BUITEN DE BOX KIJKEN- EEN SPRONG NAAR WERKELIJKE VRIJHEID

Hoofdstuk 193

Door Kees Schilder

Wanneer een holbewoner een mobiele telefoon in handen krijgt, ziet hij slechts een steen. Zijn denken beweegt zich binnen de grenzen van wat hij kent: stenen, vuur, hout, voedsel. Zijn geest is gevangen in een box van vertrouwde betekenissen. Pas wanneer een andere holbewoner het aandurft om niet vanuit die vaste kaders te kijken maar nieuwsgierig een knopje indrukt, gebeurt er iets nieuws. Dan openbaart zich een mogelijkheid die voorheen ondenkbaar was.

Dit is de essentie van bewustzijnsontwikkeling: alleen door buiten de platgetreden paden te denken, ontsluit zich een nieuwe werkelijkheid.

We groeien allemaal op met bepaalde overtuigingen, ideeën en waarheden die van generatie op generatie worden doorgegeven. Het zijn de platgetreden paden van de cultuur, religie, wetenschap en opvoeding. Ze geven ons houvast, maar ze beperken ons ook. Zolang je alleen binnen die paden denkt, lijkt de wereld vastgelegd. Er is maar één waarheid, en alles daarbuiten wordt gezien als dwaas of gevaarlijk.

Zo zijn, bijvoorbeeld, eeuwenlang ideeën als reïncarnatie en karma ingeprent als absolute waarheden in spirituele tradities. Ze waren de kaders waarin men het leven begreep. Maar elk kader is uiteindelijk een box, en elke box heeft zijn muren.

Echte vooruitgang ontstaat pas wanneer iemand het aandurft om de muren van die box in twijfel te trekken. Wanneer je zegt: “Wat als de dingen die mij altijd zijn verteld, slechts een verhaal zijn? Wat als er een ándere waarheid is?”

Op dat moment verruimt je bewustzijn. Nieuwe mogelijkheden, die eerst onzichtbaar waren, duiken plotseling op. Net zoals de telefoon niet langer een steen blijkt te zijn, maar een instrument van communicatie, zo blijkt het leven niet langer een reeks straffen en beloningen te zijn, maar een illusie waarin schuld geen plaats heeft.

Oneindige mogelijkheden

Zodra je buiten de box denkt, merk je dat de werkelijkheid geen eindpunt heeft. Elk inzicht opent de deur naar een nieuw inzicht. Elke stap buiten de platgetreden paden vergroot de horizon. Waar je eerst dacht dat er maar één waarheid was, zie je nu een zee van mogelijkheden.

En die zee is oneindig. Bewustzijn kan zich altijd verder verruimen, zolang je bereid bent los te laten wat je dacht te weten.

De weg naar werkelijke vrijheid is geen pad, maar een sprong — een sprong buiten de vertrouwde box. Daar, in de open ruimte van het onbekende, ontdek je dat niets vastligt, dat elke overtuiging slechts tijdelijk is, en dat het leven oneindig veel rijker is dan ooit werd gedacht.

Wie buiten de platgetreden paden durft te kijken, ontdekt dat de “steen” van het bestaan in feite een poort is naar grenzeloze mogelijkheden.

WOORDEN ZIJN VINGERWIJZINGEN

 Hoofdsuk 192

Door Kees Schilder 

Woorden zijn als vingerwijzingen naar de maan: ze kunnen richting geven, maar ze zijn nooit de maan zelf. In onze menselijke zoektocht naar betekenis grijpen wij voortdurend naar taal, alsof de juiste woorden het mysterie van het bestaan zouden kunnen omvatten. Toch ervaart ieder die werkelijk stilstaat bij de diepste dimensies van het leven dat woorden altijd tekortschieten. Ze raken de kern niet; ze draaien eromheen.Waneer ik hier bijvoorbeeld over mijn ervaringen schrijf, dekken mijn woorden de lading niet.

De weg naar bewustzijn – of eenvoudigweg het Leven zelf – is niet vatbaar voor grammatica of klank. Zodra wij proberen haar in taal te gieten, verliezen wij haar fluistering. Zoals water dat niet in een net gevangen kan worden, zo laat hoger bewustzijn zich niet fixeren door letters of begrippen. Zij is de grond van ons bestaan, de stille ruimte waarbinnen gedachten opkomen en verdwijnen.

In hoger bewustzijn  bestaat er geen gisteren, geen morgen, geen vandaag. Dit betekent niet dat tijd ophoudt te bestaan, maar dat zij haar relatieve plaats krijgt. Het verleden leeft slechts als herinnering, de toekomst als verwachting, het heden als idee van “nu”. Hoger bewustzijn ontsnapt aan al deze concepten. Zij is de tijdloze stroom die alles draagt en tegelijk aan niets gebonden is. Wanneer wij proberen dit in woorden vast te leggen, creëren wij illusies van scheiding, terwijl hoger bewustzijn juist eenheid en onverstoorbare aanwezigheid is.

Toch zijn woorden niet nutteloos. Zij kunnen poorten zijn, hints, symbolen die het hart openen. Het is alsof wij op een berg staan en iemand wijst in de verte: “Daar ligt het pad.” Het gebaar kan de reiziger inspireren om te vertrekken, maar de reis moet zelf gelopen worden, voorbij de klank van de aanwijzing.

De uitnodiging is dan ook om woorden te gebruiken zonder eraan vast te klampen. Lees ze, spreek ze, maar laat ze oplossen in stilte. Want pas in de stilte ontvouwt zich de werkelijkheid zoals zij is – niet gevangen door gisteren, morgen of vandaag, maar oneindig vrij.

HET SLECHTE ZELFBEELD (ZELFHAAT) ALS SPIEGEL VAN INNERLIJK LICHT

HOOFDSTUK 191

Door Kees Schilder

Inzicht: "Een slecht zelfbeeld kun je alleen hebben als de mens echt deugt."

Een steen beoordeelt zichzelf niet. Een machine kent geen moreel besef. Alleen een bewust wezen dat zichzelf kan spiegelen aan goed en kwaad, kan worstelen met een slecht zelfbeeld.

Dat veronderstelt iets diepers: een innerlijk kompas, een ideaal van wie we werkelijk willen zijn.

Het slechte zelfbeeld als pijnlijke herinnering:

Een slecht zelfbeeld ontstaat niet uit slechtheid, maar uit verwijdering van onze essentie.

We voelen de pijn niet omdat we slecht zijn, maar omdat we diep vanbinnen weten dat we goed, liefdevol en waardevol kunnen zijn.

In feite fluistert het slechte zelfbeeld:

"Ik verlang naar heelheid. Naar waarheid. Naar de herinnering aan wie ik ben."

Het spiritueel kompas achter ons oordeel :

Het slechte zelfbeeld richt zich vaak op tekortkomingen: niet goed genoeg, niet liefdevol genoeg, niet succesvol genoeg. Toch wortelen deze oordelen in idealen die voortkomen uit liefde en het verlangen naar verbinding.

Een ziel zonder innerlijk licht voelt geen pijn.

Juist het slechte zelfbeeld toont aan dat ons moreel bewustzijn leeft.

Van een slecht zelfbeeld naar zelfherinnering:

Wanneer we het slechte zelfbeeld zien als een vermomde boodschapper, ontstaat compassie.

Het zegt eigenlijk:

"Je bent jezelf vergeten. Maar diep vanbinnen ben je goed, en je weet het."

Door met zachtheid te kijken, verandert de veroordeling in een uitnodiging tot zelfherstel.

Een slecht zelfbeeld is geen bewijs van gebrokenheid, maar van vergeten goedheid.

In die herinnering schuilt heling, vergeving en de weg terug naar onszelf.

 Affirmaties voor transformatie van een slecht zelfbeeld naar zelfliefde:

Ik ben meer dan mijn oordelen over mezelf.

Mijn waarde is aangeboren en onvoorwaardelijk.

Elke keer dat ik mezelf afwijs, herinner ik me dat ik liefde verdien.

Mijn innerlijke licht blijft branden, ook als ik het even niet zie.

Ik kies ervoor om met mildheid naar mezelf te kijken.

Mijn verleden bepaalt niet mijn waarde.

Ik ben verbonden met liefde, waarheid en goedheid.

Vandaag geef ik mezelf toestemming om vriendelijk te zijn voor wie ik ben.

Mijn slecht zelfbeeld is een uitnodiging om mezelf opnieuw te omarmen.

Ik ben heel, precies zoals ik nu ben.

DE SLUIER VAN HET GEBONDEN DENKEN

HOOFDSTUK 190

Door Kees Schilder

Het menselijke denken is een wonderlijk instrument. Het kan analyseren, structureren en verbinden. Maar zodra het gevangen raakt in conditionering, overtuigingen en oordelen, verliest het zijn helderheid. Dan lijkt de werkelijkheid niet langer open en levendig, maar gefilterd door een waas van interpretatie. Wat we zien, is niet meer wat is, maar wat onze gedachten ons toestaan te zien. Dit maakt alles troebel en vertroebelt ons innerlijk zicht.

De last van oordelen:

Wanneer de geest voortdurend onderscheid maakt – goed of slecht, mooi of lelijk, beter of slechter – ontstaat vermoeidheid. Oordelen klinkt soms als een daad van kracht, maar in feite kost het enorme energie. Het verdeelt de werkelijkheid in stukjes, scheidt onszelf van anderen, en schept een voortdurende spanning tussen hoe dingen zijn en hoe we vinden dat ze zouden moeten zijn. Deze spanning brengt ergernis en innerlijke onrust.

Waarheid achter de sluier-

Spiritueel gezien is waarheid geen ingewikkelde theorie, maar een directe ervaring van de werkelijkheid zoals ze is, zonder vervorming door denken of scheiding. Wanneer we leren om even stil te staan en de geest te laten rusten, valt de sluier weg. Plots zien we helder: niet door analyse, maar door aanwezigheid. Waarheid openbaart zich vanzelf wanneer we ophouden haar te bedekken met concepten.

Onderscheid en scheiding: een illusie:

Het denken creëert de illusie van afgescheidenheid – ik tegenover jij, mens tegenover natuur, heden tegenover verleden. Vanuit spiritueel perspectief zijn dit slechts labels, nuttig in de praktische wereld, maar niet werkelijk. In de diepte is alles één, verbonden in een levend geheel. Het vasthouden aan onderscheid berooft ons van deze ervaring van eenheid. Het geeft geen voordeel, enkel beperking.

Vrijheid van de open geest:

Wanneer het denken loskomt van zijn bindingen, ontstaat ruimte. Dan is de geest als helder water, waarin de waarheid direct weerspiegeld wordt. Zonder oordeel is er rust; zonder scheiding is er verbondenheid. Het is juist deze openheid die vreugde, vrede en compassie laat opborrelen – niet door inspanning, maar door natuurlijke aanwezigheid.

De waarheid is nooit ver weg; zij is slechts bedekt door de mist van een gebonden geest. Oordelen, onderscheid en scheiding maken ons moe en vervreemden ons van de essentie. Wanneer we leren die last neer te leggen, ontdekken we dat waarheid eenvoudig, helder en altijd aanwezig is – in de stille ruimte van ons eigen bewustzijn.

HOOFDSTUK 189- DE MERKABAH

Hoofdstuk 189

Door Kees Schilder

Een merkabah wordt in veel spirituele tradities gezien als een soort energetisch voertuig of lichtstructuur die het bewustzijn ondersteunt bij reizen buiten het fysieke lichaam. Het woord komt uit het Hebreeuws en betekent letterlijk “wagen” of “troon”, en wordt in moderne esoterische stromingen vaak voorgesteld als een geometrische lichtvorm rond het lichaam.

Hoe een merkabah eruitziet

Vaak wordt de merkabah beschreven als twee in elkaar grijpende tetraëders (een “stervormige tetraëder” of driedimensionale ster van David).

Het ene tetraëder wijst met de punt omhoog (mannelijke energie, hemel, geest).

Het andere tetraëder wijst omlaag (vrouwelijke energie, aarde, materie).

Samen draaien ze energetisch rond het lichaam en vormen een lichtveld dat je hele aura omhult.

In meditatie wordt dit vaak ervaren als een veld van helder wit, goud of regenbooglicht.

Hoe het “werkt”

De merkabah wordt gezien als een lichtvoertuig dat de verbinding maakt tussen:

Je fysieke lichaam (in het hier en nu).

Je hogere bewustzijn (ziel, hogere zelf).

De kosmos (velden van informatie of dimensies voorbij de gewone realiteit).

Het idee is dat wanneer dit geometrische veld wordt “geactiveerd” door aandacht, ademhaling en visualisatie, je bewustzijn zich kan losmaken van de beperkingen van je lichaam.

Er bestaan verschillende methodes, maar een eenvoudige visualisatie (bron:Steven Greer) die vaak wordt aangeleerd, gaat zo:

Maar eerst:Belangrijk om te weten

Dit is geen “snelle truc” maar een oefenproces: hoe vaker je het doet, hoe natuurlijker het voelt.

Veel mensen ervaren in het begin alleen ontspanning, warmte of licht; de sensatie van werkelijk “reizen” komt vaak pas later.

Het is aan te raden dit in een veilige, rustige omgeving te doen, zodat je niet gestoord wordt.

Geleide Meditatie – Merkabah Reis

Voorbereiding

Ga rechtop zitten in een comfortabele houding…

Je rug is ontspannen, maar alert.

Sluit zacht je ogen.

Adem drie keer diep in… en langzaam weer uit.

Voel hoe met elke uitademing alle spanning wegstroomt…

Alsof je lichter wordt.

De Mantra – “I’am na ma”

Breng je aandacht naar je hart.

Op een rustige inademing, hoor of fluister je innerlijk:

“I’am” – het besef van jouw aanwezigheid, jouw zijn.

(iets hogere toon dan de volgende klanken)

Op de uitademing fluister of voel je:

“na ma” – het loslaten, het overgeven, het één worden.

Herhaal dit langzaam…

Inademing → “I’am”

Uitademing → “na ma”

Laat adem en mantra samenvallen…

Een zachte golf van stilte en ritme.

Het Lichtveld

Stel je voor dat bij elke herhaling je hart lichter wordt.

Een zachte gouden gloed breidt zich uit…

Vult je borst…

Omhult langzaam je hele lichaam.

Blijf rustig ademen.

Voel dat jij, de aarde en het kosmische bewustzijn…

één ademhaling delen.

De Merkabah verschijnt

Breng je aandacht weer naar binnen.

Spreek innerlijk de mantra:

“I’am… na… ma…”

Bij elke lettergreep verschijnt een lijn van licht.

“I’am” vormt de eerste zijde.

“Na” tekent de tweede zijde.

“Ma” completeert de driehoek.

Zie hoe de driehoek zich verheft in de ruimte.

Uitstrekt in drie dimensies…

En verandert in een stralende tetraëder.

Voor je verschijnt nu nog een tetraëder, in tegengestelde richting.

De ene wijst omhoog…

De andere omlaag.

Samen vormen ze de Merkabah –

een schitterende, achtpuntige ster… die jou volledig omringt.

Voel hoe dit lichtvoertuig zacht begint te draaien:

De bovenste tetraëder met de klok mee…

De onderste tegen de klok in…

Het wordt jouw bewustzijnsvoertuig.

Jouw astrale schip.

De Reis begint

De Merkabah tilt je moeiteloos op.

Je ziet je lichaam ontspannen achterblijven…

terwijl jouw bewustzijn omhoog stijgt.

Je zweeft boven de aarde…

Ziet de wolken, de continenten, de oceanen.

Onder je straalt de aarde als een levend wezen.

Ze fluistert:

“Help mij… genees mij… draag bij aan vrede en harmonie.”

Stuur vanuit je hart een straal van licht en liefde naar de aarde.

Zie hoe de planeet oplicht…

Sterker en gezonder.

Kosmische Verkenning

Je Merkabah stijgt verder.

Langs de maan… langs de planeten van ons zonnestelsel.

Je ziet Saturnus met zijn ringen…

Jupiter met zijn manen…

En nog verder… de Melkweg, als een oneindige rivier van sterren.

Overal voel je de aanwezigheid van talloze beschavingen… lichtwezens… broeders en zusters uit de kosmos.

Ze begroeten jou.

Hun harten stralen licht en vrede naar de aarde… en naar jou.

Universele Eenheid

Samen, jij, de aarde, en alle wezens in dit kosmische netwerk…

ademen in dezelfde stilte.

Alles is verbonden.

Alles is één bewustzijn.

Voel hoe deze eenheid de basis vormt van vrede, harmonie…

en een nieuwe beschaving op aarde.

Een beschaving van samenwerking, compassie en universeel contact.

Terugkeer

Langzaam brengt de Merkabah je terug.

Langs de sterren… de planeten… de blauwe aarde.

Je zweeft naar beneden…

en voelt je lichaam weer zacht en warm aanwezig.

Je bent terug in dit moment…

Het licht van de Merkabah blijft subtiel rondom je.

Adem diep in… en uit.

En wanneer je er klaar voor bent…

open zacht je ogen.

Je draagt dit licht nu met je mee.

Een levend deel van jou.

Om je behulpzaam te zijn sprak ik deze meditatie in

Druk hier voor de link

HOOFDSTUK 188- DE ONBEPERKTE GAVE VAN HET NU

HOOFDSTUK 188

Door Kees Schilder

Ik las ergens de volgende zin: “Je ware wezen heeft de onbeperkte gave om nu te genieten. Zodra je even niet aan het verleden of de toekomst denkt borrelt er vreugde op.”

Daar zit diepe waarheid in. Het wijst ons op een wezenlijk inzicht dat in de kern van elke spirituele traditie terug te vinden is: de kracht van aanwezigheid.

Ik heb het er vaker over gehad maar geef deze belangrijke wegwijzer nog een keer door.

Ons denken dwaalt bijna voortdurend. Het grijpt terug naar herinneringen, vaak met een mengeling van spijt of nostalgie, of het projecteert zich vooruit in een toekomst die onzeker en ongrijpbaar blijft. Daardoor verliezen we de ervaring van dit moment – de enige werkelijkheid die daadwerkelijk bestaat. Het nu is geen vluchtige seconde tussen verleden en toekomst, maar een oneindige poort die altijd opnieuw geopend kan worden.

Wanneer je het denken zachtjes loslaat en de geest niet langer voedt met verhalen over wat was of wat komt, ontstaat er ruimte. In die ruimte hoeft niets verdiend, gepland of geanalyseerd te worden. Er is enkel de ervaring van zijn. Uit deze stille openheid borrelt vanzelf vreugde op – niet als een emotie die afhankelijk is van omstandigheden, maar als een kwaliteit van ons diepste wezen. Het is de stille glimlach van het bewustzijn.

Wat hier met "je ware wezen" wordt bedoeld, is dat deel van jezelf dat onaangetast is door tijd en omstandigheden. Het is niet de persoonlijkheid, niet de rol die je speelt, niet het verhaal dat je over jezelf vertelt. Het is het zuivere bewustzijn dat zich bewust is van al die vormen. Dit bewustzijn kent geen grenzen, geen last van het verleden en geen angst voor de toekomst. Het is vrij, en die vrijheid is vreugdevol.

Het wonderlijke is dat dit inzicht niet vraagt om ingewikkelde praktijken. Het is eerder een terugkeer naar eenvoud. Wanneer je even diep ademhaalt en je aandacht richt op dit ene moment – het geluid van de wind, de warmte van je handen, het ritme van je hart – ontdek je dat er niets ontbreekt. De vreugde die dan verschijnt is geen prestatie, maar een geschenk dat altijd aanwezig was.

Leven als meditatie

Vanuit dit perspectief wordt het leven zelf een meditatie. Elke handeling, hoe gewoon ook – wandelen, afwassen, luisteren naar een ander – kan een gelegenheid zijn om terug te keren naar de gave van het nu. In die aanwezigheid ligt een dieper soort genieten, een stille dankbaarheid die niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden.

De uitspraak herinnert ons eraan dat geluk niet gezocht hoeft te worden in de kronkels van het verleden of in de beloftes van de toekomst. Het ligt verscholen in het meest nabije: dit moment. Wanneer we dat werkelijk toelaten, borrelt vreugde spontaan op – niet als iets dat we maken, maar als iets dat we zijn.

DE ZIEL- HET STILLE MIDDEN VAN ONS BESTAAN

 

HOOFDSTUK 187

Door Kees Schilder

De mens heeft altijd gezocht naar woorden om het diepste in zichzelf te beschrijven. Eén van de meest geladen begrippen die daarbij opduikt, is de ziel. Religies, filosofieën en mystieke tradities hebben haar benoemd, omschreven of omstreden. Maar voorbij al die omschrijvingen rijst een wezenlijke vraag: wat is de ziel in essentie, en wat doet zij?

In de meest eenvoudige bewoordingen kunnen we zeggen: de ziel is datgene in ons wat ons verbindt met het geheel van het bestaan. Zij is niet beperkt tot het lichaam of de persoonlijkheid, maar evenmin volledig los daarvan. Zij weerspiegelt ons unieke menselijke pad én draagt tegelijk een eeuwige kern die niet door geboorte of dood aangeraakt wordt.De ziel is de spiegel van het ZIJN, zou je kunnen zeggen.

Waar de persoonlijkheid voortdurend verandert en reageert op omstandigheden, blijft de ziel de stille getuige: aanwezig, open, niet gebonden. In die zin is de ziel geen ‘iets’ dat wij bezitten, maar veeleer dat wat wij werkelijk zijn op een dieper niveau.

Naar mijn mening en perspectief is er uiteindelijk geen scheiding tussen ziel en bron ( De ene, Universeel bewustzijn). Wat wij ‘ziel’ noemen, is als een golf die opreist uit de oceaan van bewustzijn. Deze vergelijking doortrekkend, lijkt de ziel tijdelijk een eigen vorm te hebben, maar haar wezen is niet anders dan het water waaruit ze bestaat. In deze visie is de ziel niet een afgescheiden entiteit die ergens ‘heen gaat’, maar een dynamische uitdrukking van één en hetzelfde bewustzijn dat zich overal manifesteert.

Wat doet de ziel?

In de menselijke ervaring lijkt de ziel een functie te hebben: ze draagt ons verlangen naar waarheid, liefde en vervulling. Terwijl het ego vaak zoekt naar veiligheid, status of bevestiging, wijst de ziel steeds weer naar het wezenlijke. Ze fluistert in de stilte van ons hart, in het gevoel van heimwee naar iets dat groter is dan onszelf, in de momenten waarop schoonheid of liefde ons tranen in de ogen brengt.

De ziel is zo bezien geen ‘doener’ in de gewone zin, maar een richtingwijzer. Ze nodigt ons uit om terug te keren naar heelheid, om voorbij de illusie van afgescheidenheid te kijken. In die beweging vindt de mens zijn diepste vreugde: niet door steeds meer te verzamelen of te bereiken, maar door te herinneren dat hij nooit werkelijk afgescheiden was van de bron.

Wanneer we contact maken met de ziel – vaak in stilte, meditatie, gebed of diepe aandacht – ontstaat er een ervaring van thuiskomen. Het is een her-inneren: opnieuw één worden met dat wat nooit verloren ging. Het denken kan deze waarheid niet volledig grijpen, maar het hart herkent haar moeiteloos.

De ziel is in essentie geen afzonderlijk bezit, maar het stille midden dat ons verbindt met de bron van alles. Ze fungeert als spiegel van het zijn en als zachte gids die ons telkens weer terugroept naar waarheid en liefde. In non-dualistische zin is de ziel niets anders dan bewustzijn zelf – een tijdelijke vorm waarin het eeuwige zichzelf uitdrukt. En wanneer wij ons daarmee verbinden, ontdekken we dat we nooit afgescheiden waren, maar altijd al gedragen door het geheel.

HOODSTUK 186- SCHULD ALS SCHADUW VAN DE GEEST

HOOFDSTUK 186- SCHULD ALS SCHADUW VAN DE GEEST

Door Kees Schilder

Schuldgevoel lijkt een vanzelfsprekend onderdeel van het mens-zijn. Vanaf jonge leeftijd leren we dat wanneer we ‘fouten’ maken, we ons schuldig zouden moeten voelen. Ouders, onderwijzers, religies en samenlevingen hebben dit mechanisme eeuwenlang gevoed, vaak met de intentie om gedrag te sturen. Maar wanneer we schuld door een spirituele lens bekijken, ontvouwt zich een ander perspectief: schuld is in wezen niet nodig. Het is geen goddelijke wet, maar een door mensen gecreëerde constructie, vaak ingezet als instrument van macht.

Schuld als instrument van beheersing

Door schuld in te prenten, ontstaat er een subtiel maar krachtig middel om mensen klein te houden. Wie zich schuldig voelt, zoekt boete, vergeving of rechtvaardiging buiten zichzelf. Dit creëert afhankelijkheid: van religieuze instituties, van leiders, van systemen die beloven verlichting te geven van de last. Schuldgevoel wordt zo een keten die niet alleen het gedrag controleert, maar ook het innerlijk vrijzijn beperkt.

Het verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid

In spirituele zin is er een belangrijk onderscheid. Verantwoordelijkheid is helder, liefdevol en scheppend. Het erkent dat elke handeling gevolgen heeft, en het nodigt ons uit om bewust en compassievol te leven. Schuld daarentegen is zwaar en verlammend; het kijkt achterom en klampt zich vast aan wat niet meer veranderd kan worden. Het draagt geen wezenlijke bijdrage aan groei of inzicht, maar bevestigt slechts het idee dat er iets fundamenteel mis is met wie we zijn.

Het wezen is onschuldig

Op zielsniveau bestaat er geen schuld. Het ware wezen is onschuldig, puur en onaangetast door de vergissingen van de menselijke ervaring. Elke misstap die wij in de aardse werkelijkheid maken, is in wezen een leermoment: een kans om bewuster te worden en dichter bij liefde en waarheid te komen. Vanuit dit perspectief is schuld overbodig. Wat nodig is, is inzicht en transformatie, niet zelfkastijding.

Wanneer we de sluier van schuld durven loslaten, opent zich een diepe vrijheid. We hoeven niet langer de last te dragen van eeuwenoude dogma’s of sociale conditionering. In plaats daarvan leren we kijken met ogen van compassie – naar onszelf en naar anderen. Deze bevrijding maakt ons niet roekeloos of onverantwoordelijk, maar juist authentieker en liefdevoller. Want wie zichzelf niet langer gevangen houdt in schuld, kan werkelijk aanwezig zijn, leren, helen en bijdragen.

Schuldgevoel is geen spirituele noodzaak, maar een collectief geconditioneerd patroon. Het heeft eeuwenlang gediend als een middel om macht en controle uit te oefenen. Werkelijke spirituele groei vraagt niet om schuld, maar om bewustwording, verantwoordelijkheid en compassie. In die ruimte herinneren we ons wie we werkelijk zijn: vrij, onschuldig en verbonden met een bron die nooit veroordeelt.

DE MACHT OVER HET COLLECTIEVE BEWUSTZIJN

Hoofdstuk-185

Door Kees Schilder 

In deze tijd wordt steeds zichtbaarder dat media en overheid niet slechts informatie doorgeven of structuren bewaken, maar een diepere invloed uitoefenen: ze sturen het collectieve bewustzijn. Door herhaling, door selectieve berichtgevin, peilingen en door  de nadruk op angst en onzekerheid, creëren ze een vibratie die door miljoenen mensen tegelijk wordt gevoeld.

Wanneer een talkshow avond na avond beelden schetst van dreiging, crisis of verdeeldheid, dan worden die trillingen ingeprent in het onderbewustzijn van de kijker. Het individu ervaart deze beelden vaak als “waarheid”, maar op een dieper niveau wordt het collectieve veld besmet met angstige intenties. Zo ontstaat er een onzichtbare maar krachtige programmering: mensen richten hun aandacht op wat ze vrezen, in plaats van op wat ze werkelijk verlangen.

De wet van aantrekking kent geen onderscheid tussen wat we wensen en wat we vrezen. Zij volgt slechts de vibratie die wij uitzenden. En wanneer een samenleving massaal in angst trilt – of dat nu angst voor ziekte, tekorten, oorlog of uitsluiting is – dan wordt precies dát versterkt en gemanifesteerd in de werkelijkheid. Media en overheid worden zo, vaak onbewust, de architecten van een werkelijkheid waarin angst de dominante motor is.

Maar deze constatering hoeft ons niet tot wanhoop te drijven. Integendeel: het is een uitnodiging tot bewustwording. Want zodra wij begrijpen dat onze aandacht scheppend vermogen heeft, krijgen we de sleutel in handen. De vraag wordt dan niet langer: Wat zenden zij uit? maar Wat zend ík uit?

Wanneer genoeg individuen weigeren mee te trillen met angst en bewust kiezen voor vertrouwen, liefde en een visie van een hogere toekomst, ontstaat er een ander veld. Het collectieve bewustzijn is geen statisch blok, maar een levend weefsel dat voortdurend verandert onder invloed van ieder van ons. Eén kaars verdrijft duisternis. Eén hart dat in liefde trilt, wekt resonantie bij velen.

Het is daarom essentieel dat wij ons voeden met zuivere bronnen, innerlijke stilte en met beelden die ons optillen in plaats van omlaag trekken. Niet om de realiteit te ontkennen, maar om haar vanuit een hoger bewustzijn te herscheppen. Door bewust te kiezen wat we lezen, kijken en herhalen, onttrekken we ons aan de onzichtbare programmering van angst.

De ware macht ligt dus niet bij media of overheid, maar in de keuze van ieder individu. Als genoeg mensen die macht herontdekken en hun vibratie verankeren in liefde en vertrouwen, dan keert het tij. Dan wordt het collectieve bewustzijn niet langer gestuurd door angst, maar gedragen door visie, compassie en scheppingskracht.

Als individu kunnen we ons vaak machteloos voelen tegenover de gigantische stromen van media en overheid. Toch draagt iedere gedachte, elk gevoel en elke intentie bij aan het collectieve bewustzijn. Door bewust te kiezen wat wij uitzenden, beïnvloeden wij het geheel.

Hier zijn enkele dagelijkse intenties die helpen om het collectieve veld te verlichten en te versterken:

1. Begin de dag met een bewuste keuze

Bij het opstaan zeg zacht of in gedachten, terwijl je focust en inademt  en uitademt naar je hart:

“Vandaag kies ik ervoor te leven vanuit vertrouwen en liefde. Mijn vibratie draagt bij aan een hogere werkelijkheid.”

2. Bescherm je energieveld

Visualiseer in de ochtend een zachte, gouden lichtcirkel om je heen. Zie hoe deze je energie zuiver houdt, ook wanneer je geconfronteerd wordt met angstige of negatieve informatie.Ook hierFOCUS EN ADEM NAAR JE HART

3. Intentie van liefde bij nieuws en media

Wanneer je berichten leest of kijkt, adem diep in en zeg:

“Ik laat mij niet leiden door angst. Ik stuur liefde naar deze situatie en vertrouw op een hogere uitkomst.”

Zo blijf je betrokken zonder je vibratie te laten verlagen.

4. Korte ankerpunten door de dag

Zet een herinnering op je telefoon met woorden als: “Kies liefde” of “Wees licht”. Dit helpt je om telkens terug te keren naar een hogere vibratie.

5. Avondreflectie

Voor het slapen zeg: GEFOCUST EN ADEMND NAAR JE HART:

“Ik laat los wat niet van mij is. Moge mijn dromen en mijn stilte bijdragen aan een wereld van vrede.”

Door deze eenvoudige intenties dagelijks te herhalen, wek je een veld van kracht in jezelf op. En ieder veld straalt uit, raakt anderen en resoneert met het grotere geheel. Zo wordt jouw persoonlijke vibratie een medicijn voor het collectieve bewustzijn.

DE ROL VAN HET HART BIJ ZELFGENEZING

HOOFDSTUK 184

Door  Kees Schilder

Omdat het hart-energetisch gezien-een poort naar hogere staten van bewustzijn is, lijkt het belang van het hart evident. Daarom breng ik de aandacht nog eens naar het hart. In dit geval: DE ROL VAN HET HART BIJ ZELFGENEZING

Er is een mysterieus punt in het lichaam dat veel meer is dan alleen vlees en bloed. Dit punt is krachtig als een schakelaar naar een diepere staat van zelfgenezing en nieuw bewustzijn. Joe Dispenza leerde ons al:Onze cellen reageren op aanrakingen die geladen zijn met intentie, aanwezigheid en emotie. Dit punt (thymus) in het midden van de borst, tussen hart en keel, is geen mythe maar een biologisch en energetisch centrum dat door oude culturen geëerd werd maar in de moderne geneeskunde vergeten wordt. Het actieve van dit punt kan fysiologische veranderingen veroorzaken zoals een vertraagde hartslag, diepere ademhaling en het inschakelen van een herstelmodus in het lichaam. 

Dit punt in de borst is een  kleine, maar krachtige klier die een brug vormt tussen ons immuunsysteem, emoties en het energetische veld rondom ons.Onze innerlijke staat heeft directe invloed op onze fysieke gezondheid. Genezing begint met het veranderen van onze innerlijke staat van zijn. Door het hartcentrum bewust te raken met intentie en verheven emotie, ontwaakt er een nieuw biologisch patroon in het lichaam. Dit punt is niet alleen een fysiologisch orgaan, maar een vibrerend centrum dat in bepaalde meditatiepraktijken wordt beschouwd als de zetel van de ziel. 

De bewuste aanrakingen -ook door de handen op de hartstreek te leggen- van dit hartcentrum is meer  dan fysiek contact. Het is een energetisch ritueel waarin drie elementen samenkomen: ademhaling, emotie en focus. Deze drie staan ​​bekend als de 'driepoot van coherentie'. De ademhaling bepaalt het ritme, de emotie de frequentie en de focus stuurt het elektromagnetische veld. Door zachtjes het midden van de borst aan te raken, diep te ademen en een positieve affirmatie te herhalen zoals “Ik activeer mijn genezing,” wordt een bio-elektrisch signaal afgegeven dat het lichaam vertelt dat het veilig is om te helen. Deze eenvoudige oefening herschikt de innerlijke chemie en stuurt een krachtige boodschap naar het kwantumveld om je heen, waardoor het lichaam en de geest in harmonie komen.

Wetenschappelijk onderzoek,  toont aan dat het hart een elektromagnetisch veld geleidt dat tot 5000 keer sterker is dan dat van de hersenen. Dit veld kan worden gemoduleerd door bewuste aanrakingen en intentie. Het handgebaar om de borst te raken is daarom geen symbolische handeling, maar een krachtige vibrerende schakelaar die het bewegende vertelt dat het veilig is om uit de stress- en overlevingsmodus te komen en in een staat van coherentie te treden. Cellen  reageren niet op druk, maar op trillen. Daarom is de kwaliteit van de emotie en de intentie tijdens de aanraking cruciaal. Wanneer deze gepaard gaat met gecontroleerde ademhaling en focus, ontstaat er een nieuwe elektromagnetische signatuur die niet alleen het lichaam beïnvloedt, maar ook het kwantumveld rondom ons.

Elke emotie heeft een unieke elektromagnetische signatuur  die het lichaam bepaalt in een overlevings- of herstelmodus verkeer. Emoties zoals angst creëren chaotische, hoge frequenties, terwijl dankbaarheid en liefde harmonische, coherente golven voortbrengen. Alleen wanneer lichaam, geest en emotie op één lijn zitten, kan genezing optreden. Dit betekent dat het niet voldoende is om alleen te denken of te zeggen dat je zult genezen; het moet gevoeld en geleefd worden in eenheid. De coherentie van deze trillende actieve genezende processen op cellulair niveau en opent de biochemische poorten die voorheen gesloten waren.

Het grootste deel van onze reacties  wordt gestuurd door het onderbewustzijn, en in het lichaam  opgeslagen. Dit kan leiden tot automatische patronen van overspanning, angst en pijn die genezing onmogelijk maken. Diepgaande genezing begint met een staat van aanwezigheid. Deze innerlijke stilte is geen ontbrekende, maar een overtuigende staat van bewustzijn waarin het elektrische niet langer vecht maar samenwerkt met het onzichtbare veld. Hersengolven in langzamere staten zoals theta en delta vergroten de toegang tot het onderbewustzijn en het kwantumveld, waardoor spontane genezingen  mogelijk worden. Stilte en overgave zijn dus sleutelcomponenten in het proces van zelfgenezing.

Hieronder nog eens een beknopte uitleg en een praktische samenvatting van de methode van Joe Dispenza op basis waarvan ik een meer gedetaileerde uitleg in het bovenstaande hoofdstuk schreef:

Beknopte uitleg

Bron: Joe Dispenza

Joe Dispenza beschrijft hoe ons lichaam, en met name het hart, een sleutelrol speelt in zelfgenezing en innerlijke transformatie. Het hart genereert een krachtig elektromagnetisch veld dat beïnvloed wordt door emoties en intenties. Door bewuste ademhaling, aanraking (bijvoorbeeld de hand op het hart) en het oproepen van gevoelens zoals dankbaarheid of liefde, kan men een staat van coherentie bereiken. In die staat communiceren brein, hart en lichaam beter met elkaar, wat herstelprocessen stimuleert en het onderbewustzijn hervormt. Het is een ritueel dat zowel biologisch als energetisch werkt en helpt om oude patronen los te laten en nieuwe te verankeren.

Hoe kun je de methode gebruiken in de praktijk:

1. Ga rustig zitten – zorg voor een ontspannen houding en sluit je ogen.

2. Leg je hand op je hart – dit brengt je aandacht en bewustzijn naar dit gebied.

3. Adem langzaam en diep – richt je ademhaling naar je hartstreek, alsof je daar in- en uitademt.

4. Kies een emotie – roep een gevoel op zoals dankbaarheid, liefde of vreugde.

5. Voel de intentie – verbind dit gevoel met de wens voor genezing, balans of verandering in je leven.Spreek bijvoorbeeld in gedachten de volgende mantra uit: " IK ACTIVEER MIJN GENEZING" 

6. Blijf in deze staat – blijf 5–15 minuten in deze coherente staat, laat gedachten voorbijgaan zonder erin mee te gaan.

7. Herhaal regelmatig – dagelijkse beoefening helpt het onderbewustzijn te herprogrammeren en het lichaam te ondersteunen in herstel en transformatie.

Om je behulpzaam te zijn tref je hier onder een link naar mijn ingesproken tekst van de oefening , zodat je niet alles hoeft te onthouden en kunt volstaan door mijn stem en instructies te volgen.

DRUK DEZE LINK IN :

ONVERDEELDE EN VERDEELDE VERLICHTING: DE WEG NAAR TOTALE ZELFREALISATIE

HOOFDSTUK 183

Door Kees Schilder

Verlichting is een woord dat vaak wordt geassocieerd met een ultieme staat van bewustzijn, een bevrijding van het ego en een diep doorleefd inzicht in de waarheid van het bestaan. Maar deze verlichting is niet altijd compleet. Er is een onderscheid te maken tussen onverdeelde verlichting en verdeelde verlichting—een verschil dat ligt in de mate waarin een mens zichzelf volledig heeft onderzocht en doorzien.

De meeste mensen leven in een verdeeld bewustzijn, waarin delen van hun wezen niet volledig worden belicht. Zij dragen schaduwen in zich—ongekende angsten, verlangens en conditioneringen—die niet volledig doorgrond zijn. Toch kunnen ook zij momenten van verlichting ervaren, momenten waarin inzicht doorbreekt en de sluier van illusie even wordt opgelicht. Dit is wat men verdeelde verlichting kan noemen: een verlichting die gefragmenteerd is, beperkt tot bepaalde aspecten van het zelf, maar niet alomvattend.

Deze persoon kan bijvoorbeeld diep inzicht hebben in de vergankelijkheid van het leven, maar nog steeds onbewust worden beheerst door angsten over verlies. Of hij kan begrijpen dat liefde onvoorwaardelijk is, maar in de praktijk nog worstelen met jaloezie en gehechtheid. De verlichting is dus reëel, maar blijft beperkt tot de aspecten van het zelf die al onderzocht en doorzien zijn.

Onverdeelde verlichting daarentegen ontstaat wanneer een mens de moed heeft om álle aspecten van zichzelf onder ogen te zien en volledig te doorzien. Dit betekent niet alleen de mooie, verheven kanten van het zelf, maar ook de diepe, donkere lagen die vaak worden vermeden—de angsten, het ego, de conditioneringen, de verlangens, en zelfs de identificatie met verlichting zelf.

Iemand die deze onverdeelde verlichting bereikt, leeft in een staat van voortdurende waarheid. Hij is niet langer in conflict met zichzelf of met de wereld, omdat er niets meer is dat hij ontkent of wegduwt. Hij heeft ingezien dat zelfs lijden en verwarring slechts expressies zijn van het ene geheel en dat er niets is dat buiten het licht van bewustzijn hoeft te blijven.

Het verschil tussen de twee is subtiel maar fundamenteel. Verdeelde verlichting betekent dat iemand een gedeeltelijk inzicht heeft, wat kan leiden tot spirituele hoogmoed of de illusie dat men ‘er al is’. Dit kan zelfs een valkuil zijn, omdat men zichzelf als ‘verlicht’ kan beschouwen terwijl er nog veel onbewuste lagen in de schaduw blijven.

Onverdeelde verlichting laat daarentegen niets onbelicht. Het is een staat waarin elk aspect van het mens-zijn volledig wordt aanvaard en doorzien, zonder dat er nog iets uit het licht van bewustzijn wordt gehouden. Dit leidt tot totale vrijheid, omdat de mens zich nergens meer tegen verzet—niet tegen pijn, niet tegen vreugde, niet tegen zichzelf.

De transitie van verdeelde naar onverdeelde verlichting vraagt om een radicale eerlijkheid tegenover het zelf. Het betekent het aangaan van alle angsten, het loslaten van elke identificatie en het overgeven aan de waarheid onder alle omstandigheden. Het is geen pad dat alleen met intellectuele kennis kan worden bewandeld; het vraagt om volledige overgave aan de ervaring van het moment, keer op keer.

Een mens die onverdeelde verlichting bereikt, is als een spiegel waarin de werkelijkheid zich moeiteloos reflecteert. Hij is niet langer verdeeld door innerlijke strijd, omdat hij niets meer heeft om te verbergen of te bevechten. Hij is volledig aanwezig, in elk aspect van zijn wezen, en zijn verlichting is niet afhankelijk van externe omstandigheden.

Verdeelde verlichting is een stap op weg naar het geheel, een fase waarin men delen van de waarheid begrijpt maar nog niet het geheel doorleeft. Onverdeelde verlichting is daarentegen het eindpunt van zelfonderzoek—een staat waarin niets meer buiten beschouwing blijft en alles wordt gezien zoals het is.

Beide vormen van verlichting zijn waardevol, maar de mens die de moed heeft om werkelijk alles onder ogen te zien, zal uiteindelijk een staat van onverdeelde vrijheid en waarheid bereiken. Dit is geen verheven, onbereikbare droom, maar een realiteit die in ieder mens sluimert—klaar om ontdekt en gerealiseerd te worden.

IS BIDDEN NOG RELEVANT ALS ALLES ÉÉN IS..?

HOOFDSTUK 182

Door Kees schilder

Is bidden nog relevant als alles één is?

Wanneer men zich verdiept in de gedachte dat alles één is, doemt een fundamentele vraag op: wat betekent bidden in dat licht? Als het waar is dat er geen scheiding bestaat tussen onszelf, de natuur en het goddelijke, lijkt het op het eerste gezicht overbodig om tot God te bidden. Waarom zou een deel tot het geheel spreken, als het geheel reeds in dat deel aanwezig is? Toch blijkt het antwoord niet zo eenvoudig.

In de eenheidservaring wordt God niet langer buiten ons gedacht, maar als de grond van ons eigen bestaan. Vanuit dat perspectief is er geen ‘ander’ die wij moeten aanspreken, want wij zijn reeds ingebed in die ene werkelijkheid. Toch kent de menselijke ervaring lagen van bewustzijn. Vaak ervaren wij onszelf niet als één, maar als afgescheiden wezens die zoeken naar verbinding. Juist vanuit die ervaring ontstaat de behoefte om te bidden.

Bidden kan dus gezien worden als een brug: een weg om de kloof te overbruggen tussen hoe wij de werkelijkheid ervaren en hoe zij in wezen is. Wanneer men nog niet volledig verinnerlijkt heeft dat alles één is, biedt gebed een vorm, een taal, een ritueel om zich te richten op het hogere. Het is een uitnodiging tot openheid, ontvankelijkheid en herinnering aan datgene wat ons overstijgt.

Maar er is een wezenlijk verschil tussen mechanisch bidden en bidden vanuit het hart. Een gebed dat slechts woorden is, blijft steken in de sfeer van concepten en afgescheidenheid. Een gebed vanuit het hart echter, draagt de trilling van echtheid en overgave. Het opent ons innerlijk voor de ervaring van het Ene dat wij in wezen al zijn.

Wanneer wij vanuit het hart bidden, gebeurt er iets subtiels: de scheidslijn tussen bidder en datgene waartoe gebeden wordt, begint te vervagen. Het gebed verandert in een innerlijke resonantie, waarin het ‘ik’ en het ‘Gij’ in elkaar overlopen. Op dat moment is bidden geen verzoek meer, maar een herinnering, een thuiskomen.

Daarom kan men zeggen dat bidden twee gezichten heeft. Voor hen die het eenheidsprincipe nog niet doorvoelen, kan het dienen als hulpmiddel, een weg naar troost, steun en verbinding. Voor hen die zich reeds bewust zijn van de eenheid, kan het gebed transformeren tot een stille erkenning: niet een vraag om iets te ontvangen, maar een besef dat alles reeds gegeven is.

In beide gevallen heeft bidden zin, zolang het geworteld is in oprechtheid. Het is geen bewijs dat wij afgescheiden zijn, maar een uitdrukking van ons verlangen om die schijnbare scheiding te doorbreken.

Conclusie: Bidden tot God is niet overbodig, noch absoluut noodzakelijk. Het is een pad dat de mens helpt zichzelf te openen voor de ervaring van eenheid. En wanneer het werkelijk vanuit het hart komt, blijkt dat we nooit iets of iemand buiten onszelf hebben aangesproken, maar slechts het Ene in onszelf hebben herkend.

ADEMOFENINGEN OM PSORIASIS OF ANDERE AUTO-IMMUUNKLACHTEN POSITIEF TE BEINVLOEDEN EN EEN ADEMOEFENING OM IETS MEER AF TE VALLEN

HOOFDSTUK 181

Door Kees Schilder

Hier is een eenvoudige en veilige dagelijkse ademoefening(en) die je kunt proberen bij psoriasis of andere auto-immuunklachten. Het doel is: je zenuwstelsel kalmeren, stress verlagen en daarmee mogelijk ontstekingsreacties gunstig beïnvloeden.

Dagelijkse Ademroutine (ca. 10–15 min)

1. Voorbereiding

Zoek een rustige plek, ga comfortabel zitten of liggen.

Leg een hand op je buik, de andere op je borst.

2. Buikademhaling (2 minuten)

Adem rustig door je neus in, laat je buik omhoogkomen.

Adem langzaam uit door je mond of neus, laat je buik zakken.

Voel dat je adem vooral je buik vult, niet je borst.

3. Coherent Breathing (5 minuten)

Adem 5 seconden in (neus).

Adem 5 seconden uit (neus of mond, wat prettig voelt).

Ga zo door, rustig tellend, zonder forceren.

Dit tempo geeft een ritme van ±6 ademhalingen per minuut, ideaal voor je hart en zenuwstelsel.

4. Wisselademhaling (Nadi Shodhana, 3–5 minuten)

Plaats je rechterduim op je rechterneusgat, adem in door links.

Sluit dan je linkerneusgat met je ringvinger, adem uit door rechts.

Adem in door rechts, sluit rechts, adem uit door links.

Dit is één cyclus. Herhaal rustig, zonder forceren.

5. Afronden (1–2 minuten)

Sluit je ogen, adem normaal.

Voel hoe je lichaam aanvoelt.

Eventueel kun je een korte intentie zetten, zoals: “Ik geef mijn lichaam rust en herstel.”

Frequentie: dagelijks 1x (bijvoorbeeld in de ochtend of voor het slapen).

Optioneel: als je het fijn vindt, kun je na de ademhaling een paar minuten meditatie of rustige muziek toevoegen.

Let op: Als je duizelig wordt of ongemak voelt, stop even en adem normaal.

DAN : AFVALLEN DOOR JE UITADEMING TE VERLENGEN:

METAFOOR:

Stel je voor dat je lichaam een grote ballon is die gevuld is met lucht (vet = opgeslagen energie).

1. Energie gebruiken

Als je beweegt of denkt of slaapt, steek je een gaatje in de ballon: er komt lucht (energie) vrij.

2. Wat gebeurt er met die lucht?

Die lucht verandert in koolstofdioxide (CO₂) en water (H₂O).

Het water zweet of plas je uit.

Het grootste deel, de CO₂, adem je uit.

3. Uitademen = ballon leeg laten lopen

Elke keer dat je lang uitademt, laat je een stukje van die lucht (kooldioxide CO₂) ontsnappen. Zo wordt de ballon heel langzaam kleiner → je valt af. Nogmaals, en dit is belangrijk: Adem lang en langzaam uit!

Belangrijk: Alleen lang blazen zonder een gaatje te prikken (dus zonder energie te verbruiken) maakt de ballon niet leger. Je moet eerst het vet "openbreken" door te bewegen of minder te eten.

Dus: afvallen is alsof je een ballon steeds een beetje laat leeglopen, en de lucht die eruit gaat, is het gewicht dat je uitblaast als CO₂.(kooldioxide)

SUCCES!

Lefs, Kees