DE WEG VAN INNERLIJKE KRACHT( AANWEZIGHEID IN HET HART VAN DE CHAOS)

HOOFDSTUK 145

IK BEN

In de zoektocht naar spirituele groei zijn velen geneigd zich terug te trekken uit de wereld, op zoek naar stilte, afzondering en bescherming tegen de stormen van het dagelijks bestaan. Hoewel perioden van introspectie en meditatie heilzaam en noodzakelijk kunnen zijn, ontstaat ware spirituele kracht niet in de afwezigheid van prikkels, maar juist in hun aanwezigheid. De kern van echte spirituele ontwikkeling ligt niet in het vermijden van de wereld, maar in het volledig aanwezig zijn te midden van haar chaos, conflicten en uitdagingen.

Werkelijke transformatie voltrekt zich wanneer we ons niet langer verzetten tegen het leven zoals het is, maar ons erin verankeren met een stille, alerte aanwezigheid. In plaats van onze vrede te zoeken in uiterlijke omstandigheden, keren we terug naar een innerlijke bron die niet wordt beïnvloed door wat zich buiten ons afspeelt. Dit is geen vlucht of verharding, maar een zachte, doch onverzettelijke kracht die groeit in het vuur van ervaring.

Elke uitdaging in het leven – een verlies, een misverstand, een innerlijke strijd – is geen obstakel op het pad, maar een poort. Het is een uitnodiging om onze oppervlakkige rust los te laten en dieper te zakken in het bewustzijn dat alles draagt. In die zin zijn onze moeilijkheden geen afwijking van de spirituele weg; zij zijn de weg. Net zoals goud wordt gezuiverd in het vuur, wordt bewustzijn versterkt door het leven dat ons test en vormt.

De spirituele leraar Jezus sprak over het “overwinnen van de wereld” – een uitdrukking die gemakkelijk verkeerd begrepen kan worden als een oproep om de wereld af te wijzen. Maar wat als zijn uitnodiging juist was om zo diep geworteld te raken in ons ware Zelf, dat geen enkele storm ons kan ontwortelen? Wat als overwinnen betekent: niet vluchten of vermijden, maar stevig blijven staan – met open hart – midden in de wereld?

Dit is geen gemakkelijke weg. Het vraagt moed om aanwezig te blijven in een wereld die ons voortdurend uitnodigt tot afleiding, verdediging of oordeel. Het vraagt discipline om ons bewustzijn te blijven voeden te midden van pijn, onzekerheid en onbegrip. Maar het is precies daar, in die omstandigheden, dat onze aanwezigheid wordt getest en versterkt.

Wanneer meditatie niet langer beperkt blijft tot het kussen, maar zich uitstrekt tot elk moment van ons bestaan – in gesprekken, in verkeersdrukte, in verdriet – dan beginnen we te proeven van de ware kracht van bewust leven. Dan ontstaat een innerlijke stilte die niet afhankelijk is van rust om zich heen. Een vrede die niet gebaseerd is op vermijding, maar op diepe verbinding met het leven zelf.Kortom; het gaat erom dat je aanwezigheid in bewustzijn jou niet verlaat , zelfs in de meest chaotische situaties. Kun je dat, dan heb je aanwezigheid in bewustzijn "belichaamd"  Dat je die aanwezigheid niet alleen ervaart , comfortabel meditererend op je kussentje. 

Klein voorbeeldje uit mijn eigen ervaring: Laatst kwam tijdens een fietstochtje, mij een gezin tegemoet. Vader voorop, daarachter twee jongens van een jaar of tien en daarachter een oudere vrouw waarvan ik dacht dat het de oma van de jongens was. Zij passeerden mij en ik reed door. Nog geen tien minuten later fietsten die mensen vanuit het "niets" vóór mij, wat mij deed denken aan een zelfde voorval een jaar geleden. Toen haalde ik de persson in en zei niets. Deze keer reed ik wat harder, passeerde het gezin en vroeg aan de "oma" of ik iets  mocht vragen.Iedereen stopte en de man groette mij vriendelijk. " Jij denkt dat je al aardig op weg bent naar verlichting," zei hij. " Daarom geef ik je, om je behulpzaam te zijn, deze overweging: Als je per ongeluk van een flat van veertig hoog naar beneden valt, zul je dan nog steeds de eeuwige vrede voelen waar je het vaak over hebt? Zul je rustig naar beneden zeilen zonder ook maar één seconde in paniek te schieten? Kortom; ben je al zo verankerd in je ware zelf dat je ,zelfs dan, vertrouwt op je ware onverdeelde zelf en ook deze val doorziet als een krankzinnige illusie?"

En weg waren ze. Geestig vraagje waarbij ik mij nog regelmatig achter de oran zal krabben als  ik aan die vraag denk. Ik heb de vraag opgeschreven met koeien van letters en het op mijn nachtkastje gelegd zodat ik er elke dag naar kijk en NIET vergeet. Overigens reed ik op dezelfde (stille) weg als de vorige ervaring dus dat wil  mij iets zeggen.

Spirituele groei is geen weg naar ontsnapping, maar een weg naar volledig aanwezig zijn, volledig levend, volledig mens. En het is juist in die belichaming dat we het onwankelbare bewustzijn ontdekken waar we altijd al naar zochten.