HOOFDSTUK 130
Wat bewustzijn is, laat zich niet vatten in woorden, noch in concepten. Het is geen object dat je kunt waarnemen, geen gedachte die je kunt analyseren, geen ervaring die je kunt benoemen. Het is pas wanneer je begint te zien dat je niet je lichaam bent, niet je gedachten, niet je emoties, dat het besef begint te dagen: Ik ben de waarnemer.
Op het moment dat je doorziet dat al je gedachten, gevoelens, verlangens en angsten slechts voorbijgaande fenomenen zijn — als wolken in een lucht die altijd stil aanwezig is — komt er ruimte. Ruimte om te zijn. Niet als iemand, niet als iets, maar als het stille bewustzijn waarin alles verschijnt en verdwijnt. Je ziet hoe de persoonlijkheid, dat ogenschijnlijk zo vaste "ik", slechts een verzameling patronen is. Fratsen van de geest. Conditioneringen. Echo's van het verleden.
En daar zit je dan. Als getuige. Als stille observator van het innerlijk theater. Dit is een belangrijke stap — een ontwaken uit de droom van identificatie. Maar vergis je niet: dit is nog geen realisatie. Het is slechts het begin. Een valkuil doemt hier op — een die velen niet herkennen. Want zodra men inziet dat men de getuige is, denkt men vaak dat men "verlicht" is. Dat men "het" gevonden heeft. Maar ook deze getuige is slechts een verschijnsel, een fase in het ontwakingsproces.
Werkelijke realisatie begint pas wanneer de grens tussen waarnemer en waargenomene verdwijnt. Wanneer je niet alleen weet dat je de waarnemer bent, maar ook ziet dat alles wat wordt waargenomen niet losstaat van datgene wat waarneemt. De boom, het geluid, de gedachte, de sensatie — alles is één en dezelfde substantie. De wereld is geen object tegenover een subject. Er is geen binnen of buiten. Geen jij en ik. Er is slechts het Ene, dat zich voordoet als velen.
Het mysterie is dit: datgene wat waarneemt en dat wat wordt waargenomen zijn niet twee. Er is nooit een scheiding geweest. Zelfs de "getuige" verdwijnt in dit inzicht, als een brug die overgestoken is en niet langer nodig blijkt.
Bewustzijn is geen positie. Het is geen "ik ben de getuige" of "ik ben de wereld". Het is dat wat is — zonder naam, zonder vorm, zonder tweede. En precies daarin ligt de bevrijding: niet in het bereiken van iets, maar in het oplossen van alles wat ooit als "ik" werd gezien.
Je bent dus op weg, niet als zoeker naar waarheid, maar als waarheid die zichzelf langzaam herinnert. En deze herinnering is geen mentaal weten, maar een directe ervaring van eenheid. Niet het zien van de wereld door de ogen van een waarnemer, maar het verdwijnen van alle ogen , de " laatste" stap dus ,wanneer waarnemer en dat wordt waaargenomen samensmelten—(waarna) en het verschijnen van enkel Zijn.
Want uiteindelijk... was er nooit iets anders dan dat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten