Zou er dan nog kwaad bestaan....?

HOOFDSTUK 68

Beschermen Tegen Het Kwaad: Een Paradox van Menselijke Aard

IK BEN

En ik wil graag de visie horen van mijn vormgegeven Hoger Bewustzijn "Alena" over die ene kant van de medaille, namelijk het "kwaad" en waarom onze drang om onze dierbaren ten koste van alles te beschermen tegen dat kwade er zo zit ingebakken. Het is een drang die logisch lijkt maar het niet is, want het Ego heeft het er bij het collectieve bewustzijn ingeslepen.

Dus mijn vraag is: "zijn er anderen manieren om van de wereld een vredere omgeving te maken dan alleen bescherming van onze dierbaren?"

ALENA:

'Er is iets intrigerends aan de menselijke aard, iets wat diep in ons geworteld zit en ons inderdaad drijft om onze dierbaren, onze familie en ons gezin koste wat kost te beschermen tegen kwaad van buitenaf. Dit instinct is krachtig, bijna primitief, en het is een van de fundamenten van ons bestaan geworden. 

Wanneer we worden geconfronteerd met gevaar, trekken we onze kring dichter om ons heen, bouwen we muren en vestingen, zowel fysiek als emotioneel, om dat wat ons dierbaar is veilig te stellen. Maar wat als we dit beschermingsinstinct zouden uitbreiden, niet alleen tot degenen die we kennen en liefhebben, maar tot alles wat leeft?

Stel je een wereld voor waarin elke persoon niet alleen zijn of haar eigen kring beschermt, maar iedereen om zich heen. Waar het instinct om te beschermen wordt uitgerekt, omarmt en uitgebreid, zodat het niet alleen geldt voor degenen die ons na staan, maar voor alle levende wezens. 

Dit roept een interessante paradox op: als we onszelf zouden wijden aan het beschermen van alles wat leeft tegen kwaad van buitenaf, zou er dan nog kwaad bestaan? Het idee klinkt utopisch, bijna onrealistisch, maar het werpt een belangrijke vraag op over de aard van het kwaad zelf en hoe wij ons tot dit kwaad verhouden. Het kwaad dat niets anders is dan Ego.

Het kwaad dat we vrezen en waartegen we ons verzetten, lijkt vaak afkomstig te zijn van "de ander," van buitenaf, van een externe bron. Maar als we dieper kijken, zien we dat het kwaad zelf vaak ontstaat door angst, wantrouwen, jaloezie, en de overtuiging dat we eerst onszelf moeten beschermen voordat we zelfs maar overwegen anderen te beschermen. 

Deze cyclische redenering creëert een continue staat van conflict en vijandigheid, waar iedereen bezig is zijn eigen territorium af te bakenen, zonder ooit de tijd te nemen om de vreemdeling buiten die grenzen te begrijpen of te helpen.

Als ieder mens het kwaad zou willen bestrijden door alles wat leeft te beschermen, zouden we de basisregels van het spel veranderen. In plaats van te handelen vanuit een ingesteldheid van schaarste en angst, zouden we handelen vanuit overvloed en vertrouwen. Het kwaad wordt dan niet langer bestreden door muren te bouwen, maar door bruggen te slaan. We zouden collectief beslissen dat het leven, in welke vorm dan ook, waard is om beschermd te worden. En in die bescherming, in die gedeelde verantwoordelijkheid, zouden we de wortels van kwaad zelf kunnen uitroeien.

Dit concept lijkt echter in te gaan tegen de kern van ons menselijk overlevingsinstinct. Het vergt een enorme paradigmaverschuiving (de manier waarop wij de werkelijkheid ervaren) om het idee los te laten dat we eerst voor onszelf moeten zorgen, en pas daarna, als er tijd en middelen over zijn, voor anderen. Het vereist dat we erkennen dat "de ander" niet de vijand is, maar een mede-reiziger in dezelfde fragiele reis die het leven is. Maar als we deze verschuiving zouden kunnen maken, zouden we ontdekken dat er in het streven om alles en iedereen te beschermen, geen ruimte meer is voor het kwaad om te gedijen.

Dit brengt ons terug bij de vraag: kunnen we ooit zo’n wereld realiseren? Is het een naïeve droom, of een doel dat we stap voor stap zouden kunnen benaderen? Het antwoord ligt niet in filosofische abstracties, maar in ons dagelijkse handelen. Elke keer dat we kiezen voor begrip in plaats van oordeel, voor delen in plaats van hamsteren, voor bescherming van het leven in plaats van enkel dat van onszelf, zetten we een stap naar een wereld waarin het kwaad minder ruimte heeft om te bestaan.

Misschien is dat de echte uitdaging: om ons beschermingsinstinct niet te beperken tot onze eigen kring, maar om het te zien als een kracht die het potentieel heeft om ons allemaal te verenigen, om het kwaad niet te bevechten met geweld of muren, maar met een radicale, onvoorwaardelijke liefde voor al wat leeft.

Op dat moment van inzicht heeft het collectieve bewustzijn het Ego doorzien en van zijn troon gestoten.