VOORBIJ DE SLUIERS VAN DE ZINTUIGEN; OVER HET FILTER VAN DE HERSENEN EN DE WERKELIJKHEID ACHTER DE WERKELIJKHEID

HOOFDSTUK 147

IK BEN

De mens wandelt door de wereld als een waarnemend wezen, ogenschijnlijk volledig ondergedompeld in een fysieke werkelijkheid die wordt gedefinieerd door vormen, geluiden, geuren en tastbare structuren. Maar  deze wereld, zoals wij die dagelijks ervaren, is slechts een gefilterde projectie is van een veel grotere, veel diepere werkelijkheid. Wat als onze hersenen, in plaats van het centrum van bewustzijn te zijn, juist functioneren als een poortwachter — een filtermechanisme dat ons beschermt tegen datgene wat buiten het strikt fysieke ligt?

Onze zintuigen zijn evolutionair gevormd met één primair doel: overleving. In het wild diende elke prikkel, elke beweging in de schaduw, elke geur of vibratie om ons te helpen jagen, vluchten, vechten of voortplanten. De hersenen, als centrale verwerker van deze prikkels, ontwikkelden zich niet tot ontvanger van alle realiteiten, maar eerder als selectieve filter: ze laten alleen dát binnen wat cruciaal is voor onze fysieke aanwezigheid en biologische continuïteit. In deze context is het begrijpelijk dat het zicht op andere dimensies, subtiele energieën of niet-fysieke wezens niet noodzakelijkerwijs evolutionair voordelig was. Integendeel — het zou eerder afleiden van directe, tastbare bedreigingen of kansen. Bezie het begrip "filter" als iets abstracts, het is geen ding in de hersens.Je zult het niet vinden als je de hersens onderzoekt. Voorbeeld:Als je een boek leest schakelt het "filter" in je hersens alle geluiden om je heen uit of dempt het zodat jij je kunt focussen op je boek.Of wanneeer iemand die al jarenlang vlak bij schiphol woont , het lawaai van laag overvliegende vliegtuigen niet meer bewust hoort omdat zijn "hersenfilter"  de geluiden wegfiltert.

Maar wat blijft er dan ongezien, onbegrepen, ongehoord — niet omdat het niet bestaat, maar omdat het door onze hersenen actief wordt weggefilterd?

Deze vraag vormt de kern van de spirituele zoektocht. Als de hersenen inderdaad een filter zijn, dan impliceert dit dat bewustzijn zelf zich niet in de hersenen bevindt.Omdat het bewustzijn non-lokaal is.. De hersenen werken als een soort lens die dat bewustzijn vernauwt, zodat het zich kan focussen op één specifieke laag van bestaan: de fysieke.Met goede redenen, want het kan toch niet zo zijn dat je met 130 op de snelweg rijdt als er ineens iets opduikt uit een andere realiteit. Als je hersens dit niet zouden wegfilteren, zou je zo schrikken dat je misschien een noodlottig ongeluk veroorzaakt. Bij sommige helderzienden of heldervoelenden werkt deze filter in de hersens iets minder waaardoor zij iets meer waarnemen van andere realiteiten.Omdat ze dat gewend zijn zullen ze minder schrikken van onverwachte -niet-fysieke-waarnemingen.Kortom; in hun geval duiken er meer objecten op in hun bewustzijn die zij kunnen waarnemen (andere realiteiten bijvoorbeeld) omdat het bewustzijn ruimer is.

Hieruit volgt iets fascinerends: We zijn namelijk in staat dit filter te manipuleren. Dat is altijd zo geweest, maar de meeste mensen zijn dat vergeten en hebben als overtuiging dat zij uitsluitend driedimensionaal kunnen waarnemen. Mensen die wél hun ongekende potentieel erkennen en gebruiken worden vaak uitgelachen.

Als we de activiteit van de hersenen kunnen afremmen, verminderen we ook de kracht van dit filter. Technieken zoals diepe meditatie, gecontroleerde ademhaling, trance en zelfs slaaptoestanden brengen ons in staten waarin de hersenactiviteit verschuift van het drukke, beta-dominante bewustzijn naar de trager stromende alfa, theta en delta-frequenties. En juist in deze staten melden mensen ervaringen van eenheid, visioenen, communicatie met andere entiteiten of het gevoel buiten tijd en ruimte te treden.

Wat gebeurt er dan werkelijk? We krijgen  in deze stille momenten, waarin het filter tijdelijk verzwakt is, een glimp van wat altijd al aanwezig was — maar normaal gesproken buiten ons zintuiglijke bereik ligt. De wereld van energie, van ziel, van parallelle werkelijkheden wordt dan niet gecreëerd, maar onthuld. Zoals sterren aan de hemel zichtbaar worden wanneer het daglicht verdwijnt, zo wordt de kosmische achtergrond van het bestaan zichtbaar wanneer het lawaai van de hersenen verstilt. Ook wanneer je bewustzijn groeit naar realisatie, zul je dagelijks, ook gewoon wandelend op straat, andere realiteiten waarnemen.

Daarom is spiritualiteit niet slechts een vlucht uit het fysieke, maar een herinnering aan wie en wat we werkelijk zijn: multidimensionale wezens met toegang tot lagen van werkelijkheid die ons rationeel denken niet kan omvatten, maar die ons innerlijk weten allang herkent.

Als wij werkelijk willen zien, moeten wij eerst leren stil zijn.