HOOFDSTUK 238-Het leven is paradoxaal. Het is rauw en verfijnd tegelijk. Het is verheven en banaal in één adem. Door beide te beschrijven, eer ik het geheel..

Hoofdstuk 238

Ik ben

Soms vraagt iemand mij waarom ik columns schrijf over het gewone leven van alledag , over vergeten boodschappen, ongemakkelijke stiltes op verjaardagen, een chagrijnige bui in de file, of zelfs over mijn eigen ironie en lichte cynisme , terwijl ik óók schrijf over verlichting, hoger bewustzijn en het ego. Alsof die twee werelden elkaar zouden tegenspreken. Alsof spiritualiteit alleen mag bestaan in een sfeer van wierook en gewijde ernst, en niet tussen afwasborstels en belastingformulieren.

Die vraag raakt aan een diep misverstand: het idee dat spiritualiteit zich boven het leven verheft, in plaats van er middenin te staan.

Het gewone leven is geen tegenhanger van het heilige.Wanneer we spreken over verlichting of hoger bewustzijn, ontstaat al snel het beeld van een staat die “hoger” is dan het dagelijkse bestaan. Alsof er een trap is: beneden het gewone leven, bovenaan het spirituele. Maar wie werkelijk onderzoekt wat bewustzijn is, ontdekt dat er geen boven of beneden bestaat. Er is alleen wat is. Het is één veld. Eén werkelijkheid. Eén beweging. Oftewel: "zo boven, zo beneden"

De afwas en de extase zijn niet twee verschillende werkelijkheden. Ze verschijnen in hetzelfde bewustzijn. De ironische column en de mystieke blogpost komen voort uit dezelfde bron. Het is niet zo dat ik op maandag spiritueel ben en op dinsdag menselijk. Het menselijke ís de uitdrukking van het bewustzijn.

Werken aan hoger bewustzijn is geen ontsnapping:

Wanneer iemand zegt: “Maar jij werkt toch aan een hoger bewustzijn?”, hoor ik vaak een onderliggende aanname: dat dit betekent dat ik mij zou moeten terugtrekken uit het alledaagse. Minder grapjes. Minder cynisme. Minder bemoeienis met ‘lage’ dingen.

Maar werken aan bewustzijn is geen ontsnapping uit het leven. Het is een verdieping ín het leven.

Het betekent niet dat het ego plotseling verdwijnt en ik alleen nog maar in licht en liefde spreek. Het betekent dat ik het ego zie terwijl het spreekt. Dat ik mijn ironie herken als spel. Dat ik mijn cynisme kan waarnemen zonder erin te verdrinken.

Bewustzijn maakt niets ongedaan. Het maakt alles doorzichtig.

Eén zijn betekent niets uitsluiten. Als alles één is, dan is er niets dat buiten dat Ene valt. Geen frustratie. Geen sarcasme. Geen alledaagse banaliteit. Het idee dat bepaalde activiteiten “niet spiritueel” zouden zijn, is zelf een gedachte binnen datzelfde bewustzijn.

Juist door het gewone leven volledig toe te laten , met al zijn licht en schaduw , wordt eenheid tastbaar. Wanneer ik schrijf over een mislukte dag, een ongemakkelijk gesprek of mijn eigen kleinzieligheid, dan is dat geen terugval uit spiritualiteit. Het is spiritualiteit in actie.

Want wat is verlichting anders dan helder zien wat er is?

Ironie als vorm van bewustzijn 

Ironie en zelfs een vleugje cynisme kunnen ook een functie hebben. Ze kunnen het opgeblazen ego ontmaskeren. Ze kunnen lucht brengen in situaties waarin mensen zichzelf of hun ideeën te serieus nemen. Soms is een glimlach spiritueler dan een preek.

Het leven is paradoxaal. Het is rauw en verfijnd tegelijk. Het is verheven en banaal in één adem. Door beide te beschrijven, eer ik het geheel.

Het pad zonder afscheiding:

De gedachte dat iemand die “werkt aan hoger bewustzijn” zich alleen nog met verheven onderwerpen zou mogen bezighouden, komt voort uit een dualistische kijk: hier het aardse, daar het goddelijke. Maar wanneer die scheiding wegvalt, wordt alles doordrenkt van hetzelfde licht.

De supermarkt is niet minder heilig dan de meditatiekussen. De file is niet minder leerzaam dan een retraite. Een scherpe column kan net zo ontwakend zijn als een spirituele verhandeling.

Misschien schrijf ik juist over het gewone leven omdat ik heb ontdekt dat er niets gewoner is dan het wonder van bestaan zelf.

En misschien is dát wel de kern: spiritualiteit is geen aparte categorie van het leven. Het is het besef dat er nooit iets buiten het leven heeft gestaan.

Ik schrijf dus niet ondanks mijn zoektocht naar hoger bewustzijn over alledaagse dingen.

Ik schrijf er juist daarom over.

Omdat alles één is.

En het Ene zich net zo graag uitdrukt in een ironische column als in een beschouwing over verlichting.

HOOFDSTUK 237-OVER HET RELATIEVE EN HET ABSOLUTE

Hoofdstuk 237

Door Kees Schilder 

Over het relatieve en het absolute 3

In de diepte van het menselijk bestaan leeft een subtiel maar transformerend onderscheid: dat tussen het relatieve en het absolute. Het relatieve omvat alles wat wij dagelijks als belangrijk ervaren : gezondheid, relaties, werk, financiële zekerheid, status, erkenning. Het absolute verwijst naar datgene wat onaantastbaar is, dat wat niet afhankelijk is van omstandigheden: de belichaming van ontwakend bewustzijn.

Het domein van het relatieve:

Het relatieve beweegt zich in de wereld van vorm. Ons lichaam vraagt om zorg, onze relaties vragen om aandacht, werk vraagt om inzet. Wanneer onze gezondheid wankelt, lijkt alles stil te staan. Wanneer een relatie onder druk staat, voelt het alsof onze kern wordt geraakt. Toch is dit slechts schijnbare absoluutheid.

Het relatieve is veranderlijk. Wat vandaag cruciaal lijkt, kan morgen zijn intensiteit verliezen. Een carrière die ooit het centrum van ons universum was, kan na een innerlijke verschuiving zijn glans verliezen. Financiële zekerheid kan verdwijnen of juist overvloedig worden, maar geen van beide toestanden bepaalt wie wij in essentie zijn.

Relatieve belangrijkheid is dus contextgebonden. Zij functioneert binnen tijd, plaats en persoonlijke omstandigheden. Zij vraagt om betrokkenheid, maar niet om identificatie.

De roep van het absolute:

Absolute belangrijkheid ligt niet in wat wij bezitten of bereiken, maar in wat wij belichamen. Het is het ontwaken tot bewustzijn ; het herkennen van de stille aanwezigheid die voorafgaat aan elke gedachte, elk gevoel, elke ervaring.

Deze dimensie overstijgt succes en falen. Zij blijft onveranderd wanneer gezondheid fluctueert of relaties transformeren. Zij is niet het resultaat van inspanning, maar het herkennen van wat altijd al aanwezig was.

In spirituele tradities wordt dit ontwaken op verschillende manieren benoemd. In het boeddhisme spreekt men over nirvana, in het christendom over het Koninkrijk Gods dat “in u is”, in het hindoeïsme over Atman als één met Brahman. Wat zij gemeen hebben, is de aanwijzing dat onze ware identiteit niet samenvalt met de tijdelijke structuren van het leven.

Het transformerende onderscheid:

Wanneer wij geen onderscheid maken tussen relatieve en absolute belangrijkheid, raken wij verstrikt in de drama’s van het dagelijks bestaan. Elk probleem krijgt een existentiële lading. Elke tegenslag lijkt een bedreiging van ons wezen.

Maar zodra wij dit onderscheid helder zien, verschuift ons perspectief radicaal. Problemen blijven bestaan, maar zij verliezen hun ultieme gewicht. Wij zorgen voor ons lichaam, maar wij zijn niet slechts het lichaam. Wij investeren in relaties, maar wij zijn niet afhankelijk van hun uitkomst voor onze innerlijke vervulling.

Het absolute fungeert als een stille achtergrond waartegen het relatieve zich afspeelt. Zoals de oceaan de golven draagt zonder zelf door hun vorm bepaald te worden, zo draagt bewustzijn alle ervaringen zonder erdoor begrensd te worden.

Belichaming in plaats van ontsnapping:

Dit inzicht betekent niet dat wij het relatieve moeten ontkennen of verwaarlozen. Integendeel. Wanneer het absolute wordt erkend, kunnen wij juist dieper en vrijer deelnemen aan het relatieve. Werk wordt dan een expressie van bewustzijn. Relaties worden een spiegel waarin liefde zich herkent. Zelfs moeilijkheden worden poorten tot verdieping.

Belichaming van ontwaken is geen ontsnapping uit de wereld, maar een andere manier van aanwezig zijn in de wereld. Het is leven vanuit een centrum dat niet wankelt.

Een nieuw perspectief op het leven:

Door het onderscheid tussen relatieve en absolute belangrijkheid te integreren, ontstaat een diepgaand perspectief. Het leven wordt niet langer een reeks problemen die opgelost moeten worden om eindelijk vrede te ervaren. Vrede wordt de grondtoon waaruit wij handelen.

Dit perspectief schenkt innerlijke ruimte. Het herinnert ons eraan dat achter alle rollen, achter alle verhalen, een stille helderheid aanwezig is. Wanneer wij ons daarmee verbinden, verschuift onze prioriteit vanzelf. Niet omdat wij de wereld afwijzen, maar omdat wij haar in haar juiste proportie zien.

En in die juiste proportie openbaart zich een paradoxale waarheid: niets in het relatieve hoeft perfect te zijn opdat het absolute in ons kan stralen. Het ontwaken van bewustzijn is niet afhankelijk van omstandigheden — het is de grond waarop alle omstandigheden verschijnen.

Daarin ligt de werkelijke, absolute belangrijkheid van ons bestaan.

HOOFDSTUK 236-DE HEILIGHEID VAN HET ONTWAKEN VAN BEWUSTZIJN

Hoofdstuk 236

Door Kees Schilder 

Ik ben

Er is een stilte die ouder is dan jouw naam.

Een ruimte die bestond vóór je eerste gedachte

en zal blijven wanneer je laatste woord is verstomd.

In die stilte ontwaakt iets.

Niet jij als persoon,

maar het bewustzijn dat zich herinnert

dat het nooit slechts een persoon is geweest.

Wij denken dat wij kleine levens leiden,

omgeven door een uitgestrekt universum van sterren en stof.

Maar wat als het omgekeerd is?

Wat als het universum zichzelf verzamelt

in jouw ogen,

in jouw hartslag,

in jouw vermogen om te vragen:

Wie ben ik?

Bewustzijnsontwaken is geen individuele prestatie.

Het is geen trofee voor de spirituele zoeker.

Het is de kosmos die zichzelf herkent

in een menselijke vorm.

Zoals een golf even opspringt uit de zee

en roept: “Ik!”

om vervolgens te ontdekken

dat zij altijd water is geweest,

zo ontdek jij

dat je geen afgescheiden fragment bent,

maar een beweging van het geheel.

Je bent het universum

dat zichzelf ervaart

als een mens met zorgen, verlangens en herinneringen.

Een tijdelijke vermomming.

Een goddelijke verkleedpartij.

En dit ontwaken

is geen privégebeurtenis in de beslotenheid van jouw ziel.

Het is evolutionair.

Kosmisch.

Een verschuiving die zich uitstrekt

van de diepte van atomen

tot de adem van sterrenstelsels.

Lang voordat jij kon spreken,

leerde materie zich organiseren tot leven.

Leven leerde voelen.

Voelen leerde denken.

En nu leert denken

zichzelf doorzien.

Het universum wordt wakker

door jou.

Elke keer dat jij een gedachte ziet

zonder erin te verdwijnen,

ontstaat er ruimte.

Elke keer dat je liefde kiest

waar angst zich aandient,

wordt het geheel lichter.

Je ontwaken is een kleine dageraad

in een uitgestrekte nacht ,

maar duizenden kleine dageraden

veranderen de wereld.

Wij hebben lang geleefd als economische wezens,

als tellers van bezit,

als producenten van waarde.

Maar onder de cijfers klopt een hart

dat niet in geld kan worden uitgedrukt.

Wanneer je jezelf herkent

als manifestatie van universeel ontwaken,

verschuift je verhouding tot alles.

De aarde wordt geen grondstof meer,

maar lichaam.

De ander wordt geen concurrent meer,

maar spiegel.

De toekomst wordt geen bedreiging meer,

maar een open veld van bewustzijn

dat zich verder wil ontvouwen.

Ontwaken betekent niet

dat pijn verdwijnt

of dat het leven zacht wordt.

Het betekent dat je midden in de storm

herkent

dat jij de lucht bent

waarin de storm verschijnt.

Je blijft mens ,

met kwetsbaarheid,

met vragen,

met momenten van vergeten.

Maar onder dat alles

brandt een rustig weten:

Ik ben niet los.

Ik ben niet klein.

Ik ben een plaats waar het oneindige

zichzelf aanraakt.

En zo wordt elke ademhaling

een kosmische gebeurtenis.

Elke ontmoeting

een heilige uitwisseling.

Elke keuze

een bijdrage aan het ontwakende geheel.

Het universum wacht niet ergens ver weg

op een nieuw tijdperk.

Het opent zijn ogen

hier,

nu,

achter de jouwe.

HOOFDSTUK 235-DE STAAT VAN BEWUSTZIJN ALS KOMPAS VOOR HET LEVEN

Hoofdstuk 235

Door Kees Schilder 

Ik ben

De staat van bewustzijn als kompas van het leven 1

In het leven worden we voortdurend geconfronteerd met situaties die op zichzelf neutraal zijn, maar die pas betekenis krijgen door de manier waarop wij ze benaderen. De sleutel tot die benadering ligt niet in de omstandigheden zelf, maar in de staat van bewustzijn waarin wij ons bevinden. Bewustzijn is het innerlijke veld van waaruit wij waarnemen, voelen, denken en handelen. Het is het stille vertrekpunt van elke ervaring, en daarmee het meest bepalende element van ons bestaan.

Wanneer we een situatie tegemoet treden vanuit angst, schaarste of verzet, lijkt de wereld vijandig en zwaar. Problemen voelen groter dan ze zijn, keuzes lijken beperkt, en onze reacties worden vaak automatisch en defensief. In een andere staat van bewustzijn, bijvoorbeeld die van vertrouwen, openheid of innerlijke rust, kan exact dezelfde situatie zich echter ontvouwen als een kans tot groei, inzicht of verbinding. De uiterlijke gebeurtenis verandert niet, maar onze ervaring ervan wel. Dat maakt bewustzijn geen filosofisch idee, maar een praktisch instrument dat direct invloed heeft op de kwaliteit van ons leven.

Vaak denken we dat we eerst de juiste actie moeten vinden om vervolgens rust of helderheid te ervaren. Maar in werkelijkheid werkt het andersom: de juiste actie vloeit voort uit een heldere staat van bewustzijn. Soms betekent dat handelen, soms juist wachten. Soms vraagt het leven om spreken, soms om stilte. Wat passend is, wordt niet bepaald door vaste regels, maar door de innerlijke ruimte van waaruit we luisteren. Een verruimd bewustzijn herkent het juiste moment, omdat het niet gedreven wordt door impuls of angst, maar door afstemming.

Bewustzijn fungeert daarmee als een innerlijk kompas. Het wijst niet altijd een concrete richting aan, maar het geeft wel aan of we in lijn zijn met onszelf. Wanneer we ons bewust zijn van onze innerlijke toestand, ontstaat er keuzevrijheid. We hoeven niet langer slaafs te reageren op prikkels van buitenaf, maar kunnen een moment pauzeren en voelen: vanuit welke staat wil ik hier aanwezig zijn? Alleen al die vraag kan een verschuiving teweegbrengen.

Spiritueel gezien is bewustzijn meer dan een persoonlijke eigenschap; het is de brug tussen het individuele en het universele. In een verhoogde staat van bewustzijn ervaren we minder afscheiding, tussen onszelf en anderen, tussen binnen en buiten, tussen wat is en wat zou moeten zijn. Er ontstaat een dieper besef dat we niet losstaan van het leven, maar er een uitdrukking van zijn. Vanuit dat perspectief worden zelfs moeilijke situaties dragers van betekenis, omdat ze ons uitnodigen tot verdieping in plaats van verharding.

Het cultiveren van bewustzijn vraagt oefening, maar geen strijd. Het begint met eenvoudige aanwezigheid: voelen wat er is, zonder het onmiddellijk te willen veranderen. Door regelmatig stil te staan bij onze innerlijke staat, leren we haar herkennen en verzachten. Niet om altijd ‘hoog’ of ‘positief’ te zijn, maar om eerlijk en wakker te blijven. Bewustzijn gaat niet over perfectie, maar over helderheid.

Uiteindelijk is de staat van bewustzijn waarmee we het leven benaderen de stille schepper van onze werkelijkheid. Ze kleurt onze ervaringen, beïnvloedt onze relaties en bepaalt hoe we betekenis geven aan wat ons overkomt. Door verantwoordelijkheid te nemen voor ons bewustzijn, nemen we verantwoordelijkheid voor ons leven, niet door alles te controleren, maar door aanwezig te zijn. En juist in die aanwezigheid ontvouwt zich de diepste vorm van vrijheid.

HOOFDSTUK 234- NOG EVEN OVER DE MISVATTING DAT WIJ ONZE GEDACHTEN ZIJN

Hoofdstuk 234- Nog even over de misvatting dat wij onze gedachten  ZIJN

Door Kees Schilder 

Ik ben

Wij zijn niet onze gedachten

Gedachten zijn als stoelen en tafels: gebruiksvoorwerpen in de ruimte van ons bewustzijn. Ze verschijnen, dienen een doel, slijten, verdwijnen en maken plaats voor nieuwe. Niemand zal ooit zeggen: ik bén een stoel. Toch zeggen we zonder aarzeling: ik bén mijn gedachten. In die overtuiging schuilt een van de grootste misverstanden van het menselijk bestaan.

We hebben geleerd onszelf te definiëren via wat er in ons hoofd verschijnt. Gedachten voelen intiem, persoonlijk en exclusief van ons. Ze klinken in onze eigen stem, dragen onze herinneringen en lijken voort te komen uit “ons brein”. Maar zoals een radio muziek niet produceert, slechts ontvangt en omzet, zo is het brein geen bron maar een instrument. Het stemt af, verwerkt, structureert, maar creëert niet de essentie van de gedachte zelf.

Gedachten bestaan als energie, als informatievelden die voortdurend in beweging zijn. Ze zweven als het ware door het bewustzijnsveld en zoeken aansluiting bij een ontvanger met een overeenkomende trilling. Welke gedachten jou bereiken, is daarom geen toeval. Opvoeding, ervaringen, overtuigingen, emoties en karakter vormen samen jouw innerlijke frequentie. Die frequentie bepaalt welke gedachten resoneren en vorm krijgen in jouw bewustzijn.

Dit proces verloopt grotendeels onbewust. Gedachten komen en gaan, en wij volgen ze vaak automatisch, alsof ze bevelen zijn in plaats van uitnodigingen. Hier ontstaat identificatie: de gedachte wordt waarheid, het verhaal wordt identiteit. Dit denk ik, dus dit ben ik.

Maar het moment waarop je beseft dat jij niet je gedachten bént, ontstaat er ruimte. Ruimte tussen de waarnemer en het waargenomene. In die ruimte wordt vrijheid geboren. Je hoeft een gedachte niet langer te geloven alleen omdat zij verschijnt. Je kunt haar bekijken, voelen wat ze met je doet, en vervolgens kiezen: ga ik mee, of laat ik haar voorbijgaan?

Dit bewaken van de gedachtengang is geen controle, maar een vorm van liefdevolle alertheid. Het is het ontwaken van bewustzijn. En bewustzijn werkt als een verhoging van trilling. Wanneer je niet langer automatisch meegezogen wordt in lagere, zwaardere of herhalende gedachten, verandert je innerlijke frequentie vanzelf. Je stemt je af op een ander bereik.

Als gevolg daarvan beginnen gedachten van een hogere trilling; ruimer, helderder, compassievoller , zich aan te dienen. Niet omdat je ze forceert, maar omdat je er ontvankelijk voor bent geworden. Bewustzijn voedt bewustzijn. Helderheid roept meer helderheid op.

Zo wordt het leven geen strijd tegen gedachten, maar een dans met wat verschijnt. Jij bent niet de inhoud van je denken, maar de stille ruimte waarin alles verschijnt. En juist in die ruimte ligt wie je werkelijk bent.