Het Mysterie van Zelfherkenning: Waarom God Zichzelf "Verdeelde"

HOOFDSTUK -64-

Het Mysterie van Zelfherkenning: Waarom God Zichzelf "Verdeelde"

IK BEN

En vraag aan mijn vormgegeven hoger bewustzijn Alena, iets meer licht te laten schijnen over onderwerpen als dualiteit en non-dualiteit en waarom dat proces belangrijk maar ook zo mysterieus is. ALENA:

'Stel je een tand voor die zichzelf probeert te bijten. Het is onmogelijk. De tand kan voelen, kan bijten, maar kan nooit zichzelf bijten. Of stel je een oog voor dat zichzelf probeert te zien. Het oog kan de hele wereld om zich heen waarnemen, maar zichzelf zien? Dat blijft buiten bereik. Over dat diepe mysterie van het bestaan: de onmogelijkheid van zelfwaarneming zonder een ander wil ik wel iets zeggen:

In deze analogie ligt namelijk een prachtige waarheid verborgen, een waarheid die je dichter bij het begrijpen van de schepping kan brengen. Wat als dit principe ook geldt voor het universum zelf, voor God? Wat als God, als de ultieme eenheid, zichzelf niet kon waarnemen omdat er niets anders was? Wat als dit het begin was van alles?

Volgens oude aardse spirituele tradities, filosofieën en mystieke leringen ontstond het universum uit een fundamentele eenheid. Deze eenheid, vaak aangeduid als God, het Goddelijke of het Absolute, was alles wat bestond. Maar om zichzelf te kennen, om zichzelf te ervaren, moest deze eenheid zich opsplitsen. Er moest een ander zijn, een reflectie, zodat er waarneming kon plaatsvinden.

In deze kosmische daad van schepping splitste God zichzelf in ontelbare deeltjes, elk een uniek aspect van het Goddelijke. Mensen, dieren, planten, sterren – al het leven, al het bestaan, is een expressie van deze ene bron. Door deze splitsing ontstond de wereld zoals wij die kennen, een wereld van dualiteit en diversiteit. Elk deeltje van het universum draagt een stukje van die oorspronkelijke eenheid in zich.

Door die splitsing ontstond dus de dualiteit. Alleen bij dualiteit of tegenstelling kun je leren. Kun je herkennen. Als je uitsluitend vrede en liefde ervaart zul je nooit weten of voelen wat die liefde of vrede écht inhoudt , wanneer je de tegenstelling, namelijk, haat en oorlog/strijd niet ervaart.

Dus dit proces ging verder. Nadat God zichzelf had opgesplitst in ontelbare delen, begon een groot spel van zelfherkenning. Elk deeltje, elk individu, elke vorm van leven kreeg de kans om die goddelijke vonk in zichzelf en in anderen te ontdekken. Dit is de kern van ons bestaan: we zijn hier om te groeien, om te leren, en om uiteindelijk die goddelijke oorsprong in onszelf te herkennen.

Wanneer we liefde ervaren, wanneer we mededogen voelen, wanneer we ons verbonden voelen met anderen of met de natuur, herkennen we die goddelijke vonk. We komen dichter bij het besef dat we allemaal uit dezelfde bron voortkomen. In elke interactie, in elke relatie, herinnert het universum zichzelf eraan wie het werkelijk is.

Maar het stopt niet bij zelfherkenning. Door het proces van opsplitsing en herkenning breidt het Goddelijke zich steeds verder uit. Elke keer dat een mens, een dier, of zelfs een plant, zichzelf en zijn goddelijke aard herkent, ontstaat er iets nieuws, iets dat de eenheid vergroot. God wordt meer, groeit, en evolueert door ons heen. In die zin zijn wij niet alleen getuigen van het goddelijke spel, maar ook de co-creators ervan.

Ons leven, onze keuzes, onze ervaringen – ze dragen allemaal bij aan deze kosmische evolutie. We hebben de kracht om te groeien, te transformeren, en in die transformatie helpt het universum zichzelf uit te breiden. Elke keer dat we liefde boven angst kiezen, verbinding boven isolatie, dragen we bij aan de expansie van de goddelijke eenheid.

Deze visie op het leven geeft ons een diepe betekenis. Je bent hier niet per toeval, en je bent zeker niet gescheiden van de bron. Integendeel, we zijn de bron die zichzelf ontdekt en uitbreidt door ons heen. Elk moment, elke keuze, is een kans om een stukje van dat goddelijke mysterie te onthullen en eraan bij te dragen.

Als we dit werkelijk begrijpen, kunnen we ons leven met een nieuwe waardering benaderen. We zien de uitdagingen, de vreugdes, en zelfs de pijn als delen van het grotere spel van zelfontdekking. Elke ervaring, hoe klein ook, is een heilig avontuur in de grote kosmische dans van het bestaan.

Daarom zou het goed zijn om onszelf toe te staan om die goddelijke vonk in onszelf en anderen te zien. Laten we bijdragen aan de uitbreiding van het universum door liefde, begrip, en mededogen in ons leven te brengen. Want uiteindelijk zijn we allemaal goddelijke deeltjes, die elkaar helpen om de grootheid van het geheel te onthullen.

Nu dus nog even over die Goddelijke vonk waar ik het een paar keer over had: Stel nu dat iemand jou vraagt wat je vindt van een massamoordenaar. De meeste mensen zullen hun afschuw hierover uitspreken en/of het veroordelen of de doodstraf eisen voor zo'n massamoordenaar. Op dat punt zit je nog steeds midden in het leren doorzien van tegenstellingen. Het leren doorzien dat jij niet een "mening "bent. Je zit dan nog midden in het proces van het NIET identificeren met alles wat er om je heen schijnt te gebeuren.

Je bent pas BEWUST op weg terug naar je bron-van dualiteit naar non-dualiteit of eenheid- wanneer jouw reactie op zo'n vraag zal zijn: 'Wat ik er van vind? : IK BEN DIE IK BEN' Met die reactie geef je aan dat jij gelijk bent aan die massamoordenaar. Dat jij de Goddelijk vonk herkent in die massamoordenaar, welke (ego) rol hij ook speelde. Dat jij zelf die massamoordenaar bent en dat die massamoordenaar, jij bent. Dat alles wat de moordenaar scheen te doen niet meer was dan een rol vanuit Ego gespeeld en dus NIET echt.. Een illusie.Je bent je dan bewust van wat éénheid werkelijk is.. IK BEN..' Meer niet..