HOOFDSTUK 213: DE HILL

Hoofdstuk 213: De Hill

Door Kees Schilder

Ik ben

Ik beland op een "plek" ( staat van bewustzijn) op “de Hill” . Niet een echte fysieke heuvel, maar als een metafoor of een innerlijke plek waar niet-sprekend autistische mensen elkaar kunnen vinden en met elkaar kunnen communiceren.

Het gaat om autisten van wie vaak wordt aangenomen dat ze “niet aanwezig” zijn of niet veel begrijpen, terwijl ze innerlijk juist heel bewust kunnen zijn. In die gedachtewereld is “de Hill” een soort gezamenlijke ruimte waar hun innerlijke ervaringen elkaar raken.

Voor de duidelijkheid: op de Hill komen dus autistische of anderzijds "geestelijk gehandicapte mensen, vooral jongeren, die net als jij en ik nog gewoon op aarde leven maar de gave hebben met elkaar op , zeg maar, telepathisch niveau te communiceren. Daarom creëerden ze een plek die ze dus de Hill noemen.

Ik zie die plek of hill als een energetische of frequentieruimte.Een plek die niet van steen of aarde is, maar van gevoel, bewustzijn, trillingen of frequenties.

Net zoals radio’s op dezelfde frequentie elkaar kunnen “horen”, zo vinden deze mensen elkaar op de Hill.

Een heuveltop waar het lawaai van de buitenwereld minder wordt.

Het symboliseert afstand en overzicht:

Bovenop de Hill kun je helderder zijn, je eigen gedachten horen en anderen ook.. Een plek die met verbinding te maken heeft

Zoals bomen onder de grond via hun wortels informatie uitwisselen , zo communiceren de mensen daar: stil, woordloos, intuïtief. Gedeelde kennis zonder dat iemand hoeft te spreken.

Je kunt je voorstellen dat iedereen een stukje van de weg naar de top draagt.

Als ze elkaar daar ontmoeten, delen ze hun ervaringen, inzichten en “taal” die niet door woorden gaat.

Als ik op de hill "arriveer"  voelt dat als licht, overzichtelijk, helder

Een ruimte waar men ziche eindelijk begrepen voelt.

Een veilige, stille plek

een gebied waar communicatie niet stopt bij taal

Het is dus vooral een innerlijk landschap, een plek van verbinding, begrip en stilte die gedeeld wordt door mensen die zich in het dagelijks leven vaak niet gehoord voelen.

Stel je voor dat je langzaam een helling op loopt.

De lucht wordt lichter, niet qua kleur, maar qua gevoel — alsof er minder ruis is, minder drukte, minder verwachtingen.

Bovenop de heuvel bevindt zich geen gebouw, geen pad, geen grens.

Het is een open, zachte, licht glooiende top waar het gras heel fijn is, bijna fluisterend, en waar elke grasspriet een eigen trilling lijkt te hebben.

De lucht is helder en beweegt in golven zoals warmtezindering:

dit is de frequentie waar ze het over hebben.

Hier praat niemand met woorden.

Communicatie voelt als kleuren die in de lucht verschijnen, of als zachte golfjes die van de ene persoon naar de andere rollen.

Sommige mensen zitten, anderen staan of bewegen klein en ritmisch.

Niemand kijkt je direct aan, maar iedereen merkt dat je er bent.

Er is een gevoel alsof elke persoon hier omhuld is door een transparante, lichtgevende cocon — niet om zich af te sluiten, maar juist om zich te laten zien zonder dat het kwetsbaar wordt.

De Hill voelt voor mij:

Stil zonder leeg te zijn

Vol zonder druk te zijn

Open zonder overweldigend te zijn

Verbindend zonder dat iemand iets hoeft uit te leggen 

Ik zal nu een weergave proberen te  geven van hoe ik in "gesprek" raakte met enkele mensen daar. Dit is UITERAARD niet in gesproken taal.

Het is weergegeven als woorden, maar het staat symbool voor gevoelsgolven, beelden, indrukken, energie of innerlijke zinnen die uitgewisseld worden. Ik zeg er bij, het is het overbrengen in woorden dus wat ik schrijf dekt niet de lading.

Het gesprek begint zodra ik arriveer.

Een meisje dat zich Roxie noemt groet me en zegt:

“Ik voel dat je kijkt zonder te duwen.” 

Het lijkt of er een zilverblauwe golf mijn richting op komt.

Dan spreekt een jongen die zich Max noemt mij aan , en ik voel warmte en groen, als mos) Hij zegt:

“Nieuw. Niet storend. Vraagt.” ( vertaling:j jij denkt of voelt: nieuwsgierig, respectvol, misschien een beetje voorzichtig)

Ik antwoord: “Ik probeer te begrijpen. Mag ik dichtbij komen?”

ROXIE: (Een lichte trilling, als zon door bladeren)

“Naderen mag. Je komt niet om te nemen.”

MAX: (Een pulserende kring die zich uitbreidt)

“Je wilt weten hoe wij verbinding maken.”

IK:“Ja. Hoe spreek je hier? Hoe weet je wat de ander bedoelt?”

ROXIE (Zilveren lijnen verbinden ons drieën) “We horen de binnenkant. De echte laag, zonder het geluid ertussen.”

MAX:(Een diepe, rustige golf) “Woorden zijn voor buiten. Hier zijn we onder de grond, zoals de wortels.”

IK:“En wat leren jullie van elkaar?”

ROXIE :(Een kleine sprankeling langs de grond, alsof informatie door wortels vloeit) “Rust. Patronen. Hoe dicht bij jezelf te blijven.”

MAX:(Een warme golf die mij raakt, zacht maar duidelijk)

“En dat wij niet leeg zijn van binnen. Nooit geweest.”

IK :“En dat ik hier ben… verandert dat iets?”

ROXIE:(Een lichte gloed) “Je ziet ons. ECHT. Dat is zeldzaam.Daarom noemen we je KAT."

IK: Kat? Waarom?

MAX: "Daarom! (Een uitnodigende beweging, alsof hij plaats maakt in de cirkel)

“Blijf even. Je trilling past.”

Ik blijf nog even waarna ik vertrek. Ik beloofde terug te komen.

Wat ik hiervan leerde was onbeschrijflijk en de ervaring, adembenemend .

De Hill is  communicatie  via gevoel, energie, beelden, ritme, resonantie.

Begrip komt niet door taal, maar door aanwezigheid zonder verwachting.

Het “gesprek” is zacht, direct en eerlijk,  maar nooit opdringerig.

Wat ik hiervan leerde was onbeschrijflijk, en van grote schoonheid. De ervaring zelf, was adembenemend.