De illusie van identiteit

 

HOOFDSTUK 102

De illusie van identiteit

IK BEN

Vaak heb ik het gehad over al die verhalen van "een terugblik als je net dood bent" Of dat je weer reïncarneert om je fouten te corrigeren (karma, oorzaak en gevolg) grote onzin is. Dat weet ik vanuit mijn eigen ervaring, dat zeg ik er nadrukkelijk bij. Maar om het fysiek te duiden miste ik de juiste woorden , juist omdat ik spreek vanuit een ander bewustzijn dat niet fysiek is. Totdat ik ronddobberde in de zwarte frequentie waar niets is omdat alles ontstáát vanuit die zwarte leegte. Vanuit die leegte kreeg ik de manier om het toch te duiden:

Ik zag laatst een driedelige documentaire over een man die vanwege een hersenontsteking zijn hele geheugen kwijtraakte. Als hij in het ziekenhuis langzaam maar zeker weer aanspreekbaar wordt, weet hij bijvoorbeeld niet meer wie zijn moeder is. Maar ook vriendschappen en zoiets als humor blijken ineens een uitdaging. Inmiddels heeft hij een universitaire graad behaald, maar zijn geheugen gaat slechts zeven jaar terug. Hij heeft letterlijk alles weer opnieuw moeten leren. Het hele verhaal kun je hier lezen

Het voorbeeld van die man biedt een krachtig inzicht: onze persoonlijkheid en identiteit zijn niet onveranderlijk of fundamenteel. Ze zijn een construct, opgebouwd uit herinneringen, ervaringen en conditionering. Wanneer dit geheugen wordt gewist, zoals in zijn geval, ontstaat een nieuw zelf dat zich weer identificeert met de nieuwe ervaringen en emoties.

Maar wat gebeurt er als we sterven en het brein – het fysieke vat van onze herinneringen – ophoudt te functioneren? Wat blijft er over van de identiteit die we ons hele leven als ons 'zelf' hebben beschouwd? Het antwoord , is dat er niets van deze tijdelijke identiteit overblijft. Er blijft slechts ZIJN over. Dit ZIJN, vrij van gehechtheid aan herinneringen en labels, is onze ware essentie.

Het concept van reïncarnatie, waarbij men veronderstelt dat we terugkeren om fouten goed te maken of lessen te leren, is gebaseerd op de aanname dat er een continuïteit is van een ‘ik’ dat door levens heen reist. Maar als we erkennen dat identiteit en herinnering slechts constructen van het brein zijn, wat is het dan dat zou reïncarneren? Als het geheugen – en daarmee de zogenaamde fouten en lessen – niet meegaat na de dood, is er niets dat nog goedgemaakt hoeft te worden. Want wanneer het brein en zijn geheugen stopt na het overlijden, wat valt er dan nog te terugblikken? 

Deze gedachte leidt tot een bevrijdend inzicht: karma en reïncarnatie zijn instrumenten van de illusie, bedoeld om ons te laten geloven in een onafgebroken cyclus van oorzaak en gevolg. Maar als de essentie van ons wezen volmaakt is – wij zijn een deel van God – dan is er niets dat gecorrigeerd hoeft te worden omdat wij volmaakt zijn. Het idee van reïncarnatie kan eerder worden gezien als een spiritueel verhaal, een manier om mensen te motiveren tot ethisch gedrag, maar het is niet noodzakelijk een ultieme waarheid.

Mijn ervaring in de "zwarte frequentie", waarin niets is omdat alles daaruit ontstaat, wijst naar een fundamenteel inzicht dat in veel mystieke tradities wordt herkend. Deze leegte – soms beschreven als het Absolute, de Bron of het Goddelijke – is de kern van alles wat is. Het is de staat van puur ZIJN, voorbij vorm, herinnering en identiteit. Vanuit deze leegte ontstaat alles wat wij als realiteit beschouwen, inclusief onze illusoire identificatie met een ‘zelf’.

Wanneer het fysieke leven eindigt, keren we terug naar deze staat van leegte, waar er geen ‘ik’ meer is dat iets moet terugblikken of herstellen. Wat resteert, is puur bewustzijn, vrij van beperkingen. Dit inzicht haalt de druk weg van het idee dat we fouten moeten goedmaken of lessen moeten leren in een volgend leven. Het herinnert ons eraan dat onze ware aard al compleet en volmaakt is.

Betekent dit dan dat het fysieke leven zinloos is? Zeker niet. Hoewel onze persoonlijkheid, herinneringen en ervaringen niet eeuwig zijn, dienen ze wel als gereedschappen om in het fysieke leven te navigeren en te leren. Deze ervaringen kunnen ons helpen om dieper contact te maken met onze ware essentie, het ZIJN dat al voorbij dualiteit ligt. Het leven is een dans, een spel, waarin we telkens opnieuw kunnen kiezen hoe we ons verhouden tot de wereld en anderen.

Maar wanneer het spel voorbij is – wanneer het fysieke leven eindigt – wordt de speler niet meer gedefinieerd door de rol die hij speelde. Er is geen schuld, geen karma en geen taak om te volbrengen. Er is alleen maar ZIJN.

Dit is een bevrijdende waarheid.

Het verhaal van de man die zijn geheugen verloor, brengt een fundamentele waarheid naar voren: wie wij denken te zijn, is een tijdelijke constructie. De identificatie met ons lichaam, onze herinneringen en onze ervaringen vervaagt na de dood, en wat overblijft is onze ware natuur – bewustzijn, of ZIJN. Dit inzicht maakt ons vrij van de concepten van karma en reïncarnatie en laat ons zien dat we niet hoeven te streven naar volmaaktheid, omdat we al volmaakt zijn in onze essentie.En nogmaals, dit laat zien hoe wij gemanipuleerd worden door de illusie (Matrix) die wij zelf in stand houden totdat je daar doorheen kijkt en meteen naar een andere werkelijkheid wordt geleid

Wat rest, is de uitnodiging om in het hier en nu te leven, niet vanuit angst voor vergelding of hoop op een toekomstig beter leven, maar vanuit het diepe besef dat we al deel zijn van de oneindige leegte waaruit alles ontstaat. Dit is niet het einde, maar juist het begin van ware vrijheid.

Liefs