De illusie van verschil

 

HOOFDSTUK 99

De illusie van verschil

IK BEN

Ik hoorde iemand laatst zeggen: " Bij die kapper van kleur" En een dag later las ik een boek waarin de schrijver het heeft over een chauffeur van kleur. Het was een recent boek:Er gebeurt iets in dat boek. Een chauffeur doet een autoportier open. Simpel, zonder enige poespas. En toch slaagt onze menselijke geest-in dit geval via de schrijver van dat boek- erin om van deze handeling een diep symbolisch moment te maken door één detail te benoemen: de chauffeur was van kleur. Waarom? Waarom plaatsen we een loep op dat wat ons onderscheidt, terwijl we in wezen zo gelijk zijn? We hebben afgesproken dat we geen zwarte man meer mogen zeggen, en vervolgens gaan we het hebben over een man/vrouw/kind van kleur wat net zo discutabel is als te zeggen dat iemand zwart is. Waarom niet gewoon: deze man, deze vrouw of dit kind?:

De obsessie met labels – kleur, afkomst, gender – is een reflectie van een dieper verlangen. Het verlangen om gezien te worden. Maar paradoxaal genoeg versterken we daarmee de illusie van afgescheidenheid. In plaats van elkaar te ontmoeten in onze gedeelde menselijkheid, creëren we categorieën, nuances, grenzen. Want ergens voelt het veiliger om het verschil te benoemen dan om het te overstijgen.

Wat gebeurt er als we stoppen met benoemen? Als we het labelen achterwege laten en simpelweg waarnemen? “De chauffeur deed het portier open.” Punt. Dat is wat er gebeurde. Maar de menselijke geest, getraind in dualiteit, zoekt altijd naar betekenis, context, iets wat het verhaal meer maakt dan het is.

En toch… er is een uitnodiging in dit alles. Een uitnodiging om onszelf af te vragen: wat raakt ons hier zo? Is het de angst om iets of iemand niet recht te doen? Of is het juist de vrees om onszelf te verliezen in een wereld zonder labels, zonder duidelijke contouren?

Wanneer we aandringen op het benoemen van kleur – zelfs vanuit een goedbedoelde drang tot inclusiviteit – leggen we onbedoeld onze eigen innerlijke onzekerheid bloot. Want kleur, zoals alle verschillen, is slechts een projectie van onze verdeeldheid van binnen. Wanneer we die projectie loslaten, blijven we over met één waarheid: dat wat ons werkelijk bindt.

Dus laten we beginnen bij dat ene simpele moment. De chauffeur. Het portier. De opening. De kapper.Geen labels, geen extra betekenis. Alleen de vraag: kunnen we het gewoon laten zijn? Want misschien is dat de echte sleutel. Niet naar het portier, maar naar onszelf.