HET IS NET ZO SIMPEL ALS HET MOEILIJK IS..

HOOFDSTUK 93

IK BEN (En daar oprecht dankbaar voor)

Het Illusoire Verleden en de Werkelijkheid van het Heden

Ik las laatst les 7 van het werkboek uit de Cursus in Wonderen.( IK ZIE ALLEEN HET VERLEDEN) en ik legde die les uit op een ander platform.Toch wil ik daar wat aan toevoegen om het nóg duidelijker te verklaren:

De wereld die we waarnemen, is niet de wereld zoals die werkelijk is, maar een constructie van ons eigen denken. Onze ogen, hoewel fysiek verbonden met de werkelijkheid, zijn diep beïnvloed door onze (ego) geest. Wat we zien, is niet neutraal; het is doordrenkt met herinneringen, oordelen en verhalen die we onszelf hebben verteld. Maar wat als we ons kunnen losmaken van deze mentale projecties en de wereld leren zien zoals die nu werkelijk is?

Neem het voorbeeld van een stoel. Wanneer je naar een stoel kijkt, lijkt het misschien alsof je puur een object waarneemt, een verzameling hout, stof of metaal. Maar wat je echt ziet, is veel meer dan dat. Je ziet herinneringen aan andere stoelen, de functies die ze vervullen, momenten waarop je hebt gezeten of gewerkt. Misschien roept een specifieke stoel beelden op van een familiebijeenkomst of een kamer uit je jeugd. Al deze associaties kleuren jouw ervaring van dat ene object in het huidige moment.

De stoel zelf verandert voortdurend. Het materiaal verweert, de lichtval is anders, en zelfs je eigen perspectief verschuift. De stoel die je gisteren zag, is niet meer de stoel van vandaag. Toch blijven we vasthouden aan een mentaal beeld uit het verleden. Dit geldt niet alleen voor objecten, maar vooral ook voor mensen.

Een van de grootste blokkades in menselijke relaties is ons onvermogen om mensen te zien zoals ze nu zijn. We dragen mentale snapshots met ons mee: beelden van wie iemand was of wat ze deden, soms jaren geleden. Wanneer je een oude vriend tegenkomt na een lange tijd, is het verleidelijk om hen te zien door de lens van wie ze toen waren. Maar mensen groeien, veranderen, ontwikkelen zich – net als jij.

Ik heb dit zelf vaak ervaren. Ondanks mijn eigen groei en bewustzijn, merk ik dat sommige mensen die mij vijf of tien jaar niet hebben gezien, me nog steeds beoordelen naar een verouderd beeld. Ze zien de "ik" van het verleden en missen daardoor de "ik" van het heden. Zij zien de persoon die ik vijftien jaar geleden liet zien. Dit is niet alleen beperkend voor hen, maar ook voor mij. Het ontneemt ons beiden de mogelijkheid om authentiek contact te maken in het moment.

Oordelen is altijd een daad van het verleden. Het gaat om het vastpinnen van iemand op een bepaalde daad, eigenschap of fout die niet langer in het huidige moment bestaat. Stel je voor dat je iemand tegenkomt die vorige week een zware misstap heeft begaan. Wat doen we meestal? We veroordelen. We houden vast aan wat ze deden, gebruiken dat als een filter om hen nu te zien. Maar het verleden bestaat niet meer. Het is een schim, een echo.

Wanneer je iemand veroordeelt, verlies je niet alleen de mogelijkheid om die persoon in hun volledige menselijkheid te zien, maar je raakt zelf ook afgesneden van het huidige moment. Je hebt jezelf gevangen gezet in het verleden, en daardoor mis je de werkelijke werkelijkheid.

Kijk je naar die iemand die een zware misstap heeft begaan-en kun je dat oprecht vanuit het hart- gewoon in het huidige moment, bewust van het niet bestaan van het verleden, dan heb je ook nog eens automatisch vergeving toegepast".

De kracht van vergeving en aanwezigheid

Echte vergeving is niets anders dan het loslaten van het verleden. Het is het vermogen om iemand te zien zoals ze nu zijn, zonder de last van wat er eerder is gebeurd. Dit betekent niet dat je hun acties goedkeurt, maar dat je jezelf bevrijdt van het oordeel dat je tegen hen vasthoudt. Wanneer je naar iemand kijkt zonder de lens van het verleden, zie je hen zoals ze werkelijk zijn: een mens in dit moment, met alle complexiteit en mogelijkheden die dat met zich meebrengt.

Vergeving vraagt om aanwezigheid. Het vereist dat je vanuit je hart kijkt, niet vanuit je hoofd. Wanneer je dit doet, verandert niet alleen hoe je anderen ziet, maar ook hoe je jezelf ziet. Het is een daad van compassie, zowel voor hen als voor jezelf.

Om de werkelijkheid te ontmoeten, moeten we onze geest met toewijding "trainen" om het verleden los te laten. Dit betekent dat we elk moment opnieuw leren zien, alsof we het voor het eerst ervaren. Dit is geen eenvoudige taak. Onze ego’s zijn gewend aan het vasthouden van verhalen, aan het categoriseren en labelen van alles wat we tegenkomen. Maar met oefening kunnen we leren kijken met frisse ogen.

Begin klein. Wanneer je naar een object kijkt, vraag jezelf dan af: "Zie ik dit werkelijk zoals het nu is, of kijk ik door de lens van mijn herinneringen?" Doe hetzelfde met mensen. Probeer hen te zien zonder de verhalen die je over hen hebt opgebouwd. Ontmoet hen opnieuw, hier en nu.

De wereld is voortdurend in beweging, net als wij. Niets blijft ooit hetzelfde, en toch houden we ons vast aan de illusie van stabiliteit en continuïteit. Maar deze illusie sluit ons af van de werkelijke schoonheid en levendigheid van het leven. Door het verleden los te laten, openen we de deur naar een dieper, waarachtiger contact met de werkelijkheid en met elkaar.

Laat ons leren kijken vanuit het hart, en niet vanuit het geheugen. Want alleen in het huidige moment kunnen we de waarheid vinden. En in die waarheid ligt vrede.

Kortom; het is net zo simpel als het moeilijk is..