NOG EEN KEER:DE ILLUSIE VAN SCHULD EN DE VRIJHEID VAN DE WAARNEMER

HOOFDSTUK 126

IK BEN

We leven in een wereld waarin schuld een diepgeworteld concept is. Vanaf jonge leeftijd leren we dat bepaalde gedachten, woorden en daden "goed" of "slecht" zijn, en met die beoordeling komt onvermijdelijk schuld. We geloven dat we verantwoordelijk zijn voor onze gedachten, dat ze ons definiëren, en dat wat we denken en doen een directe weerspiegeling is van wie we zijn. Maar is dat werkelijk zo?

Deze identificatie met het ego – het tijdelijke, veranderlijke zelf dat gevormd wordt door onze gedachten en ervaringen – creëert een vals gevoel van schuld. Het ego vertelt ons dat wij onze gedachten zijn, dat wij onze fouten zijn, en dat wij de lasten van het verleden met ons mee moeten dragen. Dit schuldgevoel wordt een last die ons bewustzijn vertraagt en verhindert om te ontwaken tot onze ware natuur. Maar in werkelijkheid is er geen schuld, want wij zijn niet onze gedachten.

Wie of wat zijn wij dan? Wij zijn de waarnemer. De aanwezigheid die gedachten ziet komen en gaan, zonder zelf door hen geraakt te worden. Stel je een spiegel voor: de spiegel reflecteert alles wat zich voor haar bevindt, maar wordt zelf nooit beïnvloed door wat ze weerspiegelt. Zo is ook ons ware zelf als een stille getuige van de gedachten en emoties die in het bewustzijn opkomen.

De waarnemer is vrij. Hij veroordeelt niet, hij analyseert niet, hij probeert niets te veranderen. Hij ziet simpelweg. Zodra we ons hiervan bewust worden, realiseren we dat de schuld die we ons hele leven hebben opgebouwd slechts een illusie was, een misverstand dat voortkwam uit identificatie met het ego. We waren nooit werkelijk schuldig – we waren slechts gevangen in de droom van afgescheidenheid en oordeel.

Jezus onderwees in Een Cursus in Wonderen dat vergeving geen kwestie is van "goedpraten" wat gebeurd is, maar van weten dat er nooit iets werkelijk verkeerd was. Vergeving is het erkennen dat schuld een illusie is en dat alles wat we denken verkeerd te hebben gedaan, slechts een droom was binnen het ego.

Vergeving is als een ‘deleteknop’ voor schuld. Niet omdat de fouten moeten worden uitgewist, maar omdat we inzien dat ze nooit werkelijk bestonden. Het is een verschuiving in perceptie: in plaats van onszelf te zien als het ego dat fouten maakt, herkennen we onszelf als de waarnemer, het eeuwige bewustzijn achter 

Zolang we nog geloven dat we ons lichaam en onze gedachten zijn, is vergeving een hulpmiddel om ons te bevrijden van de illusie van schuld. Maar zodra we volledig ontwaken tot onze ware natuur als waarnemer, is zelfs vergeving niet langer nodig.

Op dat moment realiseren we dat er nooit iets ‘fout’ was, dat we altijd al vrij waren, en dat liefde en bewustzijn de enige werkelijkheid zijn. Dan kijken we in de spiegel en zien we niet langer een individu dat worstelt met schuld en zelfveroordeling, maar een oneindig bewustzijn dat zichzelf herkent.

Dit is ware bevrijding: niet door iets te veranderen, maar door simpelweg te zien wie we werkelijk zijn.