Hoofdstuk 214
Door Kees Schilder
Het Tijdloze Nu – Een Poëtisch Essay
Ik ben
Tijd stroomt door onze wereld als een rivier die nooit rust.
Zij tilt dagen op als bladeren en voert ze weg,
zij fluistert in de rimpels van ons gezicht
en tekent verhalen in het stof van onze herinneringen.
Maar te midden van deze eeuwige stroom
ligt een stille poel,
een lichtende openheid die nooit beweegt:
het Nu.
Niet als een moment tussen twee anderen,
maar als een oneindige ruimte
waar niets komt en niets gaat,
waar alleen Aanwezigheid is.
Wij denken vaak dat het heden is wat er gebeurt;
een regenbui, een stem, een gedachte die voorbijschiet.
Maar gebeurtenissen zijn als wolken:
vormloos in hun kern,
altijd in overgang.
Het Nu is niet de wolk,
maar de hemel die haar draagt.
Het is niet de golf die breekt,
maar de oceaan die haar mogelijk maakt.
Wie het heden zoekt in wat verandert,
zal het nooit vinden.
Maar wie stil wordt in de ruimte eronder,
ontdekt dat het al die tijd
aan zijn eigen voeten lag te wachten.
Wij, reizigers van de geest,
hebben geleerd het nu te wantrouwen.
We geloven dat geluk elders huist,
in het volgende uur, de volgende mijlpaal,
het volgende “beter” dat altijd net buiten bereik ligt.
En dus rennen we,
in cirkels om een illusie heen,
als pelgrims naar een tempel
die nooit gebouwd zal worden.
Wanneer de toekomst aankomt,
dooft zij onmiddellijk haar eigen belofte;
want zij verandert in het Nu,
en het Nu wordt door velen niet gehoord.
Zo leven we in een morgen die nooit verschijnt.
De toekomst blijft een horizon,
altijd één stap verder,
altijd een optisch verschijnsel, een mirage
in het woestijnzand van onze gedachten.
Het verleden is een spook,
het beweegt alleen wanneer wij het oproepen.
De toekomst is een droom,
een zacht kloppen aan een deur die niet bestaat.
Alleen het heden is een lichaam,
warm, ademend, tastbaar.
Het draagt de hele wereld
in één enkele heartbeat.
Wie werkelijk luistert,
hoort dat het leven alleen hier fluistert;
nooit toen, nooit straks.
Jongeren kijken vooruit,
met ogen vol mogelijkheid.
Ouderen kijken terug,
met harten vol herinnering.
Maar zowel de hoop als de nostalgie
zijn slechts projecties op dezelfde muur.
We staan allemaal in dezelfde kamer:
dit ene moment.
Hier, waar niets verloren kan gaan;
want alles verschijnt in dezelfde
onverplaatsbare
Zovelen voeren een stille oorlog met het heden.
“Ik zou liever daar zijn,” fluistert de geest.
“Ik zou liever dat doen, die ontmoeten, dat beleven.”
Maar elke ontkenning van het moment
is een ontkenning van het leven zelf,
dat altijd te nederig is om zich op te dringen
en altijd te geduldig om weg te gaan.
Er bestaat een simpelere uitnodiging,
zacht genoeg om te worden gemist:
Wees hier.
Wees nu.
Wees.
Het heden is geen object.
Je kunt het niet vasthouden.
Je kunt het niet zien.
Maar je kunt erin rusten,
zoals een vogel rust op de wind
zonder te weten hoe de lucht haar draagt.
Het is de ruimte waar alle vormen opduiken;
de geboorte van een gedachte,
de dood van een zin,
de opkomst van een emotie,
de smeltende stilte erachter.
Het Nu is de open hand
waarin alles wordt gelegd
en waaruit alles weer verdwijnt
zonder een enkel spoor achter te laten.
Jij Bent het Nu
Wanneer denken verstilt,
wanneer verwachtingen wegvallen
en herinneringen oplost als mist,
blijft er iets achter
dat nooit begon en nooit zal ophouden.
Een stille aanwezigheid.
Een helder weten.
Een zachte, grenzeloze “ik ben.”
Dit is het Nu.
En het wonder is:
het is niet iets buiten jou.
Het is jouw eigen wezen.
De tijdloze kern
die wachtte tot jij haar herkende.
leven opent zich alleen in het heden,
zoals een bloem alleen opent in zonlicht.
Wie het Nu omarmt,
omarmt zichzelf.
Wie de illusie van tijd doorziet,
wordt transparant voor het eeuwige.
In deze eenvoudige aanwezigheid
eindigt elke zoektocht.
Wordt elke vraag stil.
En begint het leven eindelijk
aan zichzelf.
