dinsdag 27 oktober 2026

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring

We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar bewustzijn groeit vooral doordat we onszelf steeds beter leren herkennen. Door ervaringen die ons raken, door situaties waarin we onszelf betrappen op gedachten en gedragingen die niet overeenkomen met wie we in wezen willen zijn.

Soms begrijpen we iets pas nadat we het tegenovergestelde hebben ervaren. We ontdekken liefde door te zien waar we liefdeloos handelen. We ontdekken geduld wanneer we ongeduldig zijn geweest. En we ontdekken de kracht van vergeving op het moment dat we beseffen hoeveel energie we verspillen aan het vasthouden van verwijten.

In die zin is iedere ervaring een mogelijkheid tot bewustwording.

Maar wat gebeurt er wanneer we ons bewustzijn niet alleen laten groeien door onze ervaringen, maar het tegelijkertijd verlagen door de manier waarop we met die ervaringen omgaan?

Stel je eens voor dat bewustzijn niet uitsluitend een eigenschap is die we bezitten, maar ook een dimensie waarin we leven. Een innerlijke werkelijkheid die mede wordt bepaald door onze gedachten, onze overtuigingen en de manier waarop we naar anderen kijken.

Wanneer we vanuit liefde, begrip en aanvaarding leven, ervaren we een werkelijkheid waarin ruimte bestaat. We hoeven niet voortdurend te oordelen, onszelf te verdedigen of anderen te veranderen. We kunnen waarnemen zonder onmiddellijk te veroordelen.

Maar dan gebeurt er iets.Iemand zegt iets wat ons kwetst. Een ander gedraagt zich in onze ogen egoïstisch. Een situatie verloopt niet zoals we hadden gehoopt.

Vrijwel onmiddellijk ontstaat er een gedachte: Wat een onaangenaam mens. Wat is hij toch dom. Waarom doen mensen mij dit altijd aan?

Op zichzelf is het opmerken van een negatieve gedachte geen probleem. Gedachten verschijnen nu eenmaal. We hoeven niet iedere gedachte te geloven, laat staan ernaar te handelen.

Het kantelpunt ontstaat wanneer we ons met die gedachte vereenzelvigen. Wanneer we haar tot waarheid verheffen en vanuit die waarheid gaan denken, spreken en handelen.

Op dat moment verandert er iets in onze innerlijke belevingswereld.

We waren misschien nog in staat om de ander met begrip te bekijken, maar nu zien we vooral zijn tekortkomingen. We waren in vrede, maar nu voeren we in gedachten een gesprek waarin we onszelf verdedigen en de ander veroordelen. We nemen de gebeurtenis mee naar bed, bespreken haar met anderen en spelen haar de volgende ochtend opnieuw af.

De oorspronkelijke gebeurtenis is misschien al lang voorbij. Maar in ons bewustzijn leeft ze voort.

We hebben niet alleen een negatieve gedachte gehad; we hebben een werkelijkheid gecreëerd waarin die gedachte steeds meer ruimte krijgt.

In mijn spirituele visie zou je dit kunnen beschouwen als het openen van een poort naar een andere dimensie: een bewustzijnsniveau waarin angst, oordeel en afgescheidenheid nog meer de boventoon voert dan in je oorspronkelijke dimensie.

Zodra je negatieve gedachten hebt, maakt niet over wie of wat of over jezelf, dan ga je door die poort en creëer je een nieuwe dimensie die dicht tegen het oude aan ligt. Meestal merk je niet eens dat je een "verhuizing" veroorzaakte . Fysiek verandert er niets. Maar naar verloop van tijd past je bewustzijn zich aan, aan het lagere collectieve bewustzijn daar.  Je gaat een andere manier van beleven ervaren. Een werkelijkheid waarin we onszelf en anderen door een steeds smaller venster bekijken.

En hoe langer we daar verblijven, hoe vanzelfsprekender die werkelijkheid dus lijkt te worden.

Hoe hoger we komen, hoe subtieler de les.

Stel dat we door ervaringen, meditatie en zelfonderzoek een groter bewustzijn hebben ontwikkeld. We zijn milder geworden, herkennen onze gedachten sneller en begrijpen dat we niet alles persoonlijk hoeven op te vatten.

We ervaren meer innerlijke vrijheid.

Toch betekent dat niet dat we nooit meer boos, jaloers of veroordelend zullen zijn. Bewustzijn is geen diploma waarmee we voorgoed vrijgesteld worden van menselijke reacties.

De werkelijke vooruitgang zit juist hierin: dat we eerder herkennen wat er in ons gebeurt.

Waar we vroeger dagenlang boos konden blijven, merken we het nu na een uur op. Waar we vroeger overtuigd waren van ons eigen gelijk, zien we nu dat we misschien maar een gedeelte van de situatie begrijpen.

En waar we vroeger de ander onmiddellijk veroordeelden, ontstaat nu een moment van herkenning.

Wacht eens even. Wat gebeurt hier eigenlijk in mij?

Dat moment is van grote betekenis.

Want zodra we ons bewust worden van onze eigen reactie, ontstaat er ruimte tussen de gebeurtenis en onze interpretatie ervan.

We hoeven niet langer automatisch mee te gaan met iedere gedachte. Een groei in bewustzijn ontstaat dan.

En in- en door die ruimte die hierdoor ontstaat, creëer je vertraging in het openen van een poort naar een lagere dimensie. 

En dat is het moment om te vergeven. Jezelf, voor een vergissing. Maar ook anderen die jij kwetste of dat jij gekwetst werd door hen. Ook elke situatie die je veroordeelde kun je vergeven. Blijf wel alert. Het blijven illusies. 

Jezus legde een bijzonder grote nadruk op vergeving. Niet alleen op het vergeven van anderen, maar ook op het loslaten van schuld en veroordeling.

Waarom zou vergeving zo belangrijk zijn?

Misschien omdat vergeving ons bevrijdt van de noodzaak om een negatieve ervaring voortdurend opnieuw te beleven. In steeds lagere dimensies van bewustzijn. 

Vergeving betekent niet dat we goedpraten wat iemand heeft gedaan. Het betekent evenmin dat we schadelijk gedrag moeten accepteren of geen grenzen meer mogen stellen.

Vergeving betekent dat we bereid zijn onze innerlijke strijd met de gebeurtenis los te laten.

We erkennen wat er is gebeurd, maar weigeren om de gebeurtenis eindeloos te blijven gebruiken als bewijs tegen de ander, tegen onszelf of tegen het leven.

Binnen de spirituele visie van deze uitleg is vergeving het moment waarop we de poort naar het lagere bewustzijn dimensie sluiten, in de ruimte die je creëerde in een hoger bewustzijn VóóR je de vergissing maakte. Pfffff...Ik hoop dat je het kunt volgen. 

We zien onze vergissing. We erkennen dat we ons hebben laten meeslepen door een oordeel. Misschien hebben we iemand onrecht aangedaan, misschien hebben we onszelf onnodig gekweld.

En dan zeggen we, oprecht en zonder onszelf te veroordelen:

Ik vergeef mezelf dat ik hierin ben meegegaan. Ik vergeef de ander dat hij niet aan mijn verwachtingen heeft voldaan en dat hij, vanaf nu dus NIETS deed. Ik hoef deze strijd niet langer voort te zetten. Daarmee zet je een streep door de negatieve gedachte en het voorval. En dát is dus de reden dat zowel jij als degene die niet aan jouw verwachtingen voldeed, NIETS deden. Want hoe kan je schuldig zijn aan iets, hoe kan je iets gedaan hebben, waardoor een streep is gezet? Dus in feite nooit bestaan heeft. Dát is vergeving.

Soms is het nodig om onze excuses aan te bieden. Soms moeten we iets herstellen. Soms betekent vergeving dat we afstand nemen van iemand die ons blijft kwetsen.

Maar innerlijk hoeven we de strijd niet voort te zetten.

De poort sluit zich niet doordat we onszelf dwingen positief te denken, maar doordat we ophouden ons oordeel als de enige waarheid te beschouwen.

En misschien gebeurt er dan iets bijzonders.

We keren niet alleen terug naar de innerlijke ruimte die we vóór de gebeurtenis ervoeren. We hebben ook iets geleerd. We herkennen onze valkuil sneller en zijn alerter geworden op de momenten waarop we opnieuw dreigen te vervallen in veroordeling.

Onze ervaring heeft ons dus niet uitsluitend iets gekost. Ze heeft ons ook iets gebracht.

We keren terug met meer inzicht dan waarmee we vertrokken.

Kun je vanuit die andere lagere dimensie terugkeren?

Mijn ervaring is :Ja. Maar het is mijn ervaring dus nooit de ultieme waarheid.

Geen enkele negatieve gedachte hoeft het laatste woord te hebben. Geen enkele vergissing hoeft ons definitief te definiëren. We kunnen op ieder moment opnieuw kiezen hoe we met onze gedachten omgaan.

Zelfs wanneer we jarenlang vanuit boosheid, angst of verwijt hebben geleefd, kan een diep inzicht een verandering in gang zetten.

Want waarom zou je die omweg bewust blijven maken?


dinsdag 15 september 2026

HOOFDSTUK 229: SPREKEN IS ZILVER, ZWIJGEN IS GOUD

Door Kees

ikben


Het oude gezegde ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’ wordt meestal uitgelegd als een aansporing om niet overal iets van te vinden. Soms is het verstandiger je mond te houden dan om ieder gedacht onmiddellijk de wereld in te slingeren.

Dat klopt wel, maar er zit volgens mij een veel diepere waarheid in dat gezegde.

Er wordt veel gezegd en geschreven over de scheppende kracht van gedachten. Vooral binnen de zogenaamde wet van aantrekking wordt ervan uitgegaan dat je door je aandacht, je gedachten en je verbeelding invloed kunt uitoefenen op wat zich in je leven manifesteert. Je ziet iets voor je, je voelt het alsof het al werkelijkheid is en je richt je geest voortdurend op datgene wat je wilt.

De gedachte zou dan als het ware de eerste beweging zijn vanuit het geestelijke naar het fysieke. De meeste mensen doen dit vanuit het hoofd in plaats vanuit het hart en meestal gaat het daar mis. Overigens , mensen die vanuit hun hart manifesteren, doen dat niet lang of helemaal niet omdat zij "weten' dat alles er al is, maar dit terzijde.

Hoe dan ook, ik vroeg  me af of er tussen gedachte en werkelijkheid nog een krachtiger stap zit.Het woord. Een gedachte blijft vaak onzichtbaar. Ik kan de hele dag denken dat iemand een idioot is en dat heeft wel degelijk enige invloed op die persoon. 

Maar zodra ik het hardop tegen iemand anders zeg, bestaat die gedachte ineens ook buiten mijn eigen hoofd en neemt hij in kracht toe.Daarmee heeft er iets merkwaardigs plaatsgevonden. Wat eerst alleen in mijn bewustzijn bestond, heb ik via mijn stem de wereld ingebracht.Een gedachte is privé. Een uitgesproken gedachte wordt openbaar. En misschien is spreken daarom wel een veel krachtiger vorm van creëren dan denken.

Denk maar eens aan een gesprek waarin mensen voortdurend over ziekten praten. De één vertelt wat hij mankeert, de ander vertelt over zijn buurman die ernstig ziek is en vervolgens komt er nog iemand met een verhaal over een ziekenhuisonderzoek.

Niemand heeft op dat moment bewust besloten om ziekte te creëren. Toch wordt ziekte door het spreken steeds nadrukkelijker aanwezig. Hetzelfde gebeurt met roddel. Iemand zegt iets over een ander. Een tweede persoon herhaalt het. Een derde voegt er iets aan toe. Aan het einde van de middag bestaat er een verhaal over iemand dat misschien nauwelijks nog iets te maken heeft met de oorspronkelijke werkelijkheid.

Maar het verhaal bestaat. Het is gesproken. En wat gesproken wordt, kan worden geloofd, herhaald, doorgegeven en uiteindelijk zelfs gedrag gaan bepalen.

Woorden kunnen ruzies veroorzaken. Woorden kunnen relaties beëindigen. Woorden kunnen angst verspreiden, maar ook hoop geven. Eén zin van een arts kan iemand jarenlang bijblijven. Eén liefdevolle opmerking kan iemand veranderen. Het gesproken woord lijkt daarmee een soort toverstaf van de menselijke werkelijkheid.

Wij denken voortdurend dat wij slechts toeschouwers zijn van de wereld. Voor een deel is dat zo. Maar misschien zijn we ook deelnemers. 

Iedereen draagt met zijn gedachten, woorden en daden een klein steentje bij aan de werkelijkheid die wij met elkaar ervaren. Niemand schept de hele wereld alleen. Maar iedereen doet mee.

Daarom is zwijgen misschien helemaal geen passiviteit.

Zwijgen kan een vorm van bewust creëren zijn.

Niet omdat je niets meer mag zeggen. Niet omdat je alleen maar positief moet praten. Geforceerd positief praten is uiteindelijk ook gewoon een vorm van vluchten. Maar omdat je je begint af te vragen:Moet dit werkelijk gezegd worden? Voegt het iets toe? Breng ik hiermee liefde, helderheid en waarheid in de wereld  Of breng ik alleen maar mijn angst, oordeel en onrust naar buiten?

Misschien is dat wel de werkelijke betekenis van ‘zwijgen is goud’. Wees je bewust van de werkelijkheid die je met je woorden helpt maken.

In de stilte hoeft niets gemanifesteerd te worden. Daar is alles al.

Met denken, blijf je in de wereld van ongeziene energie. De kracht en macht van jouw gedachte blijft beperkt als je hem voor jezelf houdt. Je bent nog in staat om het te veranderen, te manipuleren.  

Door te spreken, breng je de ongeziene gedachte in het fysieke domein waardoor het fysiek om zich heen grijpt en manifestatie ervan, heel snel wordt gerealiseerd. Omdat het dan een collectieve manifestatie is geworden, geef je de macht weg om er nog iets snel aan te veranderen.

Daarom: Spreken is zilver maar zwijgen is goud.

vrijdag 28 augustus 2026

HOOFDSTUK 228 DE SAMENHANG TUSSEN SCHULD, GEHEUGEN, VERGEVING EN BEWUSTZIJN

 DE SAMENHANG TUSSEN SCHULD, GEHEUGEN, VERGEVING EN BEWUSTZIJN

Ik ontmoet Jezus op een van mijn "reizen" buiten mijn lichaam. Hij vraagt waarom ik niet verder ga met mijn interpretatie van de cursus in wonderen.

'Daar staat mijn hoofd nu niet naar,' antwoord ik.

'Geen wonder met zo'n hoofd, 'lacht hij bulderend.

'Ja kan zo de planken op met die humor van je,'zeg ik, wat nog meer gelach oplevert.

Hoe dan ook, Jezus legt de samenhang uit tussen schuld(gevoel) geheugen , vergeving en bewustzijn. Daarom is dit hoofdstuk best wel een lap tekst geworden maar wel noodzakelijk om te kunnen weergeven wat Jezus bedoelt. In feite zijn er geen woorden voor, maar oké, ik probeer het:

Als het geheugen verdwijnt, verdwijnt dan ook de schuld?

Stel dat je iets verschrikkelijks hebt gedaan. Je hebt iemand vermoord. Je hebt mensen beroofd. Je hebt levens verwoest. En vervolgens gebeurt er iets waardoor je geheugen definitief verdwijnt. Je weet niets meer van wat je hebt gedaan.Ben je dan nog schuldig?

Op het eerste gezicht lijkt het antwoord eenvoudig: natuurlijk. Het feit dat jij je niets meer herinnert, verandert niets aan wat er is gebeurd. De slachtoffers zijn er niet door teruggekomen. Het geld is niet vanzelf teruggekeerd. De gebeurtenissen hebben plaatsgevonden, ook al ontbreken ze in jouw herinnering. Maar wanneer we de vraag vanuit een spiritueel perspectief bekijken, wordt het ingewikkelder.

Want wat noemen we eigenlijk werkelijkheid? Wij gaan er meestal vanuit dat iets werkelijk heeft plaatsgevonden wanneer het zich in de tijd heeft afgespeeld en door anderen kan worden bevestigd. Een moord is dan een gebeurtenis uit het verleden, vastgelegd in herinneringen, camerabeelden, documenten en de gevolgen die zij heeft veroorzaakt.

Maar voor degene die zijn geheugen volledig kwijt is, bestaat die gebeurtenis niet meer als persoonlijke ervaring.

Er is geen herinnering aan een moord.

Geen beeld.

Geen schuldgevoel.

Geen bewustzijn van het slachtoffer.

Geen verhaal waarin hij zichzelf als dader herkent.

Er is alleen het huidige moment.

En daar begint de spirituele tegenstrijdigheid.

Wie is degene die schuldig is?

Wij zeggen: hij heeft het gedaan.

Maar wie is die 'hij'?

Ons dagelijks bewustzijn maakt van ons leven één doorlopend verhaal: gisteren deed ik dit, vandaag doe ik dat en morgen zal ik waarschijnlijk weer iets anders doen. Daardoor ontstaat het gevoel dat degene die gisteren bestond dezelfde persoon is als degene die vandaag bestaat.

Maar wanneer het geheugen volledig wordt weggehaald, wordt die continuïteit verbroken.

De persoon van vandaag zegt: "Ik heb dat niet gedaan. Ik kan me er niets van herinneren."

De buitenwereld zegt:

"Maar jij hebt het wel gedaan."

Beiden kunnen vanuit hun eigen perspectief gelijk hebben.

Objectief gezien heeft de gebeurtenis plaatsgevonden.

Subjectief gezien bestaat zij niet meer.

En misschien onthult dat iets belangrijks over wat wij 'het zelf' noemen.

Wij zijn misschien niet ons verhaal

Een groot deel van ons gevoel van identiteit bestaat uit herinneringen.

Ik ben degene die gisteren iets zei.

Ik ben degene die vroeger gekwetst werd.

Ik ben degene die bepaalde fouten heeft gemaakt.

Ik ben degene die bepaalde mensen heeft liefgehad.

Ik ben degene die spijt heeft.

Maar wat blijft er over wanneer je al die herinneringen wegneemt?

Er blijft bewustzijn.

Er is nog steeds iemand die kijkt.

Iemand die ervaart.

Iemand die aanwezig is.

Het verhaal is verdwenen, maar de aanwezigheid niet.

Het ego bestaat voor een belangrijk deel uit een verzameling herinneringen, ervaringen, overtuigingen en identificaties. Het bewustzijn zelf is iets anders.

Dan ontstaat een merkwaardige gedachte: Misschien kan het bewustzijn niet schuldig zijn, maar alleen de persoon geïdentificeerd als dader.

Dat betekent overigens niet dat daden geen gevolgen hebben. Integendeel.

Op het niveau van de menselijke werkelijkheid hebben ze enorme gevolgen. Een slachtoffer heeft geleden. Nabestaanden hebben verdriet. Een samenleving kan beschadigd zijn. Recht en verantwoordelijkheid blijven daarom noodzakelijk.

Maar spiritueel gezien kunnen we een onderscheid maken tussen de daad en degene die wij denken dat we zijn.

Heeft het verleden überhaupt nog bestaan?

Hier wordt het nog vreemder.

Waar bevindt het verleden zich eigenlijk? Niet in de werkelijkheid van dit moment.

Het verleden bestaat nu alleen als herinnering, document, litteken, gevolg of verhaal.

Wanneer jij je eerste schooldag probeert te herinneren, bestaat die schooldag vandaag nergens als gebeurtenis. Hij bestaat als gedachte in je bewustzijn.

Wanneer je geheugen die gedachte volledig verliest, kun je die gebeurtenis niet meer vinden in je directe ervaring.

Dat betekent niet dat de schooldag nooit heeft plaatsgevonden.

Maar het laat wel zien hoe afhankelijk onze persoonlijke werkelijkheid is van geheugen.

Misschien is dat ook waarom spirituele tradities zoveel nadruk leggen op het huidige moment.

Het verleden kan ons beïnvloeden, maar het kan niet meer worden aangeraakt.

De toekomst kan ons bezighouden, maar zij bestaat nog niet als ervaring.

Wat werkelijk ervaren wordt, gebeurt altijd nu.

Verantwoordelijkheid zonder identificatie

Hier ligt een belangrijk onderscheid.

Spirituele vrijheid betekent niet:

"Ik heb het niet gedaan, want ik ben eigenlijk bewustzijn."

Dat kan een gevaarlijke vorm van spirituele ontkenning worden.

Als iemand een ander heeft vermoord, blijft het noodzakelijk om de menselijke werkelijkheid serieus te nemen. De dader kan niet simpelweg zeggen: "Mijn ware zelf is bewustzijn, dus mijn lichaam heeft het gedaan en ik niet."

Dat is geen bevrijding. Dat is ontkenning.

Werkelijke spiritualiteit vraagt misschien iets veel moeilijkers:

De daad volledig erkennen zonder jezelf voor eeuwig met die daad te vereenzelvigen.

Je hebt iets verschrikkelijks gedaan.

Dat mag je onder ogen zien.

Je mag de gevolgen ervan dragen.

Je mag berouw hebben.

Je mag proberen iets te herstellen.

Maar daar hoeft niet noodzakelijk de conclusie uit te volgen:

"Daarom bén ik een verschrikkelijk mens."

Dat laatste is een identiteit. En een identiteit is een verhaal.

En hier komt vergeving om de hoek kijken. Misschien is vergeving daarom zo radicaal.

Vanuit dit perspectief krijgt vergeving een andere betekenis.

Vergeving betekent niet dat je zegt dat er niets is gebeurd.

Het betekent niet dat een slachtoffer geen recht heeft op gerechtigheid.

Het betekent niet dat kwaad ineens goed wordt.

Vergeving betekent dat je weigert een gebeurtenis uit het verleden eeuwig tot de definitie van een wezen te maken.

De daad blijft een daad. van je ego, je persoonlijkheid.

Maar het bewustzijn hoeft er niet eeuwig in opgesloten te blijven.

Dat is ook wat spirituele vergeving uiteindelijk probeert bloot te leggen: wat je hebt gedaan is niet hetzelfde als wat je in wezen bent.

De vraag is  daarom niet: "Hebben die moorden of berovingen wel echt plaatsgevonden als ik ze me niet meer herinner?"

Maar: "Wat betekent het dat wij een gebeurtenis 'echt' noemen?"

Op het menselijke-ego- niveau hebben ze werkelijk plaatsgevonden.

Op het niveau van het geheugen kunnen ze verdwijnen.

Op het niveau van het bewustzijn verschijnt en verdwijnt zelfs het hele levensverhaal.

En 'misschien' blijft daar uiteindelijk alleen datgene over wat geen herinnering nodig heeft om te bestaan: het stille bewustzijn dat nu aanwezig is.

Wij zijn niet de verzameling gebeurtenissen die wij ons herinneren.

Wij zijn zelfs niet de persoon die al die gebeurtenissen heeft meegemaakt.

Wij zijn het bewustzijn waarin het hele verhaal verschijnt.

En dan wordt de vraag naar schuld uiteindelijk een vraag naar identificatie:

Ben ik mijn verleden, of ben ik datgene waarin mijn verleden verschijnt?

Dat is geen vrijbrief om verantwoordelijkheid te ontlopen.

Het is misschien juist een uitnodiging om verantwoordelijkheid te nemen zonder jezelf te verliezen in schuld.

Want zolang je denkt:

"Ik bén mijn verleden,"

blijft het verleden leven.

Maar wanneer je kunt zien:

"Het is gebeurd, ik erken het, ik draag de gevolgen ervan, maar ik ben niet uitsluitend dat verhaal," (vergeving) ontstaat er iets nieuws.

Ruimte.

Bewustzijn.

En heel voorzichtig, de mogelijkheid tot verlossing.


zaterdag 15 augustus 2026

HOOFDSTUK 227: JE HOEFT NIETS TE DOEN OM TE ZIJN

Door ikben

Ergens onderweg zijn we gaan geloven dat we ergens naartoe moeten.

Naar verlichting. Naar bewustwording. Naar innerlijke rust. Naar een hogere trilling, een groter bewustzijn, een diepere verbinding met onszelf. En omdat we kennelijk nog niet helemaal zijn aangekomen, verzamelen we ondertussen de aanwijzingen.

We lezen boeken. We volgen goeroes. We bezoeken spirituele workshops. We leren mediteren, ademen, visualiseren en manifesteren. We branden wierook, trekken kaarten, zeggen mantra’s en proberen ons gedrag aan te passen aan de laatste inzichten over bewustzijn. Er zijn cursussen voor bijna alles wat zich niet laat meten.

Het is allemaal goed bedoeld. En sommige oefeningen kunnen prachtig zijn. Ze kunnen ons helpen stil te worden, aandachtiger te leven en ons bewust te worden van wat er in onszelf gebeurt.

Maar ergens kan ook daar een merkwaardige vergissing ontstaan. We kunnen van de weg naar binnen een nieuwe weg naar buiten maken. Dan wordt spiritualiteit opnieuw iets wat we moeten bereiken. Veel spirituele tradities geven ons rituelen en gedragsregels. Sta iedere ochtend twintig minuten stil. Mediteer op dit tijdstip. Adem op deze manier. Zeg deze woorden. Eet dit wel en dat niet. Vermijd negatieve mensen. Denk positief. Laat je ego los. Verhoog je trilling. Voor je het weet, hebben we een spirituele agenda. En daar zit iets paradoxaals in.

Want als bewustzijn werkelijk vrij is, waarom zouden we het dan in een strak schema moeten vangen?

Een ritueel kan aanvankelijk helpen. Het kan een deur openen. Maar zodra het ritueel een verplichting wordt, zijn we niet langer vrij aan het bewegen. Dan voeren we een programma uit.

En misschien is dat precies wat we in ons spirituele leven juist proberen te ontgroeien.

We hebben al zoveel regels in ons leven. Hoe laat we moeten werken. Hoe we ons moeten gedragen. Wat we moeten vinden. Wat we moeten bereiken. Hoe succesvol we moeten zijn.

Moeten we daar in onze zoektocht naar verlichting nog een spiritueel reglement aan toevoegen?

Energie wil bewegen. Is altijd in beweging  .Alles wat leeft, beweegt.

Een rivier die niet meer stroomt, wordt geen rivier maar stilstaand water. Wind die niet meer beweegt, is geen wind. Een lichaam leeft omdat er voortdurend beweging plaatsvindt. Ademhaling is beweging. Hartslag is beweging. Gedachten komen en gaan.

Ook onze energie is voortdurend in beweging.

Maar zodra we een spirituele oefening veranderen in een rigide gewoonte, kan iets merkwaardigs gebeuren. Wat ooit bedoeld was om ons vrijer te maken, kan ons juist vastzetten.

We gaan dan denken dat we op de juiste manier moeten voelen.

Op de juiste manier moeten mediteren.

Op de juiste manier moeten reageren.

Op de juiste manier spiritueel moeten zijn.

En daarmee ontstaat een nieuwe vorm van ego: het spirituele ego. En de energie (wij) wordt star.

Het ego dat niet meer zegt: Kijk eens hoe succesvol ik ben, maar: Kijk eens hoe bewust ik ben.

Maar onder het oppervlak kan hetzelfde mechanisme zitten: de overtuiging dat we nog iemand moeten worden.

Maar waarom zou je iets moeten worden?

Misschien is dat wel de meest bevrijdende gedachte die we kunnen toelaten:

Alles wat je werkelijk zoekt, ben je al.

Je hoeft niet verlicht te worden.

Je hoeft niet bewuster te worden.

Je hoeft niet eerst een betere versie van jezelf te creëren voordat je mag ZIJN.

Je bent er al.

Dat betekent niet dat je nooit meer iets hoeft te leren of dat je nooit meer kunt veranderen. Het betekent alleen dat jouw ZIJN niet afhankelijk is van jouw prestaties.

Een boom hoeft geen workshop te volgen om een boom te worden.

Een vogel hoeft geen cursus te doen om te leren vliegen.

De zee hoeft niet iedere ochtend te mediteren om te mogen golven.

En misschien geldt dat ook voor ons.

Laat je energie wapperen

Misschien mogen we daarom wat minder vasthouden aan hoe het zou moeten.

Laat je energie wapperen.

Niet als excuus om maar wat te doen, maar als uitnodiging om te luisteren naar wat zich werkelijk aandient.

De ene dag wil je mediteren. De andere dag wil je wandelen. Soms wil je stilte.

Soms wil je lachen met vrienden en uren praten over helemaal niets. Soms wil je huilen.

Soms wil je helemaal nergens over nadenken. Soms wil je vloeken.

Nou en???? Niks mis mee!

En misschien is dat allemaal onderdeel van dezelfde beweging.

Het leven vraagt niet voortdurend om verbetering. Het vraagt vooral om aanwezigheid.

Ga mee met de stroom die zich aandient, zonder van iedere beweging meteen een spirituele betekenis te maken.

Je hoeft niet iedere emotie te analyseren.

Je hoeft niet iedere gebeurtenis als een les te beschouwen. Juist niet. Want dan ga daar weer starheid , issues, en vervolgens de ergste van het stel: CONCLUSIES creëren in plaats van je WAPPERENDE ZIJN. En niets is erger voor beweging dan vaststaande conclusies of zogenaamde feiten. Getver!!!

Je hoeft niet achter ieder toevallig gesprek een boodschap van het universum te vermoeden.

Soms is een gebeurtenis gewoon een gebeurtenis.

En soms is een kop koffie gewoon een kop koffie.

Ook dat kan verlichting zijn.

Niet doen, maar zijn.

Misschien begint ware spiritualiteit daarom precies waar het streven ophoudt.

Niet meer: Wat moet ik doen om verlicht te worden?

Maar: Wat gebeurt er als ik niets hoef te worden?

Niet: Hoe krijg ik mijn energie op een hogere frequentie?

Maar: Kan ik mijn energie laten zijn zoals zij nu is?

Niet: Welke regels moet ik volgen?

Maar: Kan ik luisteren?

Daarin zit misschien een veel diepere vorm van vertrouwen.

Het vertrouwen dat er onder alle gedachten, overtuigingen, angsten, verwachtingen en aangeleerde patronen iets aanwezig is dat niet verbeterd hoeft te worden.

Iets wat er al was voordat we begonnen aan onze spirituele zoektocht.

Misschien is bewustzijn niet iets wat we moeten ontwikkelen, maar iets waarin we eindelijk durven rusten.

Je bent er al


Kortom:Je hoeft niets te doen om te ZIJN.


woensdag 5 augustus 2026

HOOFDSTUK 266 KALMTE: HET GROOTSTE GOED

 

Door Kees

Ikben


Een wijs man zei ooit dat kalmte het grootste goed ter wereld is. Dat ondervond ik de laatste hectische weken. 

De meeste mensen denken dat kracht schuilt in handelen, vechten of voortdurend oplossingen bedenken. Maar de grootste kracht openbaart zich juist wanneer er niets meer bevochten hoeft te worden. Werkelijke kalmte is geen passiviteit; het is een toestand waarin je niet langer wordt meegesleept door de golven van gedachten, emoties en verlangens.

Wanneer je volledig kalm bent, verandert je ervaring van de tijd. Het verleden verliest zijn greep, de toekomst houdt op je te lokken of te bedreigen. Alleen het huidige moment blijft over. En in dat moment blijkt tijd niet langer een dwingende werkelijkheid te zijn, maar slechts een gedachte waarmee de geest zichzelf bezighoudt.

Zolang de geest onrustig is, blijft hij reageren op oude indrukken. In de oosterse tradities worden deze indrukken samskara's genoemd: mentale sporen die zijn achtergebleven door ervaringen, verlangens, angsten en overtuigingen. Zij vormen de automatische programma's die ons leven grotendeels besturen. We denken vrij te zijn, maar vaak reageren we slechts volgens oude patronen.

Volkomen kalmte onderbreekt die eindeloze keten van oorzaak en gevolg. Er wordt niets nieuws toegevoegd aan het verleden en het verleden verliest zijn macht over het heden. In die zin komt ook karma tot stilstand. Niet omdat de wereld ophoudt te bestaan, maar omdat er niemand meer is die automatisch reageert vanuit angst, gehechtheid of afkeer.

Vanuit deze stilte wordt zichtbaar hoe betrekkelijk alles is wat de geest zo belangrijk vond. Succes en mislukking, winst en verlies, lof en kritiek: ze blijken voorbijgaande bewegingen aan de oppervlakte van het bewustzijn. Dat wat eerst enorm leek, wordt klein. Dat wat eerst dringend leek, blijkt nauwelijks betekenis te hebben. Alles wordt nietig tegenover de oneindige ruimte van het Zijn.

In die ruimte hoef je niets te worden. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft zelfs niet spiritueel te zijn. Er is alleen het stille bewustzijn dat alles waarneemt zonder zich ergens aan vast te klampen.

Misschien is dat wel de diepste betekenis van innerlijke vrede: niet dat de wereld stil wordt, maar dat jij ophoudt met ertegen te vechten. En juist dan ontdek je dat achter alle beweging een stilte aanwezig was die nooit is verdwenen. Die stilte is geen ervaring die komt en gaat. Zij is je ware natuur.


zaterdag 25 juli 2026

HOOFDSTUK 265: LEEF ALSOF HET JE EERSTE DAG IS

 Leef alsof het je eerste dag is

Door Kees

ikben


We kennen allemaal de bekende spreuk: "Leef alsof het je laatste dag is." Het klinkt krachtig. Het roept op om niets uit te stellen, lief te hebben zonder terughoudendheid en te genieten van elk moment. Toch schuilt er ook een gevaar in deze gedachte. Wie leeft alsof vandaag de laatste dag is, kan onbewust gehaast raken. Alsof elk moment maximaal benut moet worden voordat de tijd op is. De aandacht verschuift naar het einde.

Misschien ligt de diepere wijsheid juist in het tegenovergestelde: leef alsof het je eerste dag is.

Een eerste dag draagt geen gewicht van gisteren en geen angst voor morgen. Ze is gevuld met verwondering. Alles is nieuw. De lucht lijkt helderder, mensen zijn geen vanzelfsprekendheid en zelfs een eenvoudige wandeling wordt een ontdekkingstocht. Een kind kent deze manier van leven nog. Het kijkt niet naar de wereld om haar te beoordelen, maar om haar te ontmoeten.

Spiritueel gezien is het verleden slechts een herinnering en de toekomst slechts een mogelijkheid. Alleen dit moment is werkelijk levend. Wie elke dag als een eerste dag binnenstapt, hoeft niet voortdurend afscheid te nemen van het leven; hij hoeft het alleen maar te begroeten.

Dat is een fundamenteel andere houding. De laatste dag vraagt om afronden, de eerste dag nodigt uit tot ontvangen. De laatste dag kan gepaard gaan met spijt over wat niet is gebeurd. De eerste dag kent geen spijt. Zij kent alleen nieuwsgierigheid.

Wanneer we leven alsof het onze eerste dag is, ontmoeten we mensen opnieuw. Niet als de partner die we al jaren denken te kennen, maar als een mens die zich vandaag opnieuw openbaart. Niet als de collega die altijd hetzelfde doet, maar als iemand met een verhaal dat nog niet helemaal verteld is. Zelfs ons eigen lichaam wordt een wonder. Het hart klopt zonder dat wij het bevel geven. De adem komt en gaat als een geschenk. Hoe vaak staan we daar werkelijk bij stil?

Veel spirituele tradities wijzen op dit geheim. Boeddhisten spreken over de beginnersgeest: een geest die open is, vrij van vooroordelen en vol mogelijkheden. Mystici spreken over het sterven van het ego, zodat ieder moment opnieuw geboren kan worden. Ook in de christelijke traditie klinkt de uitnodiging om als een kind te worden: onbevangen, ontvankelijk en vol vertrouwen.

Leven als de eerste dag betekent niet dat we onze herinneringen verliezen of onze verantwoordelijkheid ontlopen. Het betekent dat we het stof van vanzelfsprekendheid afschudden. We laten oude etiketten los en geven de werkelijkheid toestemming om nieuw te zijn. Trauma's kunnen zelfs opgelost worden.

Want uiteindelijk is elke zonsopgang precies dat: een eerste dag. De zon is niet bezig haar laatste ronde te maken; zij verschijnt opnieuw. De natuur leeft niet vanuit haast, maar vanuit voortdurende geboorte. Elk blad ontvouwt zich alsof het nooit eerder bestaan heeft. Elke vogel zingt niet uit gewoonte, maar omdat zingen zijn aard is.

Ook wij mogen ons telkens opnieuw geboren weten. Niet letterlijk, maar innerlijk. Elke ademhaling biedt de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. Om een oud oordeel of trauma los te laten, een vergeving uit te spreken, een nieuwe stap te zetten of simpelweg aandachtig aanwezig te zijn.

Misschien is dat wel de ware betekenis van spirituele groei: niet steeds iemand anders worden, maar steeds opnieuw beginnen als degene die je in wezen altijd al bent geweest.

Wie leeft alsof het zijn laatste dag is, probeert vaak het leven vast te houden.

Wie leeft alsof het zijn eerste dag is, durft het leven te ontvangen.

En misschien is ontvangen wel een diepere vorm van leven dan vasthouden.

Want aan het einde van onze reis zullen we waarschijnlijk niet verlangen naar nóg een dag vol haastige ervaringen. We zullen verlangen naar de kwaliteit waarmee we de dagen hebben beleefd. Niet hoeveel we hebben gezien, maar hoe aandachtig we hebben gekeken. Niet hoeveel woorden we hebben gesproken, maar hoeveel stilte we hebben toegelaten. Niet hoeveel bezit we hebben verzameld, maar hoeveel verwondering we hebben bewaard.

Daarom is de mooiste spirituele oefening die ik kreeg (voor jou) misschien verrassend eenvoudig.

Sta morgenochtend op.

Open het raam.

Adem diep in.

Kijk naar het licht alsof je het nog nooit hebt gezien.

Luister naar de vogels alsof niemand je ooit heeft verteld dat ze er zijn.

Ontmoet de mensen om je heen alsof ze voor het eerst in je leven verschijnen.

En ontmoet ook jezelf alsof je een oude vriend bent die je eindelijk werkelijk leert kennen.

Want iedere dag die je zo begint, is niet alleen een nieuwe dag.

Hij is de eerste dag van de rest van je leven.

woensdag 8 juli 2026

HOOFDSTUK 264 JE BENT JEZELF AL

HOOFDSTUK 264

ik ben

De mens is een zoeker. Vanaf het moment dat we ons bewust worden van onszelf, beginnen we te verlangen. We verlangen naar liefde, geluk, vrede, erkenning, wijsheid, verlichting of een diepere betekenis. We geloven vaak dat deze schatten ergens buiten ons liggen, verborgen achter de volgende prestatie, de perfecte relatie, een spirituele leraar of een bijzondere ervaring. Ons leven wordt een reis waarin we steeds denken dat de bestemming nog voor ons ligt.

Maar wat als de zoektocht zelf gebaseerd is op een vergissing?

Ons ego leeft van het idee van tekort. Het fluistert voortdurend dat we nog niet goed genoeg zijn, nog niet wijs genoeg, nog niet succesvol genoeg of nog niet spiritueel genoeg. Het creëert een toekomst waarin vervulling altijd één stap verder ligt. Daardoor blijven we zoeken, streven en vergelijken. Toch brengt geen enkele uiterlijke overwinning een blijvend gevoel van compleetheid. Na ieder bereikt doel ontstaat alweer een nieuw verlangen. Waarom? Omdat het diepste verlangen van de mens niet gericht is op iets buiten zichzelf. Het is een heimwee naar zijn eigen ware natuur.

Die ware natuur is niet de persoonlijkheid die we hebben opgebouwd, niet onze geschiedenis, onze overtuigingen of onze prestaties. Zij is het stille bewustzijn waarin al onze ervaringen verschijnen en weer verdwijnen. Zij is de onveranderlijke aanwezigheid die al ons denken, voelen en handelen waarneemt. Die aanwezigheid hoeft niets te worden, omdat zij al volledig is.

Wanneer mystici uit verschillende tradities spreken over verlichting, ontwaken of eenwording, verwijzen zij vaak naar dezelfde ontdekking: dat het goddelijke, het oneindige of het ware Zelf nooit afwezig is geweest. Het enige wat verdwijnt, is de illusie van afgescheidenheid.

Dat betekent niet dat het leven geen uitdagingen meer kent. Verdriet, verlies, vreugde en verandering blijven deel uitmaken van het menselijke bestaan. Maar de manier waarop we ermee omgaan verandert fundamenteel. We zoeken onze identiteit niet langer in wat komt en gaat, maar in datgene wat altijd aanwezig blijft. Vanuit die herkenning ontstaat een diepe innerlijke rust die niet afhankelijk is van omstandigheden.

De grootste paradox van spiritualiteit is daarom dat de weg geen reis naar een verre bestemming is, maar een thuiskomst. Elke meditatie, elk gebed, elk moment van bewustzijn en elke ontmoeting met het leven nodigt ons uit om terug te keren naar wat nooit verloren is geweest. We hoeven niets toe te voegen aan wie we zijn; we mogen slechts loslaten wat we ten onrechte voor onszelf hebben gehouden.

Misschien is dat wel de diepste waarheid: de liefde die we zoeken is de liefde waarmee we waarnemen. De vrede die we verlangen is de stilte die onder onze gedachten aanwezig is. De wijsheid die we hopen te vinden leeft al in het bewustzijn dat dit moment ervaart.

Wanneer deze waarheid niet alleen wordt begrepen met het verstand, maar wordt ervaren in het hart, verandert de zoektocht in verwondering. Dan wordt het leven geen race naar voltooiing, maar een voortdurende ontdekking van de volheid die altijd al aanwezig was.

Want uiteindelijk is de grootste spirituele openbaring niet dat je iets nieuws hebt gevonden, maar dat je eindelijk hebt herkend wie je altijd al bent geweest.

De waarheid is eenvoudig, maar diepgaand: je bent niet op weg naar jezelf. Je bent jezelf al.

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...