Zolang je onthoudt dat de enige werkelijkheid die van de ENE, is.

HOOFDSTUK-62-

Zolang je onthoudt dat de enige werkelijkheid die van de ENE, is.

IK BEN

Veel is er al besproken over parallelle werelden, dimensies. En ik vraag aan mijn vormgegeven hoger bewustzijn hoe en of ik in mijn huidige staat een parallelle wereld kan waarnemen. Want nogmaals; elke beslissing die je neemt geeft vorm aan een tegenbeslissing: als je besluit te gaan wandelen blijf je met je focus/bewustzijn in je "huidige" wereld. Maar de beslissing die je niet nam, namelijk, om NIET te gaan wandelen genereert direct een parallelle wereld. Want omdat je hebt nagedacht over wel-of niet gaan wandelen geef je beide denkbeelden een vorm.

Soms zie ik een glimp van een alternatieve wereld, waar ik rondloop als iemand met een heel ander leven. Soms mooier, soms lelijker en soms ben ik daar al gestorven.

Maar zo'n waarneming is moeilijk uit te leggen omdat het een gevoel is vanuit een hoger bewustzijn. Daarom zou ik het graag iets fysieker willen zien. Niet speciaal voor mezelf maar om bij anderen iets aan te tonen waardoor ze gaan denken: "Hee, zou dat waar zijn?" Of, " daar wil ik meer van weten" Al was het maar dat mensen gaan onderzoeken en gaan zien wat bij hen het beste resoneert. Ik adviseer wel, altijd kritisch te blijven en te focussen op de kennis in jezelf als je onderzoek doet. Jouw vragen, in meditatieve toestand, worden altijd beantwoord. Niet altijd meteen maar vaak later op wat voor manier dan ook.

Dan nu de fysieke ervaring van parallelle werelden:

Alena, mijn vormgegeven hoger bewustzijn beloofde mij voorbeelden te geven maar dat ik het wel zélf zou moeten waarnemen:' Het is niet zo dat je een pakje krijgt en dat keurig netjes kan uitpakken en bewonderen, lachte zij.

En ineens na enkele dagen hoorde ik een liedje op de radio dat ik al een tijd niet gehoord had. Het was een liedje uit 1989 en het was van een zanger waar ik veel naar luisterde toen. Ik luisterde altijd naar dat specifieke liedje als ik ging hardlopen.  Ik luister nu naar het liedje op de radio en ik zing het mee, net als toen. Maar ineens valt mij iets op. In het liedje zingt de zanger de woorden: "Bit by bit,", terwijl ik zeker weet, en dat ook luidkeels zing, dat het de woorden:"Brick by brick waren. Dat weet ik 100% zeker, ook omdat ik het in de volle overtuiging zing! 

De dag daarna kijk ik naar een Zweedse serie. Het gaat om het meest recente, 10e seizoen, van die serie. Dat seizoen werd pas afgelopen jaar gemaakt. Aan het einde van het laatste deel van dat seizoen zie ik de hoofrolspeler op zijn balkon staan met een glas wijn. In het huis naast hem, ook op het balkon, staat zijn buurman. De buurman kondigt aan dat hij gaat verhuizen voor zijn gezondheid. De hoofdrolspeler, een oudere man die al over zijn pensioendatum is en zeer eenzaam oogt, schrikt zich lam en zijn mond zakt open. Ik zie de enorme eenzaamheid die hij op dat moment laat zien na die onverwachte mededeling.

En het is die eenzaamheid, dat verloren gevoel dat mij treft. Het is een scene die ik al eerder zag in een vroeger, ouder seizoen van de serie. Dat weet ik zo zeker omdat ik mij elk beeldje van de scene herinner van toen, jaren geleden. En nu kan ik die scene niet meer vinden in de andere seizoenen. Het is er niet meer. De scene is nu in het laatste deel van de laatste seizoen , opgenomen afgelopen jaar.

Het is iets wat ik 100 % zeker weet. Verwarrend? Ja, maar ik herken nu het patroon. Alene legt mij later uit dat het door één van de oneindig aantal splitsingen van dimensies gebeurde. Wat ik NU ervaar is een andere dimensie waarin ik mijzelf afsplitste door een bepaalde beslissing, en mijn bewustzijn is in DIE nieuwe afsplitsing van NU. Wat ik waarnam was de situatie in de "oude" "originele" dimensie waarin ik leefde vóór die beslissing die mijn nieuwe, parallelle wereld veroorzaakte waarin ik nu leef.

Ingewikkeld? Jazeker. Maar als het kwartje valt is het niet ingewikkelder dan 1+1=2. Hoewel, er zijn werelden waar 1+1 drie is haha.

Wat ik van een lieve vriendin begreep noemen ze deze ervaringen; het Mandela effect, naar de valse herinnering van Mandela's dood in de gevangenis terwijl hij pas stierf nadat hij president van Zuid-Afrika was geweest.

Veel mensen nemen dit soort zaken steeds meer waar. Uit eigen ervaring kan ik nu melden dat dit gebeurt. Maar eerlijk gezegd, echt opgewonden word ik er niet van. Wel verwonderd. Want vergeet nooit dat dit alles bedoeld is om te laten dóórdingen dat alles wat je ziet niet meer dan een illusie is maar dat je heerlijk kunt spelen met die illusies terwijl je onderzoek doet vanuit een ander waarnemen. Zolang je onthoudt dat de enige werkelijkheid die van de ENE, is.