met het denken.

Bewustzijnsverandering betekent hier niet het worden van een "beter" mens, maar het herkennen van wat je altijd al was vóór elke gedachte, elke rol, elke inspanning: puur gewaarzijn, onpersoonlijk en vrij.

---Hoe het leven verandert door bewustzijnsverschuiving

Wanneer de identificatie met het ego afneemt, verandert ook de ervaring van het dagelijks leven. De stille wanhoop maakt plaats voor een stille vreugde — niet uit opwinding of prestatie, maar uit zijn. De drang om te worden maakt plaats voor de vrede van zijn.

Enkele transformaties die kunnen plaatsvinden:

1. Van moeten naar moeiteloosheid: Activiteiten worden niet langer gedaan vanuit een gevoel van tekort of plicht, maar vanuit spontane expressie.

2. Van angst naar vertrouwen: Wanneer er geen afgescheiden ik is om te beschermen, verdwijnt de basis voor existentiële angst.

3. Van isolatie naar verbondenheid: De scheidslijn tussen 'ik' en 'de ander' vervaagt. Liefde wordt geen gevoel, maar een vanzelfsprekende staat van zijn.

4. Van controle naar overgave: Het besef groeit dat het leven zichzelf leeft. Overgave is geen passiviteit, maar een diepe intelligentie die spontaan handelt zonder egoïsche tussenkomst.

Een collectieve verschuiving?

Hoewel deze ontwaking individueel plaatsvindt, heeft ze een diepgaand effect op de collectieve ervaring. Hoe meer mensen zichzelf herkennen als Bewustzijn, hoe minder de samenleving gedreven wordt door angst, competitie, en materiële identificatie. Het zou het begin kunnen zijn van een nieuw menselijk tijdperk — niet gebouwd op ideologieën of systemen, maar op directe ervaring van eenheid.

Tot slot: de stilte horen vóór de wanhoop

De weg uit de stille wanhoop begint niet met actie, maar met stil zijn. Niet de stilte van onderdrukking, maar de stilte waarin gedachten tot rust mogen komen. In die stilte wordt iets ontdekt wat nooit verloren was: het tijdloze, stille Bewustzijn dat we zijn.

En dan blijkt: het leven was nooit wanhopig — alleen het ik dat we dachten te zijn.

DONKER BIJ DE GRATIE VAN LICHT

HOOFDSTUK 163

Door Kees Schilder

In de geest van hoger bewustzijn  - het besef dat alle schijnbare tegenstellingen slechts illusies zijn binnen een ondeelbare werkelijkheid – nodigt de uitspraak "donker kan alleen bestaan bij de gratie van licht en niet omgekeerd" ons uit tot een diepgaande contemplatie. Wat is donker zonder licht? En wat onthult deze relatie over de aard van bestaan, bewustzijn en het Zelf?

Op het eerste gezicht lijken licht en donker elkaars tegenpolen. Licht symboliseert kennis, waarheid, bewustzijn; donker staat voor onwetendheid, vergetelheid, onzichtbaarheid. Maar in werkelijkheid is donkerte geen zelfstandige kracht. Donker is de afwezigheid van licht – het is niet iets op zichzelf, maar een tijdelijke sluier die verdwijnt zodra het licht verschijnt.

In de wereld van verschijnselen ervaren we dit als contrast: we herkennen licht juist omdat er donkerte is. Maar binnen de visie van non-dualisme is dit contrast slechts relatief. Het bestaan kent geen absolute tegenstellingen; het Ene manifesteert zich in vele vormen, maar blijft in wezen ongedeeld.

Licht als metafoor voor bewustzijn

In mijn besef is Licht een eeuwenoude metafoor voor het Ware Zelf – het pure Bewustzijn dat alles doordringt. Dit Bewustzijn is niet afhankelijk van iets anders om te zijn; het is het fundament, het onkenbare in zichzelf gekende Zijn.

Donkerte daarentegen staat symbool voor onwetendheid – de illusie dat we afgescheiden zijn van het geheel, van elkaar, van de Bron. Maar deze onwetendheid is niet werkelijk – zij bestaat alleen bij de gratie van het Licht dat haar tijdelijk verhult.

Zoals een schaduw slechts mogelijk is in het licht van de zon, zo is het idee van afgescheidenheid slechts mogelijk binnen het veld van Bewustzijn. Het is niet dat het duister het licht verbergt – het is het licht dat toestaat dat het duister verschijnt, zodat het zich als ervaring kan openbaren.

Wanneer men werkelijk ziet – niet met de ogen, maar met het innerlijk inzicht – valt het onderscheid tussen licht en donker weg. Men herkent dat zelfs de donkerte in wezen doordrongen is van het Licht van bewustzijn. Elke ervaring, hoe pijnlijk, verwarrend of duister ook, verschijnt in en door dat ene onverdeelde Licht.

Het besef dat “donker alleen bestaat bij de gratie van licht” wijst op de eenheid van alles wat verschijnt. Het duister is geen vijand, geen te overwinnen kracht. Het is een tijdelijk masker van het licht zelf, een fase in het spel van vormen. Kijk of je dit spel kunt doorzien.

Wanneer we erkennen dat zelfs onze donkerste momenten – innerlijke strijd, verlies, angst – alleen kunnen bestaan binnen het veld van bewustzijn, dan ontstaat er ruimte voor verzachting. We hoeven het donker niet te bevechten. We kunnen het met aandacht ontmoeten, wetende dat het geen zelfstandige realiteit heeft. In die open ontmoeting kan het Licht zichzelf herinneren.

Hoger bewustzijn nodigt ons niet uit tot een afstandelijk ontkennen van het leven, maar tot een radicaal herkennen van eenheid in het leven. Zelfs in de nacht gloeit het Licht – want het is nooit werkelijk afwezig geweest.

Donkerte bestaat alleen bij de gratie van licht, omdat zij geen eigen zijn heeft. Licht, als metafoor voor bewustzijn, is de bron en drager van alle ervaring. In het diepst van het duister schuilt daarom geen afgrond, maar de uitnodiging tot herkenning: ook dit ben Jij. In de realisatie van die eenheid verdwijnt het verschil, en rest slechts stilte – helder, vrij, en vol van Liefde.

DE SPIITUELE IMPACT VAN OPENBARING OVER BUITENAARDS LEVEN

HOOFDSTUK 162

Door Kees Schilder

IK BEN

Gister zag ik in een nieuwsuitzending op tv dat men een bewegend licht had waargenomen in de buurt van onze aarde. De wetenschap sluit niet uit dat het hier om een

buitenaardse UFO gaat.

Daar moet ik een beetje om glimlachen omdat ik -en met mij miljoenen mensen-dit vaak genoeg gezien hebben. Dat werpt de vraag op waarom machthebbers/overheden zo stinkend hun best doen om de realiteit van dit fenomeen zo fanatiek onder de pet te willen houden.  Daar kreeg ik in een meditatie een scherp beeld over:

Stel je voor: op een dag, zonder vooraankondiging, verklaren wereldleiders gezamenlijk dat buitenaardse UFO’s écht bestaan. Niet als theoretische mogelijkheid of als onverklaarbare verschijnselen, maar als bewuste, intelligente entiteiten die al lange tijd ons luchtruim doorkruisen. In één klap zou onze collectieve realiteit versplinteren, niet door oorlog of ramp, maar door de waarheid.

De realiteit die wij zolang als vanzelfsprekend beschouwden – een wereld gebouwd op natiestaten, politieke structuren, religieuze dogma’s en natuurkundige ‘zekerheden’ – zou wankelen. De vertrouwde grenzen van het menselijke bestaan, die ons altijd een gevoel van orde en voorspelbaarheid gaven, zouden oplossen als mist in de ochtendzon.

Wat vandaag nog als wetenschap geldt, zou morgen als naïef kunnen worden beschouwd. Wat als onze natuurkunde slechts een primitieve taal is die slechts een glimp biedt van wat werkelijk mogelijk is? Technologieën waarmee deze buitenaardse schepen zich voortbewegen zouden laten zien dat onze wetten van zwaartekracht, tijd en ruimte slechts fragmenten zijn van een veel groter kosmisch geheel. Ons wereldbeeld – zorgvuldig opgebouwd rondom macht, bezit en controle en als waar beeld ingegoten bij de mensheid – zou irrelevant worden in het licht van een intelligentie die deze wetten overstijgt.

Het zou zijn alsof we ontwaken uit een droom die eeuwen heeft geduurd, waarin de illusie van scheiding en controle het dominante script was. Die droom zou eindigen. En met dat ontwaken zou een ongekende spirituele crisis, maar ook bevrijding plaatsvinden.

Religies zouden hun centrale claim – dat zij de waarheid bezitten over het ontstaan van de mens en zijn plek in het universum – opnieuw onder het vergrootglas zien liggen. Als er andere intelligente wezens bestaan, hoe past dat in het verhaal van schepping, zondeval en verlossing? Was God niet uitsluitend met de mens bezig? Of zijn deze wezens misschien ook “kinderen van God”, en wat betekent dat dan voor onze speciale status?

Maar misschien nog belangrijker: de onthulling zou een einde kunnen maken aan het ultieme verdeelmechanisme van de wereld: identiteit. Als mensen zich realiseren dat zij, ongeacht ras, nationaliteit, of religie, allemaal ‘aardbewoners’ zijn, zal het idee van ‘de ander’ als bedreiging ineenstorten. Chinezen, Amerikanen, Russen, zwarten, blanken – het zijn dan slechts woorden. Het besef dat wij allemaal deel uitmaken van één menselijke familie op een kleine planeet in een veel groter kosmisch theater zou een revolutie van het bewustzijn teweegbrengen.

De angst van de machthebbers: Eenheid

Hier schuilt de ware angst van de wereldse machthebbers. Niet voor paniek of chaos. Niet voor religieuze conflicten of het verlies van geloof. Maar voor een plotseling ontwaken van een collectief bewustzijn dat de mensheid in haar kern verandert. Want als mensen zich niet langer identificeren met de vlag, de grens, of het geloof, dan verliezen overheden en elites hun belangrijkste wapen: verdeeldheid.

‘Verdeel en heers’ is niet slechts een strategie; het is het fundament waarop wereldorde rust. Nationalisme, religieuze dogma’s, culturele verdeeldheid – al deze instrumenten dienen één doel: het verhinderen van een verenigd volk dat zich bewust is van zijn kracht. Buitenaardse onthulling zou dat machtsinstrument ondermijnen. In plaats van angst en afscheiding zou er verwondering en verbondenheid ontstaan.

De geboorte van een nieuwe spiritualiteit:

En misschien, heel misschien, zou deze schokgolf in het menselijke bewustzijn juist zijn wat wij nodig hebben om een volgende evolutionaire stap te maken. Geen technologische stap – maar een stap van het hart. Naar compassie. Naar samenwerking. Naar een leven niet gebaseerd op angst voor de ander, maar op liefde voor het geheel.

In het licht van deze waarheid zouden we onszelf opnieuw moeten uitvinden. Misschien zouden we inzien dat we geen toevallige bewoners zijn van een planeet, maar deelnemers in een veel groter, spiritueel ecosysteem. Dat we geen gescheiden individuen zijn, maar draden in één groot web van bewustzijn – en dat het universum leeft, ademt, en bewust is, net als wij.

De onthulling van buitenaardse intelligentie zou niet alleen de boeken van wetenschap en religie herschrijven. Het zou ons diepste zelf, ons spirituele kompas, resetten. De oude sluiers zouden vallen. Wat overblijft, is misschien geen angstaanjagende chaos – maar een ongekende kans op collectieve ontwaking. En dat is precies wat de machten der aarde vrezen: een mensheid die zichzelf herkent als één.

Want in eenheid is er geen controle. In eenheid is er alleen vrijheid. En dat, uiteindelijk, zou de grootste openbaring zijn van allemaal.

Tenslotte:

Vraag jezelf eens af waarom dit nieuwsbericht niet een enorme schokgolf door de wereld teweeg brengt. Ik bedoel;het is nogal wat!

Het antwoord lijkt mij duidelijk. Ook hier zal het spelletje van belachelijk maken en ontkennen weer professioneel uitgevoerd worden. Maar hoe lang de overheden de mensheid hier nog mee kunnen bedonderen, is de vraag...

DE ILLUSIE VAN BEKENDHEID

HOOFDSTUK 161

Door Kees Schilder

In een wereld waarin vorm wordt aangezien voor ZIJN, is het geen verrassing dat miljoenen mensen zich als vanzelf laten leiden naar glanzende symbolen van collectieve betekenis — zoals de Eiffeltoren, of de gezichten van BN’ers op televisieschermen. Maar wat drijft deze zucht naar het bekende, deze automatische beweging naar "wat iedereen doet", "wat iedereen kent"?

Vanuit een hoger bewustzijn perspectief is dit verschijnsel niet vreemd, maar een natuurlijke uiting van een geest die zichzelf vergeten is. De mens, gevangen in het geloof dat hij afgescheiden is van het geheel, zoekt bevestiging buiten zichzelf — in vormen, structuren, iconen en publieke figuren. De Eiffeltoren wordt niet bezocht omwille van haar intrinsieke schoonheid, maar omwille van de projectie die men op haar plaatst: dit is belangrijk, dit moet ik gezien hebben, dit bevestigt dat ik deel ben van de wereld. Evenzo worden bekende Nederlanders bewonderd, niet omdat zij op een wezenlijk niveau meer ‘zijn’ dan anderen, maar omdat zij in het collectieve bewustzijn tot symbool zijn gemaakt. Zij komen op tv, o jee. Zij representeren succes, aandacht, belangrijkheid — de uiterlijke kenmerken van een identiteit die men zelf hoopt te bezitten of minstens even te raken.

De Eiffeltoren is Jij:

Vanuit een hoger bewustzijn perspectief bestaat er geen subject en object, geen ‘ik’ en ‘de wereld’. Alles is Eén Bewustzijn, spelend in vormen. De Eiffeltoren, hoe banaal van staal ook, is een uitdrukking van hetzelfde Zijn dat jij bent. Maar zolang men dit niet herkent, zoekt men betekenis in het object, en vergeet men dat de betekenis enkel ontstaat door de projectie van het subject. De Eiffeltoren is niet indrukwekkend; jouw geest maakt haar indrukwekkend. Niet omdat het een toren is, maar omdat je gelooft -mede omdat dat jou je leven lang is wijsgemaakt-dat je iets mist als je haar niet hebt gezien. Dat geloof is geworteld in afgescheidenheid.

Wanneer men een foto maakt van een toeristische attractie, lijkt het alsof men een bewijs verzamelt van bestaan: ik was daar. Maar wie is dat ‘ik’? Het ego, dat zichzelf definieert aan de hand van verhalen, ervaringen en herinneringen, heeft bevestiging nodig. Zonder verhaal over "waar ik ben geweest" of "wie ik heb gezien", voelt het zichzelf niet echt. En dus verzamelt het beelden — foto's, handtekeningen, selfies met beroemdheden — in de hoop dat het tijdelijke tastbare objecten kan maken van iets wat nooit tastbaar was: het Zelf.

Bekende Nederlanders worden bewonderd omdat hun gezicht herkend wordt. Maar is herkenning gelijk aan waarde? In de realiteit van een hoger bewustzijn bestaat er geen hiërarchie in zijn. Alles wat bestaat — bekend of onbekend — is dezelfde Ene manifestatie. Wat we ‘bewondering’ noemen is vaak slechts het ego dat zichzelf projecteert op een ander: als ik diegene was, dan zou ik eindelijk genoeg zijn. Maar de paradox is dat je dat al bent.

De bekende Nederlander heeft geen meer wezenlijke waarde dan de dakloze op straat. Alleen onze geest, die waarde toekent op basis van zichtbaarheid, geld en faam, maakt het onderscheid. De essentie van beide is echter identiek: bewustzijn in menselijke vorm.

Wanneer we ontwaken uit de droom van afgescheidenheid, zien we dat de wereld geen verzameling is van losse objecten die ons moeten vullen of bevestigen. De wereld is ons, in andere vormen. De Eiffeltoren, de filmster, de selfie, het applaus — ze zijn schaduwen van een diepere waarheid: dat niets buiten onszelf ons kan maken wie we al zijn.

De ware pelgrimage is niet naar Parijs, Hollywood of Hilversum, maar naar binnen. Naar de stille plek waar geen toren je hoeft te imponeren, waar geen gezicht je hoeft te boeien, omdat je de boei zelf bent — het licht waarin alles verschijnt.

DE SCHIJN VAN REALITEIT:FILMS, BOEKEN,EN DE WERKELIJKHEID VAN BEWUSTZIJN

HOOFDSTUK 160

Door Kees Schilder

IK BEN

In een wereld waarin wij films kijken, boeken lezen en de zintuiglijke realiteit ervaren alsof het allemaal losstaande werkelijkheden zijn, werpt het -vanuit een perspectief in hoger bewustzijn- een ander licht op deze ogenschijnlijk gescheiden domeinen. Vanuit een hoger bewustzijn toestand is er geen wezenlijk verschil tussen wat wij fictie noemen en wat wij realiteit noemen. Beide ontspringen uit hetzelfde ondeelbare bewustzijn – het Ene dat niet in tweeën te splitsen is.

Wanneer je een boek leest of een film kijkt, word je ondergedompeld in een verhaal. Personages komen tot leven, drama’s ontvouwen zich, emoties worden opgewekt – het voelt “echt” terwijl het zich voor je afspeelt. En toch weet je rationeel dat het slechts inkt op papier is, of licht op een scherm. Maar wat maakt de ervaring ervan mogelijk? Bewustzijn. En datzelfde bewustzijn is ook de grond van je ervaring wanneer je naar buiten kijkt, een gesprek voert, of je eigen gedachten gadeslaat.

Vanuit hoger bewustzijn gezien zijn alle ervaringen – of ze nu plaatsvinden in wat wij de “fysieke wereld” noemen of in het rijk van verbeelding – gelijkwaardig in hun aard: verschijnselen binnen bewustzijn. Er is geen aparte “ik” die bewustzijn heeft en van daaruit de wereld ervaart. Er is enkel bewustzijn, waarin alles verschijnt: beelden, gedachten, sensaties, verhalen.

Wanneer je een film kijkt en je huilt om een stervende held, of een boek leest en je hart sneller gaat kloppen van spanning – ben je dan niet volledig “daar”? In dat moment is de grens tussen fictie en realiteit verdwenen. Er is enkel beleving. Zo ook met het dagelijks leven. De ervaring van “op straat lopen” of “naar een vriend luisteren” voelt misschien meer solide, maar ook dat zijn slechts manifestaties binnen bewustzijn. Je zintuigen, je emoties, je herinneringen – het zijn allemaal bewegingen binnen dat ene veld van gewaarzijn.

Het verschil tussen het scherm van de televisie en het “scherm” van de werkelijkheid is er dus alleen als je uitgaat van twee: subject en object, kijker en film, zelf en wereld. Maar vanuit een hoger bewustzijn gezien herken je geen fundamentele scheiding. Er is geen “ik” los van de wereld en geen “wereld” los van het ik. Er is slechts dit: het tijdloze nu waarin alles verschijnt – zowel de film als je voetstappen op straat, zowel de gedachte als de wolken aan de hemel.

Let wel!: de (hoofd) personen in een boek dat je leest, zijn net zo echt en levend als de man die je op straat ziet lopen.

De suggestie dat films en boeken net zo echt of onecht zijn als de zogenaamde werkelijkheid, is dus geen filosofische overdrijving, maar een directe uitnodiging tot inzicht. Het vraagt niet om geloof, maar om een stille waarneming van de bron waaruit alles opkomt. Wanneer je in die stilte rust, zie je dat er geen hiërarchie bestaat tussen ervaringen. Alles is een dans van hetzelfde licht.

En dan wordt het leven zelf als een film – niet in de zin van illusie of onwerkelijkheid, maar als een dynamisch spel van vormen in het ene bewustzijn dat je bent. Niet afgescheiden, niet gevangen, maar vrij – vrij om te kijken, vrij om te ervaren, vrij om te Zijn.

ALS DE WIL VERDWIJNT EN INTENTIE VERSCHIJNT

HOOFDSTUK 159

Door Kees Schilder

IK BEN

Vanuit het inzicht dat er geen afgescheiden zelf bestaat, speelt de wil een intrigerende rol. De wil – dat innerlijke aandrijven, dat psychologische momentum naar iets toe of weg van iets af – is onlosmakelijk verbonden met het gevoel een 'ik' te zijn dat keuzes maakt, doelen nastreeft en zichzelf voortstuwt door de tijd. Maar wat gebeurt er wanneer dit fundament – het zelf als onafhankelijk centrum – begint af te brokkelen? Wanneer dit ‘ik’ wordt doorzien als een mentale constructie zonder werkelijk anker in het nu?

Je zou de wil kunnen zien als de drijvende kracht van het ego. De wil lijkt een projectie van het Zelf.Het wil dit bereiken, dat vermijden, ergens naartoe bewegen. Het ‘ik’ wil iets van de toekomst, en het vecht tegen het verleden. De wil voelt noodzakelijk om richting te geven, betekenis te creëren, controle uit te oefenen over het onvoorspelbare spel van het leven. Maar in non-duale realisatie wordt steeds duidelijker dat dit gevoel van controle een illusie is, een alles waarnemende projectie van een zelf dat nooit werkelijk gescheiden was van het geheel.

De wil wordt hier ontmaskerd als een bijproduct van identificatie: identificatie met een lichaam, een verhaal, een geest, een tijdlijn. Wanneer die identificatie begint op te lossen – niet intellectueel, maar existentieel – verliest de wil zijn centrum. Wat overblijft is een mysterieuze eenvoud: dingen gebeuren. Gedachten komen op, bewegingen ontstaan, woorden vloeien, keuzes lijken te worden gemaakt – maar het gevoel dat daar een ‘doener’ achter zit, die al deze fenomenen regisseert, is verdwenen.

Het opmerkelijke is dat de afwezigheid van wil niet leidt tot apathie of verlamming. Integendeel, er ontstaat een natuurlijke vloeiendheid. Actie blijft bestaan, maar niet meer als resultaat van mentale manipulatie. Je loopt niet meer naar het leven toe, maar het leven loopt als jou. Er is een subtiel maar diepgaand verschil tussen ‘ik adem’ en ‘ademen gebeurt’. Zo ook tussen ‘ik wil’ en ‘intentie verschijnt’. In de leegte die ontstaat wanneer de wil verdwijnt, blijkt er iets diepers aan het roer te staan – een intelligentie zonder eigenaar, een spontane afstemming met het moment zelf.

Het nieuwe “besturingssysteem” dat zich aandient, is er altijd al geweest. Het is het natuurlijke functioneren van Zijn, verstopt onder lagen van conditionering. Dit ‘besturingssysteem’ werkt niet met wil, maar met afstemming, overgave en direct weten. Het vraagt geen overtuiging of discipline, enkel de bereidheid om niet te grijpen. Waar de wil iets naar zich toe trekt of wegduwt, laat dit nieuwe functioneren alles precies zijn zoals het is – en handelt vanuit dat open veld.

Het is inderdaad pas wanneer de wil werkelijk begint te verdwijnen, dat je de greep voelt die het jarenlang op je psyche heeft gehad. Zoals stilte pas opvalt nadat het lawaai is opgehouden. De ervaring van het verdwijnen van wil is bevrijdend, maar ook desoriënterend. Want als je niet meer wil, wie ben je dan? Wat motiveert je nog? Wat drijft de beweging? Kortom; je weet wanneer de wil verdwijnt.

Het antwoord komt dus niet in woorden, maar in ervaring. Je merkt dat leven blijft bewegen, liefde blijft stromen, compassie groeit. Niet vanuit een persoonlijk plan of zelf-verbetering, maar omdat dat de aard van bewustzijn zelf is. Alles vindt plaats vanuit een bron die vóór de wil ligt, vóór het denken, vóór het ‘ik’.

In het non-duale ontwaken is het verdwijnen van de wil geen verlies, maar een bevrijding. De wil, ooit gezien als een bewijs van autonomie en kracht, blijkt een schaduw te zijn van iets veel groters: het open, levende mysterie dat wij zijn. En juist wanneer we dat oude besturingssysteem – dat gebaseerd is op scheiding, streven en controle – beginnen los te laten, wordt iets nieuws zichtbaar. Niet een nieuwe identiteit, maar een levende afwezigheid, waarin alles precies op tijd verschijnt.

In stilte, in rust, in het verdwijnen van wil, vinden we de volheid van het Zijn – en de diepste vorm van vrijheid: niets meer hoeven zijn dan wat we al zijn.

HOOP IS UITGESTELDE TELEURSTELLING: EEN UITNODIGING TOT ONTWAKEN

HOOFDSTUK 158

Door Kees Schilder

IK BEN

Iemand zei tegen mij in een gesprek:" Ik hoop dat mijn nieuwe baan gaat bevallen." Waarop ik-zonder nadenken-reageerde met:"Hoop is uitgestelde teleurstelling." 

Waarop mijn gesprekspartner hoofdschuddend antwoordde:" Zonder hoop kun je wel stoppen met leven." 

Die opmerking vond ik fascinerend omdat veel mensen zo reageren, en vanuit een bepaalde bewustzijnstoestand is dat een begrijpelijke reactie.

Maar toch...

In onze dagelijkse ervaring wordt hoop vaak gezien als iets positiefs — een lichtstraal in donkere tijden, een anker voor de ziel. Toch draagt de uitspraak "hoop is uitgestelde teleurstelling" -die ik puur intuïtief deed-een dieper inzicht met zich mee dat de essentie van het non-dualisme raakt. Deze ogenschijnlijk cynische uitspraak nodigt ons uit tot een diep spiritueel onderzoek: wat is hoop, wie hoopt, en waarom is teleurstelling het schaduwbeeld ervan?

Non-dualistisch gezien, is de kernstelling dat de werkelijkheid niet bestaat uit twee — geen afgescheiden subject en object, geen innerlijk "ik" tegenover een uiterlijke wereld. Alles is Eén. Vanuit dit perspectief is hoop een beweging van de geest die gebaseerd is op afscheiding: een zelf dat zich in de tijd projecteert, verlangend naar een toekomstige toestand die beter zou zijn dan het nu.

Hoop veronderstelt dat het huidige moment tekortschiet — dat wat ís, niet genoeg is. Dit is een fundamentele ontkenning van de volheid van het Nu. Non-dualisme daarentegen erkent het huidige moment als het enige dat werkelijk is. Elke poging om te ontsnappen aan het heden, of dat nu via angst of via hoop gebeurt, is een verplaatsing in illusie — een dans van de geest binnen maya, het sluier van illusie.

Als hoop afhankelijk is van de toekomst, is teleurstelling onvermijdelijk. Want de toekomst zoals die wordt gehoopt, is een mentale constructie, nooit de realiteit zelf. Wanneer het verwachte niet uitkomt — of het komt wél, maar blijkt niet te bevredigen — volgt teleurstelling. Deze teleurstelling is niet het gevolg van de omstandigheden zelf, maar van de gehechtheid aan een verwachting, geprojecteerd door een denkbeeldig zelf.

De uitspraak "hoop is uitgestelde teleurstelling" wijst ons dus niet op een tekort in de wereld, maar op een foutieve identificatie met een afgescheiden zelf en zijn tijdsgebonden verlangens. In deze zin is de teleurstelling niet een valkuil, maar een kans tot ontwaken — een uitnodiging om het mechanisme van hoop te doorzien en terug te keren naar de onmiddellijke aanwezigheid van het Zijn.

Zonder hoop, zegt het ego, blijft er alleen wanhoop. Maar dit is slechts het andere uiterste van dezelfde dualistische beweging. In werkelijkheid is het verlies van hoop geen verlies, maar een bevrijding — een instorting van de mentale spanning die tussen "wat is" en "wat zou moeten zijn" in wordt gehouden. Wat verschijnt als hoop oplost, is vrede. Stilte. Aanwezigheid.

Een wijze man zei:: “Verlangen is het geheugen van plezier, angst is het geheugen van pijn. Beide maken je afwezig in het moment.” Hoop is verlangen vermomd in licht — een sluier die ons weghoudt van de onmiddellijke eenvoud van Zijn.En daar ben ik het zo hardgrondig mee eens.

Dit alles betekent niet dat we cynisch of passief moeten worden. Het betekent dat we vertrouwen kunnen cultiveren dat niet rust op hoop, maar op overgave. Overgave aan wat ís, zonder projectie, zonder verwachting. Geen blind geloof in een betere toekomst, maar een levend vertrouwen in de intelligentie van het leven zelf, zoals het zich van moment tot moment ontvouwt.

Deze overgave is geen passieve acceptatie, maar een dynamisch openstaan — een bereidheid om te zien, te voelen, te zijn, zonder weerstand. Het is hier, in deze wortelloze stilte, dat ware vreugde opbloeit — niet als resultaat van een hoop die wordt vervuld, maar als de natuurlijke geur van het zijn dat zichzelf herkent.

In non-dualistische zin is "hoop is uitgestelde teleurstelling" geen fatalistische observatie, maar een uitnodiging tot ontwaken. Het wijst ons op de pijnlijke dynamiek van tijdsgebonden verlangen en de belofte van bevrijding in het loslaten daarvan. Wanneer hoop wegvalt, blijft er iets krachtigers over: de directe herkenning van het Ene, het tijdloze Nu. En in dat nu is niets nodig, want alles is al volledig.

EEN SPIRITUELE REVOLUTIE VAN HET LEIDERSCHAP

HOOFDSTUK 157

Door Kees Schilder

Laatst las ik een boek van Anita Moorjani, die verzuchtte: "hoe zou de wereld eruit zien als deze wordt aangestuurd door Empathen, spirituele denkers en hooggevoelige mensen.

Daar heb  ik lang bij stilgestaan en voor mij zag ik de wereld die wij nu projecteren:

Onze wereld lijkt geregeerd te worden door zij die het hardst roepen, het minst voelen, en het diepst afgesneden zijn van hun eigen menselijkheid.

De structuren die ons leiden – van regeringen tot multinationals – lijken als magneten psychopaten, narcisten en machtsverslaafden aan te trekken. Hun handtekeningen zijn overal zichtbaar: oorlogen zonder zingeving, ecologische rampspoed, en volkeren die meer op consumenten dan op mensen beginnen te lijken.

Zij spreken in termen van winst, strategie, dominantie. Hun god is controle. Hun vijand: kwetsbaarheid.

Empathie? Iets voor "zwakkeren".

Vrede? Een strategisch wapen.

De mens? Een middel, geen doel.

Tot zover mijn treurige gemekker. Nu de  schoonheid die ik tijdens een diepe meditatie zag en heel moeilijk in woorden is te vervatten:

Wat als we het rad van de geschiedenis de andere kant op draaien? Wat als de wereld geleid wordt door zij die voelen in plaats van overheersen? Wat als de tronen worden bezet door spirituele denkers, empathen, hooggevoeligen – zij die luisteren naar stilte, en handelen vanuit verbinding?

In die nieuwe wereld zou macht niet langer worden afgemeten aan hoe luid je spreekt, maar aan hoe diep je luistert.

Een empaath in een positie van leiderschap voelt de pijn van het volk alsof het zijn eigen huid betreft. Wetgeving ontstaat daar niet uit lobby's, maar uit intuïtief inzicht en moreel bewustzijn.

De spirituele leider kent het ego – niet omdat hij erdoor wordt gedreven, maar omdat hij het heeft leren temmen.

In plaats van dominantie over anderen, beoefent zij de hoogste vorm van leiderschap: zelfbeheersing.

In plaats van oorlog, zoekt hij de bron van conflict in zichzelf.

In plaats van bezit, kiest zij voor gedeelde overvloed.

Een empathische regering zou de aarde niet langer behandelen als een object, maar als een levend wezen. De planeet wordt gezien als een lichaam waarvan wij de cellen zijn – en elke cel telt.

Economie krijgt een ziel. Geld wordt energie, niet verslaving.

Onderwijs leert kinderen hoe te zijn, niet alleen hoe te presteren.

De gezondheidszorg is niet gericht op het onderdrukken van symptomen, maar op het helen van het innerlijk.

Technologie ondersteunt bewustzijn, in plaats van het te onderdrukken.

Sommigen zullen zeggen: dit is naïef. Te zacht. Te mooi.

Maar zachtheid is geen zwakte – het is de enige kracht die werkelijk transformeert.

De geschiedenis heeft ons geleerd wat er gebeurt als het koude denken zonder hart regeert. Misschien is het tijd om te ervaren wat er gebeurt als het hart regeert, bijgestaan door helder inzicht.

Spiritueel leiderschap is geen sprookje. Het bestaat al – in kleine gemeenschappen, stille activisten, bewuste ouders, wijze grootouders, en kunstenaars die het onzegbare voelbaar maken. Het groeit, onzichtbaar, maar onstuitbaar.

De revolutie die werkelijk telt, komt niet met vlaggen of geweren.

Ze begint in stilte.

In keuzes.

In het doorbreken van het oude script, waarin je moet vechten om te winnen.

De wereld wordt niet gered door nóg een leider die het hardste roept, maar door velen die eindelijk luisteren – naar zichzelf, naar elkaar, naar de aarde.

Misschien begint het niet in het parlement, maar in een meditatiezaal.

Niet op een troon, maar op een yogamat.

Niet met een zwaard, maar met een traan.

Niet iedereen die zacht is, is stil.

En niet iedereen die voelt, is zwak.

Misschien zijn het juist zij – de voelenden, de stillen, de dromenden – die deze wereld uiteindelijk zullen genezen.

Dát-en wat Anita Moorjani met haar boek bedoelde-zag ik in detail voor mij. Overigens is Anita' s boek een aanrader. De titel:" de kracht van empathie"

-

DE SPIEGEL VAN HET OORDEEL- EEN SPIRITUELE REFLECTIE OP KLAGEN EN NEGATIEVE COMMENTAREN

 

HOOFDSTUK 156

De spiegel van het oordeel 

Door Kees Schilder

IK BEN

In het dagelijks leven lijken klagen en negatieve commentaren haast vanzelfsprekend. We ergeren ons aan de ander, aan de wereld, aan de politiek, het weer, het verkeer, of het gedrag van onze naasten. Maar zelden staan we stil bij de diepere wortel van dit gedrag. Maar mijn punt is; klagen gaat niet zozeer over de ander,  maar over onszelf. Wat als elk oordeel dat we vellen over de buitenwereld, een subtiele poging is om te vluchten van onze eigen binnenwereld?

Klagen is niet meer dan een projectie. Het is een externe uiting van een innerlijk conflict, een subtiele poging om verantwoordelijkheid buiten onszelf te plaatsen. Als we een ander bekritiseren, richten we onze aandacht naar buiten, weg van datgene wat binnen ons schreeuwt om gezien te worden. De tekortkomingen die we vrezen in onszelf, maskeren we door ze op anderen te projecteren. Kortom, we lopen weg voor onszelf.

Carl Jung, de Zwitserse psycholoog, zei het al: de delen van onszelf die wij niet onder ogen willen zien, projecteren wij onbewust op anderen. Als we klagen over iemand die dominant is, zouden we kunnen onderzoeken waar wij zelf moeite hebben met het innemen van ruimte. Als we een ander lui noemen, is het misschien omdat we onze eigen behoefte aan rust niet durven erkennen.

In wezen is klagen een vorm van innerlijke vermijding. We zeggen: “Jij bent het probleem,” in plaats van onszelf de vraag te stellen: “Wat triggert mij hierin? Wat wil ik niet voelen of erkennen?” Klagen is dan geen oplossing, maar probleemvermijding 

De ware weg naar vrede en harmonie begint bij acceptatie – een diep spiritueel principe dat ons uitnodigt om het leven te omarmen zoals het is, inclusief onszelf. Wanneer we werkelijk leren accepteren wie we zijn, met al onze imperfecties, verliezen we de behoefte om anderen te veroordelen. Er is geen noodzaak meer om buiten onszelf een vijand te zoeken, want we zijn bevriend geraakt met onze innerlijke wereld.

Acceptatie betekent niet dat we alles goedkeuren of geen grenzen meer stellen. Het betekent wel dat we stoppen met vechten tegen de realiteit, tegen onszelf, en tegen de ander. Het is de overgang van weerstand naar overgave. En in die overgave ontdekken we iets groots: liefde. Niet de romantische, conditionele liefde, maar de stille, krachtige liefde die alles omvat – ook ons donker, onze onzekerheden, en onze oude wonden.

Als we ophouden met klagen en oordelen, ontstaat er ruimte. Ruimte om te luisteren. Ruimte om te voelen. En uiteindelijk: ruimte voor compassie. Want wanneer we onszelf werkelijk zien – inclusief onze angsten, ons verdriet, onze frustraties – dan herkennen we dezelfde menselijkheid in de ander. Het oordeel maakt plaats voor mededogen. We zien de ander niet langer als fout, maar als spiegel. En die spiegel toont ons waar we nog kunnen groeien in liefde en bewustzijn.

Onderzoek eens vooor jezelf of er mensen zijn in je omgeving of ergens anders waar je gevoelsmatig of om een persoonlijke reden, boos op bent.Of gewoon niet mag. Als dat zo is, kan DAT het signaal zijn  dat je niet genoeg van jezelf houdt .Dat er iets in die ander is dat jou triggert om na te denken over de oorzaak van deze triggering.Meestal is dat gebrek aan eigenliefde (slecht zelfbeeld) Zodra je dat inziet en doorleeft, zie je ook in dat al die boosheid of niet mogen, gericht was op jezelf, juist omdat die ander jijzelf bent. Omdat je dan ook inziet alles ÉÉN is. Jij en die ander zijn een.

Klagen en negatieve commentaren zin dus geen fouten of zwakheden, maar signalen. Ze wijzen ons er dus op dat er iets binnenin ons nog om aandacht vraagt. Door deze signalen niet langer te projecteren, maar te omarmen, zetten we een krachtige stap op het spirituele pad. Een pad dat ons leidt naar innerlijke rust, echtheid, en diepe verbondenheid – met onszelf en met de wereld om ons heen. In de stilte die volgt wanneer het oordeel verstomt, horen we eindelijk de stem van ons ware Zelf. En die stem oordeelt niet. Die stem is.

OVERWEGING: DE STILLE WEG VAN HET HART

HOOFDSTUK 155

Door Kees Schilder

IK BEN

Overweging: “De stille weg van het hart”

Wees een echte vertegenwoordiger van de goedheid in je hart. Niet als een rol die je speelt, maar als een echo van wat je in wezen bent. Niet als iets wat je doet, maar als iets dat je bént — stil, trouw, zacht.

Want ware goedheid is geen schijnsel dat schreeuwt om aandacht, geen prestatie die wacht op applaus. Het is als water: het stroomt naar het laagste punt, voedt in stilte, reinigt zonder trots. Het vraagt niets terug. Het is genoeg dat het stroomt.

Verwacht niet dat het gemakkelijk zal zijn. Goedheid is geen gemakkelijke keuze in een wereld die vaak sneller buigt naar eigenbelang dan naar waarheid. Wie kiest voor het pad van het hart, kiest vaak voor de smalle weg, onbewaakt en onbeloond. Soms eenzaam. Soms vermoeid. Maar altijd echt.

En verwacht ook niet dat het wordt opgemerkt. Goedheid leeft vaak in het verborgene — in de woorden die je niet zegt, in de hand die je stil reikt, in de woede die je niet voedt. Juist in het ongeziene vindt de zuiverheid haar kracht. Daar waar niemand kijkt, kijkt het Leven zelf.

Wat telt is niet de erkenning van buiten, maar de resonantie vanbinnen — de stille vrede die opwelt wanneer je trouw blijft aan de goedheid die in jou leeft, ongeacht het lawaai van de wereld.

Wees dus goed, niet omdat het beloond wordt, maar omdat je het Licht herkent dat in alles leeft. En omdat jij dat Licht ook bent.

Want in de ogen van het Oneindige wordt niets gemist. Zelfs niet het kleinste gebaar van liefde.