ALLES IS MET ELKAAR VERBONDEN

HOOFDSTUK 151

IK BEN

EEN SPIRITUELE BESCHOUWING

Wanneer je wandelt op een stille ochtend, en langs de berm rijen bloemen ziet die met hun kronen naar het licht reiken, dan openbaart zich een diepe waarheid: alles is met elkaar verbonden. Niet op een mechanische, meetbare manier, maar op een subtiele, voelbare wijze die onze zintuigen overstijgt. De zon, de planeten, de aarde, mensen, dieren, planten, bloemen – elk onderdeel van het universum maakt deel uit van een oneindig web van leven en energie. In die verbondenheid schuilt een spirituele aanwijzing, een uitnodiging om te herinneren wie we werkelijk zijn.

De bloemen, ogenschijnlijk eenvoudig, zonder hersenen of bewuste wil, weten intuïtief dat hun leven afhankelijk is van het licht. Zonder dat ze zich kunnen verplaatsen, zonder dat ze kunnen nadenken, draaien ze hun bloemkroon moeiteloos naar de zon. Een ingebouwd weten, een innerlijke gerichtheid op wat leven geeft.

Hierin ligt een krachtige spirituele spiegel voor de mens. Wij, met onze complexe gedachten en vrije wil, raken vaak verstrikt in de duisternis van het denken, van zorgen, van afgescheidenheid. We zoeken naar richting buiten onszelf, terwijl het antwoord al in ons wezen aanwezig is: de neiging om ons te richten op licht, waarheid en liefde. Net als de bloem hebben ook wij een innerlijk kompas, een ziel die weet waar het licht vandaan komt – niet het fysieke licht alleen, maar het licht van bewustzijn, van verbinding, van bron.

Hoe weten bloemen dat ze zich moeten richten op het licht? Omdat ze niet zijn vergeten waar ze vandaan komen. Ze zijn nog één met de stroom van het leven. Ze vechten niet tegen hun aard. Ze vertrouwen op het grotere geheel waar ze deel van uitmaken. Dit vertrouwen is hun kracht, hun overgave aan wat is.

Voor ons als mensen is die verbondenheid vaak bedekt door ruis – angst, oordeel, haast. Maar als we vertragen, wandelen, kijken, dan herinneren we het ons weer. De zon die iedere ochtend opkomt, doet dat niet alleen voor de planeten die om haar heen draaien, maar ook voor elk grassprietje, elke vogel, elk mens. Alles leeft in relatie tot elkaar. Alles beweegt in dezelfde dans van geven en ontvangen.

De bloemen langs de weg zijn geen willekeurige versieringen van de natuur. Ze zijn boodschappers. Ze fluisteren zonder woorden: “Richt je op het licht, zelfs als je stilstaat. Zelfs als je denkt dat je niet vooruitkomt. Vertrouw dat het licht je vindt, als jij je erop richt.”

Spiritueel gezien is dit een oproep tot her-innering. Om niet vanuit afgescheidenheid te leven, maar vanuit eenheid. Om in alles – de zon, de aarde, de ander, jezelf – het verbonden geheel te zien. En bovenal: om het vertrouwen van een bloem te leren. Zodat ook wij, zonder ons te verplaatsen, kunnen groeien – door ons hart open te stellen en ons gezicht naar het licht te keren.

Want verbonden zijn betekent: je laten bewegen door wat groter is dan jijzelf. Net als de bloemen, stil maar levend, zacht maar krachtig.

Dit prachtige inzicht krijg ik als ik op een zonnige ochtend op een rustige weg wandel. Het is vroeg . Bijna geen verkeer. De weg is lang en recht en langs de berm staan duizenden bloemen in alle soorten en maten en kleuren. Het is een eindeloos zicht op duizenden "bossen"  bloemen met groen eromheen. Veel mensen valt die eindeloze schoonheid niet eens op omdat er andere zaken hen bezighouden en de bloemenschat buiten hun bewustzijn valt. En dat is jammer want dit bewust waarnemen, is manna voor de ziel.

Terwijl ik doorloop kijk ik van de ene naar de ander bloem, de struiken en takjes. En uiteindelijk voel ik mij één met elke afzonderlijke bloem, takje ,blaadje of struik met het duidelijke weten dat zij mij kennen.

Het is een euforisch gevoel en alles om mij heen lijkt lichter en helderder. En terwijl helder zingende merels mij groeten en ik verder loop in deze windstille wereld die in niets lijkt op wat ik gewend ben, kan ik mij alleen maar verwonderen en dankbaar zijn.