HOOFDSTUK 246
DOOR Kees Schilder
ik ben
De illusie van ‘ergens anders willen zijn’ is misschien wel een van de meest subtiele vormen van onrust die de menselijke geest kent. Het is geen luid verlangen dat zich altijd duidelijk aankondigt, maar eerder een zachte, constante fluistering op de achtergrond van ons bestaan: “Dit is het nog niet… straks, daar, of anders zal het beter zijn.”
In deze fluistering schuilt een paradox. Want terwijl het verlangen naar een andere plek of een betere situatie ons vooruit lijkt te trekken, verwijdert het ons tegelijkertijd van het enige moment waarin het leven werkelijk plaatsvindt: het nu. Het huidige moment wordt gereduceerd tot een tussenstation, een middel in plaats van een bestemming. En zo leven we niet echt, maar wachten we , op iets dat nog moet komen.
Deze innerlijke beweging creëert een voortdurende spanning. Want wat er is, wordt onbewust afgewezen. De realiteit, zoals die zich aandient, is blijkbaar niet voldoende. En waar afwijzing is, ontstaat weerstand. Waar weerstand is, ontstaat lijden. Niet omdat het moment zelf tekortschiet, maar omdat wij het moment niet toestaan volledig te zijn wat het is.
Het verlangen om ergens anders te zijn is in wezen een vlucht. Niet per se van de fysieke plek, maar van de ervaring van dit moment. Misschien van ongemak, verveling, onzekerheid of zelfs stilte. Toch ligt juist in die ervaring , hoe onaangenaam of banaal ook, een ingang naar dieper bewustzijn. Door aanwezig te blijven bij wat zich aandient, zonder het onmiddellijk te willen veranderen, ontstaat ruimte. En in die ruimte kan iets onverwachts gebeuren: acceptatie.
Acceptatie betekent niet dat alles perfect is, of dat verandering niet gewenst is. Het betekent simpelweg dat we stoppen met vechten tegen wat al is. Vanuit die houding verschuift onze relatie tot het leven. We bewegen niet langer vanuit tekort, maar vanuit aanwezigheid. En paradoxaal genoeg ontstaat juist vanuit die aanwezigheid de meest zuivere vorm van verandering, niet gedreven door onvrede, maar door helderheid.
Wanneer we de illusie doorzien dat het leven zich ergens anders bevindt, begint een stille transformatie. Het gewone moment , een ademhaling, een blik, een geluid , krijgt een nieuwe diepte. Niet omdat het veranderd is, maar omdat wij werkelijk aanwezig zijn geworden.
Misschien is de grootste bevrijding niet het bereiken van een andere plek, maar het volledig thuiskomen waar we al zijn. Want uiteindelijk is er geen ‘ergens anders’ waar het leven op ons wacht. Het leven wacht hier. Nu. Altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten