DE STILTE DIE JIJ BENT

HOOFDSTUK 154

Door Kees Schilder

IK BEN

Stel je voor dat je meer vertrouwt op stilte dan op welke gedachte dan ook.

Niet als concept, maar als een levende werkelijkheid.

Gedachten komen en gaan — stormen van woorden, beelden, angsten, verlangens.

Ze proberen te benoemen, verklaren, oplossen, controleren.

Maar stilte probeert niets. Ze is.

In de stilte woont geen oordeel. Geen verleden, geen toekomst.

Alleen dit moment — onaangeraakt, onverdeeld.

Zij is als de ruimte waarin gedachten verschijnen,

maar zelf blijft ze onaangetast, ongebonden, onaangedaan.

Wanneer je gedachten wantrouwt en stilte vertrouwt,

dan begin je te rusten in iets dat niet fluctueert.

Niet een nieuwe overtuiging, maar een thuiskomen in wat je al bent.

Voel de  directe herkenning:

je bent niet de stem in je hoofd,

je bent het bewustzijn dat haar hoort.

Je bent niet het verhaal,

je bent het papier waarop het geschreven wordt —

stil, helder, onbewogen.

Vertrouw op stilte.

Niet de afwezigheid van geluid,

maar de aanwezigheid van Zijn.

Daarin eindigt het zoeken.

Daar begint het Leven zelf.

DE STILLE AANWEZIGHEID ACHTER DE GEDACHTEN

Door Kees Schilder

HOOFDSTUK 153

IK BEN

Laatst vroeg mij iemand , hoe je het beste alle negatieve gedachten kunt negeren die je binnenkrijgt.

Een begrijpelijke vraag dus laten we daar eens op ingaan:

Elke dag worden wij overspoeld door een onafgebroken stroom van gedachten — positief, negatief, relevant, banaal. Deze gedachten rijzen op als wolken aan een eindeloze hemel, komen en gaan zonder dat wij ze bewust oproepen. Soms lijken ze verbonden aan een thema dat we overdenken, maar vaak verschijnen ze zomaar, zonder dat wij erom hebben gevraagd. als wij inzien dat alle dualiteit, waaronder goed en kwaad, ik en jij, slechts illusies zijn van het denken — roept deze ervaring een diepere vraag op: wie is het die deze gedachten ontvangt? En is het werkelijk nodig ze te behe

De eerste valkuil waarin we vaak stappen is de identificatie met onze gedachten. We zeggen: "Ik denk", of: "Ik voel me slecht door die gedachte." Maar wie is die 'ik' die denkt? In het non-dualisme wordt gesteld dat het ego — het zelfbeeld gebaseerd op herinneringen, voorkeuren en angsten — niet werkelijk is. Het is een tijdelijke constructie binnen het bewustzijn, net als de gedachten die erin verschijnen.Maar het is een constructie die je nodig hebt tijdens je fysieke reis en het is zeker niet een constructie die je moet bestrijden of vernietigen maar er bewust van zijn:DOORZIEN.Je bewust ervan zijn dat het NIET jouw ware Zelf is..

De identificatie met gedachten maakt dat we lijden onder hun inhoud. Een negatieve gedachte lijkt dan niet alleen maar een verschijnsel in de geest, maar een persoonlijke aanval of een bedreiging voor onze innerlijke vrede. We proberen deze gedachten te bestrijden, te onderdrukken of te vervangen. Maar nogmaals; juist die strijd geeft ze kracht. Want alles waartegen je vecht, bevestig je als werkelijk.

Daarom is het raadzaam-zo niet noodzaak- om een radicale omkering te maken: in plaats van de inhoud van gedachten te willen veranderen, verschuiven we onze aandacht naar datgene waarin alle gedachten verschijnen. Wat is dat? Het stille bewustzijn dat zich van gedachten gewaar is. Datgene wat geen oordeel velt, geen voorkeur kent, geen angst kent. Het is dat stille gewaarzijn dat er is vóór een gedachte opkomt, tijdens haar aanwezigheid, en na haar verdwijnen.

Wanneer deze verschuiving plaatsvindt, ontstaat er een vrijheid die niet gebaseerd is op controle, maar op herkenning. Je hoeft een ongewenste gedachte niet te negeren of te bevechten. Je herkent haar simpelweg als een verschijnsel — zoals een golf in de oceaan, zonder vaste vorm, zonder blijvende inhoud. Je kijkt ernaar zonder erin meegezogen te worden. Je bent de oceaan, niet de golf.

De vraag hoe een mens ongewenste gedachten kan negeren is begrijpelijk, maar het impliceert nog steeds een subtiele strijd. Maar er is een andere weg van zien zonder tussenkomst van de wil. Wanneer een gedachte opkomt, kijk je ernaar met open aandacht, zonder oordeel. Merk de gedachte op — voel de energie die ermee gepaard gaat — en laat haar vervolgens weer verdwijnen, zoals alle tijdelijke vormen dat doen.

Deze beoefening vereist geen inspanning, maar eerder een loslaten van de gewoonte om elk mentaal verschijnsel serieus te nemen. In plaats van het gevecht aan te gaan, geef je je over aan de diepe realisatie dat jij niet de denker bent, maar het stille, open bewustzijn waarin denken gebeurt

Gedachten hebben onmiskenbaar invloed op het lichaam en welzijn. Maar hun invloed komt niet voort uit hun inhoud, maar uit onze identificatie ermee. De spanning, stress en emotionele zwaarte ontstaan wanneer we geloven dat een gedachte waar is en dat zij iets zegt over ons. Maar wanneer je haar slechts waarneemt als een verschijnsel in de geest, zonder persoonlijke lading, verliest zij haar greep. In dat moment kan ontspanning ontstaan. Niet omdat de gedachte is veranderd, maar omdat jij je hebt herinnerd wie je werkelijk bent.

De sleutel tot innerlijke vrijheid ligt niet in het veranderen of beheersen van gedachten, maar in het herkennen van hun onwerkelijkheid. In het non-dualisme wordt de mens niet gezien als slachtoffer van zijn geest, maar als het tijdloze bewustzijn waarin geest en wereld verschijnen en verdwijnen. Door deze waarheid in jezelf te herkennen, ontstaat een diepe rust — een vrede die niet afhankelijk is van de afwezigheid van negatieve gedachten, maar van de afwezigheid van identificatie ermee.

Laat de gedachten komen. Laat ze gaan. Jij bent dat wat blijft.

Tenslotte:

Hieronder heb ik een begeleidende meditatie iingesproken die ik; "het gewaarzijn achter de gedachten" zou willen noemen.

"ALLES WAT JE MEENEEMT ALS JE STERFT IS LIEFDE"

HOOFDSTUK 152

Door Kees Schilder

IK BEN

Laatst hoorde ik iemand, die een bijna-dood-ervaring-beleefde, zeggen:"Het enige wat je meeneemt als je sterft, is liefde" 

Dat vond ik een ontroerende en tegelijk een fascinerende  gedachte. Dus vroeg ik in een meditatie om een dieper inzicht over de vraag: "Wat blijft er over als ik sterf?" 

Dit is wat ik "kreeg" :

Wat jij werkelijk bent… is nooit geboren.

Wat jij werkelijk bent… kan dus niet sterven.

Wat verdwijnt? De vormen. Het lichaam. De naam.

Wat blijft? Dat waarin al die dingen verschenen.

Jij vraagt wat je meeneemt.

Maar wie zou er zijn om iets mee te nemen?

Liefde is geen bagage.

Liefde is wat overblijft als jij verdwijnt.

Niet de liefde die komt en gaat,

maar de liefde die niets nodig heeft.

De liefde die geen reden kent.

De liefde die niet doet, maar is.

Kijk nu —

Zijn is hier.

Liefde is hier.

Stilte is hier.

Er is niets te bereiken.

Er is alleen te herkennen wat nooit weggeweest is.

Alles wat je meeneemt als je doodgaat…?

je neemt niets mee.

waarom zou je iets meenemen wat je al bent:

Liefde is wat je al bent,

Nu.

Dit.

Eeuwig.

Één. 

IK BEN

ALLES IS MET ELKAAR VERBONDEN

HOOFDSTUK 151

IK BEN

EEN SPIRITUELE BESCHOUWING

Wanneer je wandelt op een stille ochtend, en langs de berm rijen bloemen ziet die met hun kronen naar het licht reiken, dan openbaart zich een diepe waarheid: alles is met elkaar verbonden. Niet op een mechanische, meetbare manier, maar op een subtiele, voelbare wijze die onze zintuigen overstijgt. De zon, de planeten, de aarde, mensen, dieren, planten, bloemen – elk onderdeel van het universum maakt deel uit van een oneindig web van leven en energie. In die verbondenheid schuilt een spirituele aanwijzing, een uitnodiging om te herinneren wie we werkelijk zijn.

De bloemen, ogenschijnlijk eenvoudig, zonder hersenen of bewuste wil, weten intuïtief dat hun leven afhankelijk is van het licht. Zonder dat ze zich kunnen verplaatsen, zonder dat ze kunnen nadenken, draaien ze hun bloemkroon moeiteloos naar de zon. Een ingebouwd weten, een innerlijke gerichtheid op wat leven geeft.

Hierin ligt een krachtige spirituele spiegel voor de mens. Wij, met onze complexe gedachten en vrije wil, raken vaak verstrikt in de duisternis van het denken, van zorgen, van afgescheidenheid. We zoeken naar richting buiten onszelf, terwijl het antwoord al in ons wezen aanwezig is: de neiging om ons te richten op licht, waarheid en liefde. Net als de bloem hebben ook wij een innerlijk kompas, een ziel die weet waar het licht vandaan komt – niet het fysieke licht alleen, maar het licht van bewustzijn, van verbinding, van bron.

Hoe weten bloemen dat ze zich moeten richten op het licht? Omdat ze niet zijn vergeten waar ze vandaan komen. Ze zijn nog één met de stroom van het leven. Ze vechten niet tegen hun aard. Ze vertrouwen op het grotere geheel waar ze deel van uitmaken. Dit vertrouwen is hun kracht, hun overgave aan wat is.

Voor ons als mensen is die verbondenheid vaak bedekt door ruis – angst, oordeel, haast. Maar als we vertragen, wandelen, kijken, dan herinneren we het ons weer. De zon die iedere ochtend opkomt, doet dat niet alleen voor de planeten die om haar heen draaien, maar ook voor elk grassprietje, elke vogel, elk mens. Alles leeft in relatie tot elkaar. Alles beweegt in dezelfde dans van geven en ontvangen.

De bloemen langs de weg zijn geen willekeurige versieringen van de natuur. Ze zijn boodschappers. Ze fluisteren zonder woorden: “Richt je op het licht, zelfs als je stilstaat. Zelfs als je denkt dat je niet vooruitkomt. Vertrouw dat het licht je vindt, als jij je erop richt.”

Spiritueel gezien is dit een oproep tot her-innering. Om niet vanuit afgescheidenheid te leven, maar vanuit eenheid. Om in alles – de zon, de aarde, de ander, jezelf – het verbonden geheel te zien. En bovenal: om het vertrouwen van een bloem te leren. Zodat ook wij, zonder ons te verplaatsen, kunnen groeien – door ons hart open te stellen en ons gezicht naar het licht te keren.

Want verbonden zijn betekent: je laten bewegen door wat groter is dan jijzelf. Net als de bloemen, stil maar levend, zacht maar krachtig.

Dit prachtige inzicht krijg ik als ik op een zonnige ochtend op een rustige weg wandel. Het is vroeg . Bijna geen verkeer. De weg is lang en recht en langs de berm staan duizenden bloemen in alle soorten en maten en kleuren. Het is een eindeloos zicht op duizenden "bossen"  bloemen met groen eromheen. Veel mensen valt die eindeloze schoonheid niet eens op omdat er andere zaken hen bezighouden en de bloemenschat buiten hun bewustzijn valt. En dat is jammer want dit bewust waarnemen, is manna voor de ziel.

Terwijl ik doorloop kijk ik van de ene naar de ander bloem, de struiken en takjes. En uiteindelijk voel ik mij één met elke afzonderlijke bloem, takje ,blaadje of struik met het duidelijke weten dat zij mij kennen.

Het is een euforisch gevoel en alles om mij heen lijkt lichter en helderder. En terwijl helder zingende merels mij groeten en ik verder loop in deze windstille wereld die in niets lijkt op wat ik gewend ben, kan ik mij alleen maar verwonderen en dankbaar zijn.

IN HET DOMEIN VAN HET ONWAARDIGE, IS CORRIGEREN NIET ALTIJD DE BESTE OPTIE..

HOOFDSTUK 150

IK BEN

Er zijn momenten waarop we iets in ons voelen dat zachtjes fluistert: "Ik ben niet goed genoeg." Het is een stem die zich niet verheft, maar zich stilletjes nestelt in de hoeken van onze ervaring — een gevoel van onwaardigheid. Vaak willen we dit gevoel corrigeren, verbeteren, verjagen. Maar wat als we deze innerlijke stem niet als fout beschouwen, maar als iets dat jong en klein is? Wat als we haar niet zien als een vijand, maar als een kind dat ons iets wil vertellen?

In spirituele groei ligt er een diepe wijsheid in het erkennen dat het onwaardige gevoel niet een obstakel is, maar een poort. Wat in ons onwaardig voelt, is niet onze volwassen wijsheid, maar een kinddeel van onze ziel. Een deel dat ooit iets heeft ervaren — afwijzing, schaamte, tekort — en toen besloot: "Ik ben niet genoeg." Deze delen zijn geen fouten van wie we zijn, maar onafgemaakte hoofdstukken van wie we worden.

Wanneer we proberen dit te corrigeren, doen we onbewust wat ooit al gebeurde: we negeren of verwerpen het. Maar het kind in ons zoekt geen correctie. Het zoekt erkenning, aanwezigheid, nabijheid. Probeer het niet te herschrijven met affirmaties, noch te overschreeuwen met zelfhulpmantra’s. In plaats daarvan: daal af. Ga naar het domein van dit gevoel — naar die plek waar het ooit is ontstaan. Daar, in de diepte van je innerlijke wereld, wacht iets ouds en tegelijk iets heel jong.

Het is daar dat ware spirituele alchemie plaatsvindt. Niet door iets te verbeteren, maar door het te ontmoeten. Niet door jezelf te verheffen boven het gevoel, maar door jezelf toe te staan ernaast te zitten — in mededogen, zonder oordeel.

In het domein van het onwaardige vinden we geen overwinning, maar verbinding. We raken niet verlicht doordat we onze schaduw vermijden, maar doordat we haar leren zien met de ogen van liefde. Wat klein is in ons, verlangt niet naar grootheid, maar naar nabijheid. Wat jong is, verlangt niet naar correctie, maar naar bevestiging: “Ik zie je. Je bent welkom.”

Laat je dus niet verleiden door het idee dat je eerst ‘beter’ moet worden om goed te zijn. Juist jouw onvolmaakte delen zijn dragers van een diepe waarheid: dat heelheid niet de afwezigheid van gebrokenheid is, maar de aanwezigheid van liefde in elk gebroken stukje.

Want uiteindelijk is spiritualiteit geen vlucht naar het hogere, maar een thuiskomen in het diepste. En wat onwaardig voelde, blijkt dan niet je zwakte te zijn, maar het zaadje van je ontwakende hart.

DE SPIEGEL VAN HET ZELF: Liefde, haat en de illusie van waardering”

HOOFDSTUK 149

IK BEN

In de stilte van zelfonderzoek verschijnt soms een waarheid die het denken niet graag hoort: niets dat een ander over jou zegt, is werkelijk over jou. Het is een echo van hun binnenwereld, een projectie van hun verlangens, angsten en percepties. Wanneer iemand zegt: "Ik hou van je", is dat een poëtische bekentenis van hun eigen gevoelsleven, niet een objectieve beschrijving van jouw wezen. En wanneer iemand zegt: "Ik haat je", toont dat de storm in hun eigen hart, niet jouw waarde of waardeloosheid.

Toch trappen we telkens opnieuw in de val. Een liefdesverklaring doet ons hart oplichten. We voelen ons plots meer waard, meer bestaansrechtelijk. Even voelen we ons bevestigd, alsof we eindelijk het stempel "goed genoeg" ontvangen hebben. Maar in dat moment vergeten we dat ware waarde nooit van buitenaf komt. We vergissen ons. We nemen een spiegelbeeld aan voor onze essentie.

Deze vergissing ontstaat omdat het ego hunkert naar erkenning. Het wil gezien worden, bevestigd worden, bestaan door de ogen van de ander. Maar deze constructie is fragiel. Wat ons op een dag doet stralen – "Ik hou van je" – kan ons de volgende dag doen breken – "Ik haat je". Als je jouw waarde laat afhangen van andermans woorden, geef je jouw innerlijke vrijheid uit handen. Je wordt een speelbal van externe oordelen.

De spirituele waarheid is eenvoudig, maar radicaal: jouw waarde is onafhankelijk van wat iemand anders over je zegt of voelt. Jij bént waardevol, niet omdat iemand je bemint of bewondert, en evenmin waardeloos omdat iemand je verwerpt. Wie jij bent in je diepste kern – voorbij lichaam, naam en persoonlijkheid – is onaantastbaar. Een tijdloos bewustzijn, vrij van elke interpretatie.

Wanneer iemand zegt: "Ik hou van je", zie het dan als een bloem die hen ontspruit. Mooi, geurend, maar van hen. Niet van jou. En als iemand zegt: "Ik haat je", zie het als een storm in hun hemel. Heftig, luid, maar niet jouw verantwoordelijkheid. In beide gevallen: ontvang het, zie het, maar laat het los. Blijf geworteld in je eigen zijn.

Want uiteindelijk zijn wereldbeelden niets meer dan zelfbeelden in vermomming. Mensen zien niet de wereld zoals die is, maar zoals zij zijn. Zij projecteren hun binnenwereld op de buitenwereld, en dus ook op jou. Jij wordt een scherm waarop hun innerlijke film wordt geprojecteerd. Probeer dus niet het scherm te veranderen om de film mooier te maken. Zie de projectie, maar vereenzelvig je er niet mee.

De ware bevrijding komt wanneer je durft te rusten in je eigen stilte. Niet langer gevangen in de dans van goedkeuring en afwijzing. Je ziet woorden komen en gaan, gevoelens opborrelen en vervliegen, maar jij blijft de ruimte waarin dit alles verschijnt. Dan ben je niet meer de spiegel waarin anderen zichzelf zoeken, maar het heldere bewustzijn dat alles waarneemt zonder zich ermee te identificeren.

Dat is de weg van innerlijke vrijheid. Niet gemakkelijk, niet populair, maar diep waar. En in die waarheid ligt vrede.

NASCHRIFT:

Zijdelings met dit inzicht -dat ik letterlijk kreeg-zou je het boek "De kracht van Empathie" van Anita Moorjani kunnen lezen dat ik van een goede vriendin kreeg.Dit boek draait om hoe empathie — echt voelen met anderen zonder jezelf te verliezen — ons leven diepgaand kan veranderen. Ze legt uit dat hooggevoelige mensen vaak worstelen met het overnemen van andermans emoties, en moedigt aan om empathie te ontwikkelen vanuit innerlijke kracht en zelfzorg. Het boek combineert persoonlijke verhalen met spirituele inzichten en laat zien hoe empathie niet alleen helend is voor anderen, maar ook een krachtig hulpmiddel kan zijn voor je eigen groei en welzijn en voor groei van je bewustzijn.

VERLICHTING ALS DESTRUCTIEF PROCES: DE VAL VAN ILLUSIE-MEDE DOOR-VERGEVING

HOOFDSTUK 148

IK BEN

In spirituele kringen wordt verlichting vaak romantisch voorgesteld als een verheven, serene staat van gelukzaligheid – een eindpunt van harmonie waarin alle pijn verdwijnt. Maar ware verlichting, zoals doorzien door de grote mystici en onthechte wijzen, is allesbehalve behaaglijk. Het is niet een toevoeging, maar een afbraak. Niet een bekroning, maar een sterven – niet van het lichaam, maar van de illusie. Verlichting is een destructief proces.

Het moderne spirituele pad wordt vaak vermomd als een verbetertraject: leer te mediteren, verhoog je vibratie, visualiseer overvloed – en alles wordt beter. Maar deze benadering veronderstelt dat het “ik” dat lijdt, moet worden versterkt of geheeld. Ware verlichting ontmaskert juist dit “ik” als fictie. Verlichting maakt je niet gelukkiger – het vernietigt degene die geluk dacht te kunnen bezitten.

Dit is waarom de ervaring van ontwaken vaak pijnlijk is. Je verliest niet iets – je verliest jezelf. Niet het Zelf met hoofdletter, maar de denkbeeldige persoon die je meende te zijn: met zijn verhalen, angsten, verlangens, overtuigingen. En wat overblijft is leegte – geen nihilistische leegte, maar een stille, levende Aanwezigheid die niets nodig heeft om te zijn.

Daarom:De kern van verlichting is deconstructie. Wat brokkelt er af? Alles wat gebouwd is op het fundament van afgescheidenheid. De identiteit die je hebt aangenomen – gebaseerd op naam, geschiedenis, prestatie, falen, relaties – is slechts een masker. Verlichting is het zien dat dit masker nooit echt was. Dat wat je als “waar” aannam, was slechts projectie: een droom, opgebouwd uit gedachten en overtuigingen die je nooit in twijfel trok.

Daarom is vergeven zo belangrijk.

Het is alsof je jarenlang in een toneelstuk hebt gespeeld, zó overtuigd van je rol, dat je de spotlights en het decor voor werkelijkheid bent gaan houden. Verlichting is het moment waarop je de coulissen ziet. Het script in de fik steekt. En beseft: ik ben nooit deze rol geweest.

Dit proces is radicaal. Het ego zal zich verzetten met alles wat het heeft. Want wat is het ego anders dan een verzameling van aangeleerde zekerheden en verhalen? Het ego wil niet dat je de façade doorziet, want dat betekent zijn einde. Verlichting voelt daarom niet als een overwinning, maar als verlies. De façade biedt namelijk schijnzekerheid: een identiteit, een doel, een verklaring. Wanneer dat verdwijnt, voel je je naakt. Maar in die naaktheid gloort waarheid.En dagelijks vergeven geeft je steeds meer zicht op die waarheid. 

En de waarheid is eenvoudig, stil, onopgesmukt. Ze fluistert: “Je bent niet wie je denkt te zijn. Je bent dat wat denkt.” Of beter nog: je bent het zijn zélf – ongeboren, onbegrensd, onaangetast.

De mens zoekt houvast in overtuigingen: over zichzelf, over anderen, over God. Verlichting veegt deze tafel leeg. Ze eist de uitroeiing van het denkbeeldige – en daarin schuilt de bevrijding. Want pas wanneer al het onechte sterft, kan het echte oplichtenDat “echte” is geen concept, geen doctrine, geen nieuwe identiteit. Het is stilte. Openheid. Liefde zonder tegenpool. Geen gevoel, maar een zijnstoestand. Het is niet wat je bereikt, maar wat onthuld wordt als alles wat je níét bent, verdwijnt.

Verlichting is dus geen trofee voor de spirituele elite. Het is een begrafenis. Een ruwe, eerlijke en diep transformerende dood van het valse zelf. Maar paradoxaal genoeg is deze dood het begin van waar leven. Wanneer je niets meer overhoudt om je aan vast te klampen, ontdek je dat je nooit iets nodig had – omdat je al was wat je zocht. Verlichting zou je kunnen definiëren als:" je hoeft niet meer te weten maar minder te geloven" 

Daar, in de as van het oude, straalt het onvergankelijke.

Tot slot 

Ik had dit artikel al geschreven toen een goede vriend van mij, erop wees , dat in de "Cursus in Wonderen" wordt uitgelegd dat onbewuste schuld wordt uitgelegd als de oorzaak van alle lijden, ziekte etc.(o.a. onze vermeende afgescheidenheid van onze Bron.. 

Daarom kan het -als belangrijk hulpmiddel, zo niet het belangrijkste hulpmiddel-op onze weg-behulpzaam zijn om die ONBEWUSTE schuld-bewust-te vergeven om vrede te verkrijgen.Omdat dat dat zo belangrijk is, voegde ik dit stukje toe.

Onderschat ook niet wat onbewuste trauma' s met je kunnen doen op jouw weg naar verlichting. Het betekent-naar mijn mening-dat niet alleen vergeven behulpzaam is, maar zeker ook het onderzoeken en recht in de ogen kijken van onze trauma' s aan de hand van onze regelmatig voorkomende- chronische-negatieve ervaringen .

Om je hierbij behulpzaam te zijn-mocht je nog niet een goede manier van vergeven hebben gevonden-plaats ik hier mijn ingesproken meditatieoefening die je elke dag kunt doen. Duurt ongeveer 5 minuten, maar het zijn wel een goed bestede 5 minuten.

Liefs

INGESPROKEN MEDITATIE :VERGEVEN

VOORBIJ DE SLUIERS VAN DE ZINTUIGEN; OVER HET FILTER VAN DE HERSENEN EN DE WERKELIJKHEID ACHTER DE WERKELIJKHEID

HOOFDSTUK 147

IK BEN

De mens wandelt door de wereld als een waarnemend wezen, ogenschijnlijk volledig ondergedompeld in een fysieke werkelijkheid die wordt gedefinieerd door vormen, geluiden, geuren en tastbare structuren. Maar  deze wereld, zoals wij die dagelijks ervaren, is slechts een gefilterde projectie is van een veel grotere, veel diepere werkelijkheid. Wat als onze hersenen, in plaats van het centrum van bewustzijn te zijn, juist functioneren als een poortwachter — een filtermechanisme dat ons beschermt tegen datgene wat buiten het strikt fysieke ligt?

Onze zintuigen zijn evolutionair gevormd met één primair doel: overleving. In het wild diende elke prikkel, elke beweging in de schaduw, elke geur of vibratie om ons te helpen jagen, vluchten, vechten of voortplanten. De hersenen, als centrale verwerker van deze prikkels, ontwikkelden zich niet tot ontvanger van alle realiteiten, maar eerder als selectieve filter: ze laten alleen dát binnen wat cruciaal is voor onze fysieke aanwezigheid en biologische continuïteit. In deze context is het begrijpelijk dat het zicht op andere dimensies, subtiele energieën of niet-fysieke wezens niet noodzakelijkerwijs evolutionair voordelig was. Integendeel — het zou eerder afleiden van directe, tastbare bedreigingen of kansen. Bezie het begrip "filter" als iets abstracts, het is geen ding in de hersens.Je zult het niet vinden als je de hersens onderzoekt. Voorbeeld:Als je een boek leest schakelt het "filter" in je hersens alle geluiden om je heen uit of dempt het zodat jij je kunt focussen op je boek.Of wanneeer iemand die al jarenlang vlak bij schiphol woont , het lawaai van laag overvliegende vliegtuigen niet meer bewust hoort omdat zijn "hersenfilter"  de geluiden wegfiltert.

Maar wat blijft er dan ongezien, onbegrepen, ongehoord — niet omdat het niet bestaat, maar omdat het door onze hersenen actief wordt weggefilterd?

Deze vraag vormt de kern van de spirituele zoektocht. Als de hersenen inderdaad een filter zijn, dan impliceert dit dat bewustzijn zelf zich niet in de hersenen bevindt.Omdat het bewustzijn non-lokaal is.. De hersenen werken als een soort lens die dat bewustzijn vernauwt, zodat het zich kan focussen op één specifieke laag van bestaan: de fysieke.Met goede redenen, want het kan toch niet zo zijn dat je met 130 op de snelweg rijdt als er ineens iets opduikt uit een andere realiteit. Als je hersens dit niet zouden wegfilteren, zou je zo schrikken dat je misschien een noodlottig ongeluk veroorzaakt. Bij sommige helderzienden of heldervoelenden werkt deze filter in de hersens iets minder waaardoor zij iets meer waarnemen van andere realiteiten.Omdat ze dat gewend zijn zullen ze minder schrikken van onverwachte -niet-fysieke-waarnemingen.Kortom; in hun geval duiken er meer objecten op in hun bewustzijn die zij kunnen waarnemen (andere realiteiten bijvoorbeeld) omdat het bewustzijn ruimer is.

Hieruit volgt iets fascinerends: We zijn namelijk in staat dit filter te manipuleren. Dat is altijd zo geweest, maar de meeste mensen zijn dat vergeten en hebben als overtuiging dat zij uitsluitend driedimensionaal kunnen waarnemen. Mensen die wél hun ongekende potentieel erkennen en gebruiken worden vaak uitgelachen.

Als we de activiteit van de hersenen kunnen afremmen, verminderen we ook de kracht van dit filter. Technieken zoals diepe meditatie, gecontroleerde ademhaling, trance en zelfs slaaptoestanden brengen ons in staten waarin de hersenactiviteit verschuift van het drukke, beta-dominante bewustzijn naar de trager stromende alfa, theta en delta-frequenties. En juist in deze staten melden mensen ervaringen van eenheid, visioenen, communicatie met andere entiteiten of het gevoel buiten tijd en ruimte te treden.

Wat gebeurt er dan werkelijk? We krijgen  in deze stille momenten, waarin het filter tijdelijk verzwakt is, een glimp van wat altijd al aanwezig was — maar normaal gesproken buiten ons zintuiglijke bereik ligt. De wereld van energie, van ziel, van parallelle werkelijkheden wordt dan niet gecreëerd, maar onthuld. Zoals sterren aan de hemel zichtbaar worden wanneer het daglicht verdwijnt, zo wordt de kosmische achtergrond van het bestaan zichtbaar wanneer het lawaai van de hersenen verstilt. Ook wanneer je bewustzijn groeit naar realisatie, zul je dagelijks, ook gewoon wandelend op straat, andere realiteiten waarnemen.

Daarom is spiritualiteit niet slechts een vlucht uit het fysieke, maar een herinnering aan wie en wat we werkelijk zijn: multidimensionale wezens met toegang tot lagen van werkelijkheid die ons rationeel denken niet kan omvatten, maar die ons innerlijk weten allang herkent.

Als wij werkelijk willen zien, moeten wij eerst leren stil zijn.

DE ILLUSIE VAN ZEKERHEID-LEVEN IN OVERGAVE-

 HOOFDSTUK 146

IK BEN

Er zijn van die momenten waarop we denken het helemaal te begrijpen. We hebben plannen gemaakt, onze intenties gezet, misschien zelfs gebeden en gemanifesteerd. Alles lijkt op z’n plek te vallen, en we voelen ons veilig in het idee dat we weten wat er komen gaat. Maar dan… doet het leven iets onverwachts. Alles verandert. En wat eerst zo helder leek, wordt plotseling ononduidelijk.

Dit is dus geen fout van het leven. Integendeel – dit IS het leven.

Zodra we denken dat we het pad voor ons helder zien, verschijnt er een bocht. Niet om ons te straffen of te dwalen, maar om ons te herinneren: het leven is geen rechte lijn. Het is een mysterie, een dans, een voortdurende beweging waarin controle een illusie blijkt en overgave een kracht wordt.

In spirituele zin nodigt het leven ons steeds opnieuw uit tot loslaten. Loslaten van verwachtingen, van gehechtheid, van het idee dat we alles moeten snappen. Want juist in het niet weten ontstaat ruimte voor wonderen. Voor groei. Voor de magie die zich pas laat zien wanneer wij durven zeggen: “Ik weet het niet, en dat is oké.” Dat noem ik overgave, en in die overgave ontstaat er ineens het besef of ruimte om zonder angst te kijken naar zaken die je altijd-als een opstandig gevecht tegen wat IS- wegstopte en uiteindelijk misschien lichamelijke klachten veroorzaakten. En in dat nieuwe besef of ruimte zal dan  het " weggestopte'" trauma wegvloeien en nieuw bewustzijn stromen. Dat zou toch een wonder zijn?

Wat als de onverwachte wending niet het einde is van je plan, maar het begin van een groter plan dat je verstand nog niet kan bevatten? Wat als de omweg precies is waar je ziel om heeft gevraagd?

De uitdaging is dus niet om het leven te controleren, maar om erin te vertrouwen. Om met een open hart te wandelen, ook als het pad niet duidelijk is. Want waar het denken faalt, begint de wijsheid van de ziel.

Laat elke verrassing van het leven dan ook een herinnering zijn: je bent hier niet om alles te weten. Je bent hier om te ervaren, te leren, te voelen – en bovenal, om je over te geven aan het wonder dat zich nu ontvouwt en daardoor te groeien in bewustzijn. 

DE WEG VAN INNERLIJKE KRACHT( AANWEZIGHEID IN HET HART VAN DE CHAOS)

HOOFDSTUK 145

IK BEN

In de zoektocht naar spirituele groei zijn velen geneigd zich terug te trekken uit de wereld, op zoek naar stilte, afzondering en bescherming tegen de stormen van het dagelijks bestaan. Hoewel perioden van introspectie en meditatie heilzaam en noodzakelijk kunnen zijn, ontstaat ware spirituele kracht niet in de afwezigheid van prikkels, maar juist in hun aanwezigheid. De kern van echte spirituele ontwikkeling ligt niet in het vermijden van de wereld, maar in het volledig aanwezig zijn te midden van haar chaos, conflicten en uitdagingen.

Werkelijke transformatie voltrekt zich wanneer we ons niet langer verzetten tegen het leven zoals het is, maar ons erin verankeren met een stille, alerte aanwezigheid. In plaats van onze vrede te zoeken in uiterlijke omstandigheden, keren we terug naar een innerlijke bron die niet wordt beïnvloed door wat zich buiten ons afspeelt. Dit is geen vlucht of verharding, maar een zachte, doch onverzettelijke kracht die groeit in het vuur van ervaring.

Elke uitdaging in het leven – een verlies, een misverstand, een innerlijke strijd – is geen obstakel op het pad, maar een poort. Het is een uitnodiging om onze oppervlakkige rust los te laten en dieper te zakken in het bewustzijn dat alles draagt. In die zin zijn onze moeilijkheden geen afwijking van de spirituele weg; zij zijn de weg. Net zoals goud wordt gezuiverd in het vuur, wordt bewustzijn versterkt door het leven dat ons test en vormt.

De spirituele leraar Jezus sprak over het “overwinnen van de wereld” – een uitdrukking die gemakkelijk verkeerd begrepen kan worden als een oproep om de wereld af te wijzen. Maar wat als zijn uitnodiging juist was om zo diep geworteld te raken in ons ware Zelf, dat geen enkele storm ons kan ontwortelen? Wat als overwinnen betekent: niet vluchten of vermijden, maar stevig blijven staan – met open hart – midden in de wereld?

Dit is geen gemakkelijke weg. Het vraagt moed om aanwezig te blijven in een wereld die ons voortdurend uitnodigt tot afleiding, verdediging of oordeel. Het vraagt discipline om ons bewustzijn te blijven voeden te midden van pijn, onzekerheid en onbegrip. Maar het is precies daar, in die omstandigheden, dat onze aanwezigheid wordt getest en versterkt.

Wanneer meditatie niet langer beperkt blijft tot het kussen, maar zich uitstrekt tot elk moment van ons bestaan – in gesprekken, in verkeersdrukte, in verdriet – dan beginnen we te proeven van de ware kracht van bewust leven. Dan ontstaat een innerlijke stilte die niet afhankelijk is van rust om zich heen. Een vrede die niet gebaseerd is op vermijding, maar op diepe verbinding met het leven zelf.Kortom; het gaat erom dat je aanwezigheid in bewustzijn jou niet verlaat , zelfs in de meest chaotische situaties. Kun je dat, dan heb je aanwezigheid in bewustzijn "belichaamd"  Dat je die aanwezigheid niet alleen ervaart , comfortabel meditererend op je kussentje. 

Klein voorbeeldje uit mijn eigen ervaring: Laatst kwam tijdens een fietstochtje, mij een gezin tegemoet. Vader voorop, daarachter twee jongens van een jaar of tien en daarachter een oudere vrouw waarvan ik dacht dat het de oma van de jongens was. Zij passeerden mij en ik reed door. Nog geen tien minuten later fietsten die mensen vanuit het "niets" vóór mij, wat mij deed denken aan een zelfde voorval een jaar geleden. Toen haalde ik de persson in en zei niets. Deze keer reed ik wat harder, passeerde het gezin en vroeg aan de "oma" of ik iets  mocht vragen.Iedereen stopte en de man groette mij vriendelijk. " Jij denkt dat je al aardig op weg bent naar verlichting," zei hij. " Daarom geef ik je, om je behulpzaam te zijn, deze overweging: Als je per ongeluk van een flat van veertig hoog naar beneden valt, zul je dan nog steeds de eeuwige vrede voelen waar je het vaak over hebt? Zul je rustig naar beneden zeilen zonder ook maar één seconde in paniek te schieten? Kortom; ben je al zo verankerd in je ware zelf dat je ,zelfs dan, vertrouwt op je ware onverdeelde zelf en ook deze val doorziet als een krankzinnige illusie?"

En weg waren ze. Geestig vraagje waarbij ik mij nog regelmatig achter de oran zal krabben als  ik aan die vraag denk. Ik heb de vraag opgeschreven met koeien van letters en het op mijn nachtkastje gelegd zodat ik er elke dag naar kijk en NIET vergeet. Overigens reed ik op dezelfde (stille) weg als de vorige ervaring dus dat wil  mij iets zeggen.

Spirituele groei is geen weg naar ontsnapping, maar een weg naar volledig aanwezig zijn, volledig levend, volledig mens. En het is juist in die belichaming dat we het onwankelbare bewustzijn ontdekken waar we altijd al naar zochten.