Het bewustzijn bij Alzheimer/Dementie

HOOFDSTUK -82-

Het bewustzijn bij Alzheimer/Dementie

De vraag naar wat er gebeurt met het bewustzijn van iemand die lijdt aan dementie of de ziekte van Alzheimer is zowel diepgaand als mysterieus. Het roept vragen op over de aard van bewustzijn zelf en over hoe wij onze eigen menselijke ervaring begrijpen.

In onze dagelijkse ervaring identificeren we bewustzijn vaak met ons denken, onze herinneringen en ons gevoel van zelf. Wanneer iemand lijdt aan Alzheimer, lijken deze aspecten geleidelijk te verdwijnen. Wat blijft er dan over? Is er een bewustzijn achter het vervagende verstand, en hoe verhoudt dit zich tot de geestelijke en spirituele dimensies van het mens-zijn?

Vanuit een spiritueel perspectief kan het bewustzijn niet alleen worden gereduceerd tot de hersenfunctie of mentale processen. Het bewustzijn is een eeuwige kwaliteit, iets dat niet verdwijnt wanneer het lichaam of de geest achteruitgaat. Het diepere, hogere bewustzijn – soms aangeduid als de ziel  – blijft onaangetast door fysieke aftakeling, zoals dementie. Deze zienswijze stelt dat hoewel de persoonlijkheid en herinneringen vervagen, de ziel nog steeds aanwezig is op een hoger niveau van bestaan.

In deze context zou het kunnen zijn dat iemand met dementie op energetisch of spiritueel niveau een intact bewustzijn heeft, hoewel dit niet meer kan worden uitgedrukt in de materiële wereld via de hersenen. Wat wij als "persoonlijkheid" ervaren, zou slechts een voertuig zijn dat door het ego wordt gevormd, gebaseerd op gedachten, herinneringen en fysieke interactie. Wanneer dat voertuig aftakelt, zoals bij Alzheimer, kunnen we alleen nog de schaduwen van die persoonlijkheid waarnemen.

De persoon in kwestie bevindt zich op een hoger, energetisch niveau. Deze ziekte, kan ondanks haar tragische aard, dienen als een overgang naar een zuiverder staat van zijn, een vorm van loslaten van het ego en de identificatie met het materiële lichaam. Vanuit dit perspectief is iemand met Alzheimer zich op een dieper, innerlijk niveau bewust  van zichzelf, vrij van de ruis van gedachten en herinneringen, zelfs als dit niet meer zichtbaar is voor de buitenwereld.

Al met al is het een uitnodiging om bewustzijn en identiteit niet te beperken tot wat we met onze ogen kunnen zien en onze verstand kunnen begrijpen. Er zijn lagen van bewustzijn die verder reiken dan de ziekte, lagen die het ware, onveranderlijke zelf weerspiegelen. Deze realiteit vraagt ons om met meer compassie en openheid te kijken naar mensen die lijden aan deze aandoeningen, wetende dat er mogelijk veel meer is dan wat aan de oppervlakte verschijnt.