DE KRACHT VAN ACCEPTATIE VERSUS DE ENERGIE VAN VERZET

HOOFDSTUK 128

Door Kees Schilder

IK BEN

In de wereld van spiritualiteit bestaan er talloze visies op hoe je het beste om kunt gaan met tegenslag, ziekte en pijn. Sommige stromingen prediken volledige acceptatie van wat zich aandient; anderen adviseren om juist te vechten tegen negatieve invloeden met alle mogelijke hulpmiddelen—van affirmaties tot intensieve meditaties en yogaoefeningen. Maar wat is wijsheid? Moeten we ons overgeven aan het lot of juist alle energie richten op verzet en genezing?

Wanneer iemand geconfronteerd wordt met een ernstige ziekte, is de eerste, natuurlijke reactie vaak een instinctieve strijdlust: “Hier ga ik tegen vechten. Dit laat ik niet zomaar gebeuren.” Dit gevoel is diep geworteld in ons overlevingsmechanisme. En ja, er zijn gevallen waarin vechtlust en doorzettingsvermogen daadwerkelijk bijdragen aan herstel. Maar wat als deze strijd op lange termijn juist een uitputtingsslag wordt? Wat als de focus op weerstand de energie van de ziekte alleen maar vergroot?

Energie volgt aandacht. Dit is een fundamenteel spiritueel principe dat ons leert dat waar we ons op richten, groeit. Wanneer we ons volledig concentreren op verzet tegen ziekte, voeden we onbewust de energie van de ziekte zelf. Hoe harder we proberen iets te bestrijden, hoe meer kracht het lijkt te krijgen. Dit is geen oproep tot passiviteit of overgave in de zin van niets doen, maar een uitnodiging om op een andere manier om te gaan met wat ons overkomt.

Acceptatie betekent niet dat we onze handen in de lucht gooien en niets meer proberen. Het betekent dat we erkennen wat er is, zonder dat we erdoor verteerd worden. We laten ons behandelen, we zorgen voor ons lichaam, maar we doen dit vanuit een staat van innerlijke vrede in plaats van paniek en verzet. Acceptatie creëert ontspanning, en ontspanning is een essentiële voorwaarde voor genezing. In een ontspannen lichaam kan levensenergie vrijer stromen; in een angstig en verzet biedend lichaam raken deze energieën geblokkeerd.

Wanneer we leven en handelen vanuit een hoger bewustzijn, maken we ruimte voor spontaniteit, voor intuïtieve heling, en voor een diepere verbinding met onszelf en het universum. Verzet daarentegen houdt ons gevangen in de wereld van het ego, waarin angst en controle de boventoon voeren.

Dit betekent niet dat vechtlust altijd verkeerd is. Soms is het juist die oerkracht die ons helpt obstakels te overwinnen. Maar het verschil zit in de intentie: vechten vanuit angst put uit, handelen vanuit acceptatie versterkt.

Misschien is de sleutel niet om rigide te kiezen tussen acceptatie of verzet, maar om te leren bewegen tussen beide—met bewustzijn, rust en vertrouwen. Want in de balans tussen actie en overgave, ligt de echte kracht van heling.

HET INSTORTEN VAN HET DUALISTISCH DENKEN: WAT ALS ELKE TEGENGESTELDE OVERTUIGING BESTAANSRECHT HEEFT..

HOOFDSTUK 127

 IK BEN

Ons denken is diep geworteld in dualiteit. Goed en kwaad, licht en donker, bestaan en niet-bestaan—het menselijke verstand werkt als een instrument dat voortdurend tegenstellingen creëert en waarde toekent aan één kant boven de andere. Maar wat als we zouden inzien dat iedere overtuiging dezelfde waarde heeft? Wat als de gedachte dat er na de dood geen bewustzijn is even waar is als de gedachte dat bewustzijn voortbestaat?

Wanneer we dit werkelijk beseffen, wordt de fundering van ons denken wankel. Onze geest is geconditioneerd om zekerheid te zoeken, om te geloven dat de ene gedachte “juister” is dan de andere. Maar als elke overtuiging evenveel bestaansrecht heeft, dan is er geen enkele gedachte die zichzelf nog kan handhaven als “de waarheid.” Het denken, dat afhankelijk is van tegenstellingen, verliest dan zijn kracht.

Als we erkennen dat de tegengestelde overtuigingen die we hanteren beiden even waar kunnen zijn, ontstaat er een opmerkelijk fenomeen: tegenstellingen neutraliseren elkaar. Het idee dat er leven is na de dood én het idee dat er niets is na de dood, kunnen naast elkaar bestaan zonder dat de ene gedachte de andere hoeft uit te sluiten. Dit betekent dat het denken zich niet langer vastklampt aan één zijde van een tegenstelling, maar zich opent voor een ruimere realiteit waarin beide polen in evenwicht komen.

Op dat moment wordt zichtbaar dat de tegenstellingen slechts constructies van het denken zijn. In werkelijkheid bestaan er geen absolute tegenstellingen—er is enkel de ervaring van het moment, zonder dat deze geclassificeerd hoeft te worden als goed of slecht, juist of onjuist.

Wanneer het dualistische karakter van het denken zijn geldigheid verliest, blijft er een stille, diepe ruimte over: een ruimte die niet gevangen zit in meningen, oordelen of overtuigingen. Dit is geen nihilisme, maar juist een bevrijding uit de illusie van het denken als ultieme waarheid.

Wat ontstaat in deze leegte is een nieuwe manier van waarnemen—een intuïtief begrijpen dat losstaat van concepten. Het denken is dan niet langer een vijandige strijd tussen tegenstellingen, maar een open veld waarin alle mogelijkheden gelijkwaardig aanwezig zijn. Dit is het moment waarop innerlijke harmonie ontstaat: niet door een kant te kiezen, maar door beide kanten als deel van dezelfde eenheid te omarmen.

Wanneer we deze staat van evenwicht bereiken, stort het systeem van het denken niet in als een catastrofe, maar als een ontwaken. We realiseren ons dat ons bewustzijn niet beperkt wordt door overtuigingen, en dat de waarheid niet gevangen kan worden in woorden of gedachten. Het denken verliest zijn dwangmatige behoefte aan zekerheid en transformeert in een stroming van open waarneming—vrij van dualiteit, vrij van angst, vrij van beperking.

In deze vrijheid ligt de essentie van spirituele verlichting: een leven waarin geen enkele gedachte de absolute waarheid claimt, en waarin het bestaan zichzelf ontvouwt zonder de last van het denken dat probeert het te controleren.

NOG EEN KEER:DE ILLUSIE VAN SCHULD EN DE VRIJHEID VAN DE WAARNEMER

HOOFDSTUK 126

IK BEN

We leven in een wereld waarin schuld een diepgeworteld concept is. Vanaf jonge leeftijd leren we dat bepaalde gedachten, woorden en daden "goed" of "slecht" zijn, en met die beoordeling komt onvermijdelijk schuld. We geloven dat we verantwoordelijk zijn voor onze gedachten, dat ze ons definiëren, en dat wat we denken en doen een directe weerspiegeling is van wie we zijn. Maar is dat werkelijk zo?

Deze identificatie met het ego – het tijdelijke, veranderlijke zelf dat gevormd wordt door onze gedachten en ervaringen – creëert een vals gevoel van schuld. Het ego vertelt ons dat wij onze gedachten zijn, dat wij onze fouten zijn, en dat wij de lasten van het verleden met ons mee moeten dragen. Dit schuldgevoel wordt een last die ons bewustzijn vertraagt en verhindert om te ontwaken tot onze ware natuur. Maar in werkelijkheid is er geen schuld, want wij zijn niet onze gedachten.

Wie of wat zijn wij dan? Wij zijn de waarnemer. De aanwezigheid die gedachten ziet komen en gaan, zonder zelf door hen geraakt te worden. Stel je een spiegel voor: de spiegel reflecteert alles wat zich voor haar bevindt, maar wordt zelf nooit beïnvloed door wat ze weerspiegelt. Zo is ook ons ware zelf als een stille getuige van de gedachten en emoties die in het bewustzijn opkomen.

De waarnemer is vrij. Hij veroordeelt niet, hij analyseert niet, hij probeert niets te veranderen. Hij ziet simpelweg. Zodra we ons hiervan bewust worden, realiseren we dat de schuld die we ons hele leven hebben opgebouwd slechts een illusie was, een misverstand dat voortkwam uit identificatie met het ego. We waren nooit werkelijk schuldig – we waren slechts gevangen in de droom van afgescheidenheid en oordeel.

Jezus onderwees in Een Cursus in Wonderen dat vergeving geen kwestie is van "goedpraten" wat gebeurd is, maar van weten dat er nooit iets werkelijk verkeerd was. Vergeving is het erkennen dat schuld een illusie is en dat alles wat we denken verkeerd te hebben gedaan, slechts een droom was binnen het ego.

Vergeving is als een ‘deleteknop’ voor schuld. Niet omdat de fouten moeten worden uitgewist, maar omdat we inzien dat ze nooit werkelijk bestonden. Het is een verschuiving in perceptie: in plaats van onszelf te zien als het ego dat fouten maakt, herkennen we onszelf als de waarnemer, het eeuwige bewustzijn achter 

Zolang we nog geloven dat we ons lichaam en onze gedachten zijn, is vergeving een hulpmiddel om ons te bevrijden van de illusie van schuld. Maar zodra we volledig ontwaken tot onze ware natuur als waarnemer, is zelfs vergeving niet langer nodig.

Op dat moment realiseren we dat er nooit iets ‘fout’ was, dat we altijd al vrij waren, en dat liefde en bewustzijn de enige werkelijkheid zijn. Dan kijken we in de spiegel en zien we niet langer een individu dat worstelt met schuld en zelfveroordeling, maar een oneindig bewustzijn dat zichzelf herkent.

Dit is ware bevrijding: niet door iets te veranderen, maar door simpelweg te zien wie we werkelijk zijn.

DE INNERLIJK BRON VAN LIEFDE EN EMOTIE

HOOFDSTUK 125

Liefde is geen geschenk dat iemand anders je geeft; het is een energie die altijd al in jou aanwezig is. De ervaring van liefde ontstaat niet doordat iemand jou liefde brengt, maar doordat iets in die ander een resonantie in jou oproept. De liefde borrelt als een eeuwige bron binnenin je omhoog en wordt door een externe prikkel zichtbaar en voelbaar. Dit inzicht is fundamenteel voor spirituele groei, want het herinnert ons eraan dat ware liefde nooit afhankelijk is van een ander, maar een reflectie is van onze eigen innerlijke staat.

Ditzelfde principe geldt voor alle emoties, niet alleen voor liefde. Wanneer iemand iets zegt of doet wat jou kwetst, dan is het niet die persoon die je pijn geeft, maar een diepere laag in jezelf die wordt geraakt. De pijn, de boosheid, de frustratie – ze waren er al, sluimerend aanwezig in je onderbewustzijn. Je partner, vriend of collega is slechts de spiegel die je laat zien wat er binnenin jou leeft. Wanneer je dit begrijpt, verandert de manier waarop je naar emoties kijkt. In plaats van te reageren met verwijt of woede, kun je deze momenten gebruiken als een kans voor zelfonderzoek.

Wanneer je bijvoorbeeld boos wordt door een opmerking van je partner, kun je je afvragen: Wat raakt mij hier zo diep? Waarom doet dit pijn? Vaak ontdekken we dat de werkelijke oorzaak dieper ligt – misschien in oude overtuigingen, jeugdtrauma’s, of een gevoel van afwijzing dat al lang in ons huist. De ander is slechts de aanzet, maar de bron van de emotie ligt in onszelf.

Door verantwoordelijkheid te nemen voor onze eigen gevoelens, ontstaat er een bevrijding. We beseffen dat niemand ons “liefde moet geven” en dat niemand ons “pijn aandoet” zonder dat er in onszelf iets aanwezig is dat geraakt kan worden. Dit besef brengt innerlijke rust, omdat we niet langer afhankelijk zijn van externe factoren om ons gelukkig te voelen. Gevoelens als verlatingsangst of juist het omgekeerde, bindingsangst, zou je dan in een ander licht kunnen zien waardoor je die gevoelens doorziet en daardoor geneest.

Wanneer we erkennen dat liefde altijd vanuit onszelf komt, ontstaat er een dieper begrip van onvoorwaardelijke liefde. Onvoorwaardelijke liefde zegt niet: “Ik hou van jou omdat jij mij gelukkig maakt.” In plaats daarvan zegt het: “Ik hou van jou omdat liefde mijn natuur is.” Het is een voortdurende stroom die niet afhangt van wat de ander doet of laat, maar simpelweg IS.

Dit betekent niet dat we geen pijn of verdriet zullen ervaren, maar het geeft ons de mogelijkheid om deze emoties te benaderen met bewustzijn in plaats van reactief gedrag. Als iemand ons kwetst, kunnen we de pijn erkennen en onderzoeken, in plaats van onmiddellijk de ander de schuld te geven. Door dit te doen, blijven we in verbinding met onszelf en houden we onze innerlijke energie vrij van de ketenen van afhankelijkheid en projectie.Ofwel; als je de reden van je pijn onderzoekt en vindt, dan lost die op en lost ook de energetische blokkade van die pijn op die het vrijelijk stromen van de liefdesenergie blokkeerde.

Wanneer we diep van binnen begrijpen dat liefde, vreugde, verdriet en boosheid allemaal in onszelf ontstaan, opent zich een pad van bewust leven. We stoppen met anderen verantwoordelijk te maken voor onze emoties en leren onszelf op een diep niveau kennen. Dit is de weg naar ware vrijheid – een vrijheid waarin we niet langer zoeken naar liefde buiten onszelf, maar waarin we de liefde die we zijn, laten stromen naar alles en iedereen om ons heen.

HOE WIJ SOMS WEER TERUGVALLEN IN ONVERLICHT ZIJN..

HOOFDSTUK 124

IK BEN

Verlichting ontstaat niet door inspanning, verlangen of tijd. Het komt voort uit het relatieve niets, als een plotselinge helderheid, een seconde van pure aanwezigheid, een moment waarin het ego verdwijnt en alleen het Zijn overblijft. Of het nu een ademhaling duurt of een eeuwigheid, het maakt niet uit—verlichting is verlichting. Tijd heeft er geen greep op.Tijd is niet relevant voor verlichting.

Toch vragen we vaak: Hoe kan ik dit behouden? Maar misschien is dat niet de juiste vraag. Misschien moeten we eerder kijken naar hoe en waarom we steeds weer terugvallen in onverlicht zijn.

Wanneer verlichting zich aandient, lossen gewoontes, overtuigingen en ego-constructies vanzelf op. Ze verliezen hun grip, en wat overblijft is lichtheid, een hogere trilling, een staat van moeiteloze vrijheid. Er is licht genoeg om de zwaartekracht van het ego te ontstijgen. Maar net zoals de zwaartekracht van de aarde een vogel altijd weer naar de grond trekt, zo blijven er sporen van vroegere neigingen aanwezig—patronen die je langzaam weer naar de illusie van afgescheidenheid trekken.Oftewel; de zwaartekracht van het ego trekt, door vroegere neigingen, het bewustzijn weer naar beneden.

Dit is geen mislukking. Het is de natuurlijke dynamiek van bewustzijn. Doorzie het zonder oordeel. Accepteer het zonder strijd. Vergeef jezelf zonder schuld. En keer terug naar lichtheid, keer terug naar vrijheid. Want verlichting is nooit weg—alleen je identificatie met het ego laat het tijdelijk aan je zicht ontsnappen.Maar omdat je eenmaal lichtheid hebt ervaren zul je onmiddellijk de valkuilen en de trekkracht van het ego doorzien en moeiteloos " overschakelen" naar lichtheid.

De vraag is dus niet hoe je verlichting vasthoudt, maar hoe je steeds weer herkent wanneer je jezelf ervan afsluit. Zodra je dat ziet, ben je alweer vrij.

Vergeving: DE POORT NAAR BEWUSTZIJN

 

HOOFDSTUK 123

Vergeven is als het indrukken van de "delete"-knop voor alle ego-gerelateerde gedachten en handelingen. Het is het loslaten van oude verhalen, zelfbeelden en overtuigingen die als vastgekoekte lagen op ons bewustzijn liggen. Wanneer we vergeven, schonen we onze innerlijke ruimte op en verhogen we ons bewustzijn, waardoor diepere kennis en inzichten als vanzelf naar boven komen. We bevrijden ons van de neiging om onszelf in schuldgevoelens te frommelen of door anderen daarin te laten dwingen.

In die zuiverdere staat van bewustzijn wordt steeds duidelijker dat niet de leugens waarmee we omringd zijn de ware vijand van de waarheid zijn, maar onze overtuigingen. Een overtuiging is een leugen die door herhaling en acceptatie waarheid is gaan lijken. Stel dat jou van jongs af aan is ingeprent dat je niet goed genoeg bent. In wezen is dat een onwaarheid, maar als deze boodschap jarenlang door opvoeders, leraren of andere autoriteiten is herhaald, nestelt ze zich in je onderbewustzijn als een vaststaande waarheid. Zelfs wanneer de externe bronnen van deze inprenting verdwijnen, blijft de overtuiging vaak bestaan en beïnvloedt ze onbewust je leven.

Vergeving is het gereedschap waarmee we deze overtuigingen kunnen oplossen. Want wanneer je met je hart vergeeft—mensen, situaties en vooral jezelf—ontstaat er een innerlijke ruimte waarin je niet langer onbewust vasthoudt aan oude pijn. Vergeving brengt inzicht, en inzicht brengt de moed om je trauma’s recht in de ogen te kijken. Dat is het moment waarop overtuigingen beginnen te verdampen.

Er zijn mensen, ook verlichte geesten, die beweren dat er niets is na de dood. Dat bewustzijn ophoudt te bestaan en dat de hoop op een voortbestaan slechts een troostend verhaaltje is dat we onszelf voorhouden. Ook wordt er wantrouwen uitgesproken tegen spirituele werken die beweren “van boven” te zijn doorgegeven. Want, zo zeggen zij, waarheid is alleen waarheid als die van binnenuit komt.

Ik respecteer deze visie, maar mijn ervaring vertelt me iets anders. Voor mij is er geen dood, slechts een overgang. Bewustzijn is energie, en energie is eeuwig. Wat sterft, is het lichaam—het ego, de tijdelijke manifestatie. Maar wat we zijn, onze essentie, blijft.

"Wat betreft de waarheid die “van boven” kom,"zegt Jezus, die mijn geschrijf onderbreekt: "Zo boven, zo beneden. Wat betekent dat het grotere kosmische geheel zich weerspiegelt in het individuele menselijke leven. Wanneer waarheid werkelijk universeel is, zal die zich op elk niveau manifesteren.

De manier waarop jullie God voorgesteld krijgen—als een autoriteit buiten jezelf, een macht met een wil die wij moeten volgen—een manipulatie is. Dit idee houdt ons weg van de diepere waarheid: dat God geen wil heeft, want God IS.Een wil impliceert dualiteit, keuzes, tijdsgebondenheid—allemaal concepten die horen bij het ego, niet bij het Absolute.

Wij zijn voortgekomen uit die Bron en dragen dezelfde scheppingskracht in ons. “God schiep de mens naar zijn evenbeeld” verwijst niet naar een uiterlijke vorm, maar naar de essentie: het vermogen om te scheppen, te creëren, en bewustzijn uit te breiden.

En vergeving is misschien wel de meest krachtige manier om dit bewustzijn te ontsluiten. Want wanneer we werkelijk vergeven, niet alleen met woorden maar vanuit ons hart, bevrijden we onszelf van de illusies die ons gevangen houden. En in die bevrijding ontdekken we wie we werkelijk zijn: geen sterfelijke lichamen, geen ego’s met beperkende overtuigingen, maar oneindig bewustzijn, altijd verbonden met de Bron.

Dat is waar ik naar verwijs in de cursus." 

HIj knipoogt en ik schrijf het op..

Liefs

DE MISVATTING OVER VERLICHTING

HOOFDSTUK 122

IK BEN

Velen die het pad van spiritueel ontwaken bewandelen, zoeken vrede, geluk of een staat van voortdurende gelukzaligheid. Ze wenden zich tot boeken, leraren en technieken in de hoop een toestand van eeuwige harmonie te bereiken. Maar hoewel deze inspanningen waardevolle ervaringen kunnen opleveren, is het een fundamenteel misverstand om te denken dat dit verlichting ís. Wat zij ervaren, zijn slechts afgeleiden van verlichting—schaduwen van een werkelijkheid die zich niet laat vangen door methodes of concepten.

Ware verlichting is geen geleidelijk proces, geen opeenstapeling van kennis of een uitkomst van jarenlange spirituele discipline. Het is plotseling, spontaan en onvoorspelbaar. Het is de totale instorting van alles waarvan je dacht dat het ‘jij’ was. En precies hier ontstaat het grote misverstand: men denkt dat verlichting het einde is van alle problemen, terwijl het in werkelijkheid het begin is van een desoriënterende, vaak verontrustende omwenteling.

Voor de niet-verlichte geest is de wereld een plek vol tegenstellingen—goed en kwaad, vreugde en verdriet, licht en donker. Dit is de oriëntatie die het ego biedt: een houvast, een referentiekader. Maar wanneer verlichting zich voordoet, wordt deze constructie in één klap weggevaagd. Wat blijft, is een werkelijkheid zonder oriëntatie, zonder contrasten, zonder persoonlijke verhalen.

Dit is geen toestand van ultiem geluk zoals vaak gedacht wordt. Het is een radicale, soms schokkende confrontatie met de leegte van het zelf. Omdat er nauwelijks een ego overblijft om de werkelijkheid te interpreteren, verdwijnt de neiging om ergens aan vast te houden. Maar voor wie nog gehecht is aan de illusie van een vaststaande identiteit, kan deze leegte aanvankelijk angstaanjagend zijn.

Het ego wil grip, richting, een doel. Maar de werkelijkheid zelf heeft geen richting nodig—ze is gewoon, zonder oordeel, zonder intentie. Dit is de paradox die velen niet begrijpen: hoe meer je probeert je oriëntatie terug te vinden, hoe verder je van de realiteit afdwaalt. Verlichting betekent niet dat je eindelijk ‘de waarheid’ hebt gevonden; het betekent dat je inziet dat er nooit een waarheid was om te vinden.

Dit is waarom spirituele technieken gevaarlijk kunnen zijn als ze verkeerd begrepen worden. Ze zijn waardevolle hulpmiddelen, maar geen vervanging voor direct inzicht. Wanneer iemand zich verliest in rituelen, meditaties en doctrines, loopt hij het risico opnieuw een identiteit op te bouwen—de identiteit van de ‘spirituele zoeker’. Dit is slechts een nieuw masker van het ego, een subtielere vorm van gehechtheid.

Een verlicht persoon ziet geen goed of kwaad, geen winst of verlies. Wat gebeurt, gebeurt. Niet omdat hij onverschillig is, maar omdat hij geen positie meer inneemt in de dualiteit van de wereld. Het ego creëert kanten, perspectieven, identificaties. Maar wanneer het ego oplost, verdwijnt ook de neiging om de werkelijkheid op te splitsen in tegenstellingen.

Toch betekent dit niet dat het leven plotseling een aaneenschakeling van extatische momenten wordt. Het menselijk bestaan blijft wat het is: er zullen nog steeds uitdagingen, ongemakken en fysieke of emotionele pijn zijn. Maar zonder ego dat deze ervaringen interpreteert als ‘goed’ of ‘slecht’, worden ze simpelweg gezien als wat ze zijn—gebeurtenissen zonder persoonlijke betekenis.

Het grootste obstakel voor verlichting is het idee dat verlichting ergens te vinden is. Zolang je zoekt, stel je het moment van inzicht uit. Want het zoeken impliceert dat er iets ontbreekt, terwijl de waarheid is dat er nooit iets ontbrak.

Daarom is het essentieel om te beseffen dat verlichting niet de piek is van spirituele ontwikkeling, maar het absolute einde ervan. Het is de dood van de zoeker en het gezochte, de dood van de drang om iets te bereiken. Wat rest, is simpelweg zijn. Geen halleluja-moment, nou ja....een tijdje wel natuurlijk-maar alleen de zuivere, naakte realiteit van niets waaruit alles ontstaat: IK BEN...

Zoals Jezus al opmerkte: " ZALIG DE ARMEN VAN GEEST WANT AAN HEN ZAL HET RIJK DER HEMELEN TOEBEHOREN.." 

DE SCHEPPING VAN ONEINDIGE DIMENSIES (DE ARCHITECT VAN DE WERKELIJKHEID)

 HOOFDSTUK 121

IK BEN

Afgelopen week hoorde ik iemand vragen of het echt mogelijk is dat wij mensen miljarden dimensies scheppen.Ik dacht na over die terechte vraag en kreeg in een meditatie hetvolgende inzicht.:

De mens leeft in een duale wereld waarin elke gedachte een tegengedachte oproept, en elke keuze een alternatieve keuze impliceert. Wij bestaan binnen de parameters van tijd en ruimte, waarin tegenstellingen de bouwstenen vormen van onze realiteit: licht en donker, warm en koud, leven en dood. Dit fundamentele principe, diepgeworteld in de structuur van het universum, maakt van de mens een onbewuste schepper van nieuwe dimensies—een eindeloze kettingreactie van realiteiten die zich vertakken als een kosmische boom.

Elke gedachte die wij denken, hoe klein of onbeduidend ook, heeft een spiegelbeeldige tegenhanger. Als je in de ochtend ontwaakt met de gedachte "Ik ben nog zo moe", ontstaat er direct een tegenovergestelde gedachte in een alternatieve dimensie: "Ik ben uitgerust en klaar voor de dag." Op dat moment splitst de realiteit zich, en een versie van jou gaat verder in een wereld waarin je energiek aan je ochtend begint, terwijl jij hier in je originele realiteit nog worstelt met vermoeidheid. Dit proces, hoe abstract het ook klinkt, wordt in sommige kwantumtheorieën gesuggereerd als een fundamentele eigenschap van het universum: de observator bepaalt de realiteit, en elke mogelijkheid bestaat ergens.

Met een gemiddelde van 50.000 gedachten per dag en een levensverwachting van 80 jaar genereert ieder mens, bewust of onbewust, ongeveer 1.400 miljard nieuwe dimensies gedurende zijn of haar leven. Dit betekent dat onze reis door het bestaan geen enkele vaste lijn volgt, maar een oneindige reeks vertakkingen kent. Wat wij als "dé realiteit" ervaren, is slechts één pad uit een ontelbare hoeveelheid mogelijkheden.

Niet alleen gedachten creëren nieuwe dimensies, maar ook acties. Stel dat je besluit vandaag met de auto naar je werk te gaan en onderweg een ongeluk veroorzaakt. Op hetzelfde moment ontstaat er een dimensie waarin je een andere keuze maakte—misschien nam je de fiets, of bleef je thuis. In die andere realiteit blijft het ongeluk uit, en jouw leven neemt een andere wending. Het meest fascinerende hieraan is dat deze alternatieve versies van jezelf voortbestaan in hun eigen realiteiten, met hun eigen gedachten en keuzes, die op hun beurt weer nieuwe dimensies voortbrengen.

Als dit waar is, vroeg een ander persoon die bij ons gesprek aanwwezig was, wat betekent dat dan voor de ziel?

Een terechte vraag. Onze ziel is vrij en dus niet gebonden aan één enkele realiteit dus manifesteert hij zich gelijktijdig in al deze dimensies Dit zou betekenen dat wij multidimensionale wezens zijn, en dat ons bewustzijn slechts een fractie ervaart van wat wij in potentie zijn. Misschien zijn dromen en intuïtieve ingevingen flarden van ervaringen uit andere dimensies waarin wij parallel leven.

Dit idee sluit aan bij de mystieke concepten uit verschillende spirituele tradities. In het hindoeïsme wordt Maya, de illusie van de fysieke werkelijkheid, gezien als een sluier die ons afhoudt van het besef dat alle realiteiten tegelijkertijd bestaan. In het boeddhisme wordt de vergankelijkheid van het "zelf" benadrukt, wat erop wijst dat onze identiteit fluïde is en niet beperkt tot één enkel bestaan.

Als wij met elke gedachte en elke keuze een nieuwe dimensie scheppen, dan draagt de mens een immense verantwoordelijkheid. Onze innerlijke wereld—de gedachten die wij koesteren, de emoties die wij voeden—heeft directe invloed op de realiteiten die wij creëren. Door bewust te kiezen voor liefde boven angst, harmonie boven conflict, en creatie boven destructie, kunnen wij niet alleen ons eigen leven verrijken, maar ook de talloze dimensies die wij onbewust genereren.

Misschien is dit de ultieme betekenis van vrije wil: niet slechts de mogelijkheid om te kiezen, maar het besef dat elke keuze het universum herschrijft. Wanneer we dit ten volle beseffen, realiseren we ons dat we geen passieve reizigers zijn in het leven, maar scheppers van werelden, architecten van oneindigheid.

En in dat besef ligt de sleutel tot ware vrijheid.

Liefs, Kees

DE TIJDLOOSHEID VAN VERLICHTING

HHOFDSTUK 120

 De Tijdloosheid van Verlichting

Verlichting is een begrip dat vaak gehuld is in mysterie en speculatie. Velen zoeken ernaar, proberen het te definiëren en maken zich zorgen over hoe lang het zal duren of hoe het ervaren zal worden. Maar verlichting overstijgt tijd en concepten. Het maakt geen enkel verschil of een verlichtingservaring slechts één minuut duurt of een eeuwigheid. De ervaring op zichzelf is compleet en tijdloos, en het verschil in duur is slechts een illusie die voortkomt uit ons fysieke bestaan, waarin wij tijd als een constante ervaren.

Wij leven in een fysieke wereld waarin alles onderhevig is aan verandering en tijd. Ons lichaam veroudert, gebeurtenissen komen en gaan, en we meten ons bestaan aan de hand van momenten die in de tijd geplaatst worden. Dit creëert de illusie dat verlichting een proces is dat zich in de tijd voltrekt, dat het langer of korter kan duren en dat een langere verlichtingservaring waardevoller zou zijn dan een korte. Maar in werkelijkheid is verlichting geen fenomeen dat afhankelijk is van tijd. Het is eerder een directe realisatie, een onmiddellijke staat van zijn waarin alles samenvloeit in een compleet en tijdloos besef.

Wanneer iemand verlichting ervaart, maakt het op een diep niveau niet uit of dit slechts een fractie van een seconde is of een langdurige staat. De ervaring op zichzelf is volmaakt en onveranderlijk. Het is alleen ons fysieke bewustzijn, dat geconditioneerd is door tijd en ervaring, dat een verschil waarneemt tussen een korte en een lange verlichtingservaring. In essentie is er echter geen verschil: de waarheid van verlichting blijft onaangetast door de duur ervan.

Veel mensen vragen zich af hoe verlichting eruitziet of hoe zij het kunnen bereiken. Ze zoeken in boeken, luisteren naar spirituele leraren en proberen het met hun verstand te begrijpen. Maar verlichting kan niet in concepten worden gevangen. Elk idee dat men over verlichting vormt, is per definitie beperkt, omdat het voortkomt uit het denken dus de droomstaat– en verlichting is juist een staat die het denken overstijgt.

De realiteit van verlichting is altijd anders dan men zich had voorgesteld. Dit komt omdat verlichting niet iets is dat door de geest geconstrueerd kan worden. Het is geen emotie, geen gedachte, geen fysieke ervaring die in woorden kan worden gevat. Het is een staat van puur gewaarzijn, van totale aanwezigheid, waarin alles vanzelfsprekend en helder is. Daarom is verlichting in de ervaring lichter, eenvoudiger en vollediger dan men zich ooit had kunnen indenken.

Veel spirituele zoekers geloven dat verlichting iets is dat zij in de toekomst zullen bereiken, na jarenlange meditatie, studie en discipline. Maar In werkelijkheid is verlichting iets dat altijd direct beschikbaar is. Het is geen toestand die ergens ver weg ligt, maar eerder een verschuiving in bewustzijn die in een ogenblik kan plaatsvinden.

Wanneer verlichting wordt gerealiseerd, wordt duidelijk dat er niets bereikt hoefde te worden. Alles was er al. Alle kennis, alle inzicht, alles wat men ooit zocht, was altijd al aanwezig. De complexiteit van spirituele theorieën en concepten valt weg, en wat overblijft is een eenvoudige, moeiteloze helderheid.

Verlichting is niet afhankelijk van tijd of fysieke ervaring. Of het nu één minuut duurt of een eeuwigheid, de ervaring is volledig en compleet. Ons fysieke bewustzijn mag dan een verschil waarnemen, maar in de kern blijft verlichting altijd hetzelfde: een tijdloze staat van puur gewaarzijn. Het kan niet in concepten worden gevat, en het is altijd anders dan men zich had voorgesteld—lichter, eenvoudiger en doordrongen van alle kennis. De zoektocht naar verlichting is daarmee paradoxaal: het is niet iets dat bereikt moet worden, maar iets dat altijd al aanwezig is, wachtend om herkend te worden Hoe dat werkt NA verlichting is weer een heel ander verhaal..