OVER " LOSLATEN"

HOOFDSTUK 131

IK BEN

Veel spirituele leraren en therapeuten adviseren mensen met trauma's of als ze negatief denken,het verleden los te laten. Maar kan dat wel? Gezien vanuit non-dualistisch standpunt? Immers, wij zijn bewustzijn en vauit dat bewustzijn ontstaan er bewegingen zoals denken, voelen.Gedachten dus en emoties. Is het niet beter om als bewustzijn die bewegingen accepterend waar te nemen en van daaruit kijken of wij er iets mee moeten doen of niet. En dat alles in volle overgave want dingen gebeuren gewoon.Loslaten is een vorm van verzet en werkt alleen maar nadelig.

Vanuit non-dualistisch perspectief is er eigenlijk niemand die iets kan of moet "loslaten", omdat er geen afgescheiden ik bestaat die controle heeft over het proces. Er is enkel Bewustzijn waarin alles verschijnt — gedachten, emoties, herinneringen, pijn, verlangen, verzet.

Het idee van "het verleden loslaten" impliceert vaak dat er een doener is die dat actief moet bewerkstelligen. Maar in non-dualiteit wordt gezien dat zelfs die impuls tot loslaten slechts een beweging is binnen het veld van Bewustzijn. Wat opkomt, komt op. Wat verdwijnt, verdwijnt. En wat blijft hangen, blijft hangen — totdat het vanzelf oplost of transformeert, als dat de natuurlijke beweging is.

In plaats van loslaten, wijst non-dualiteit op aanwezig zijn met wat is, zonder tussenkomst van oordeel of fixatie. Het verleden, in de vorm van herinneringen of trauma’s, verschijnt als een ervaring in het nu. Die ervaring hoeft niet "weg", maar kan gezien worden, gevoeld worden, erkend worden — zonder de illusie dat jij degene bent die het moet oplossen.

Werkelijke overgave is het laten zijn van wat zich aandient, in de diepe realisatie dat jij het niet doet, maar dat het Leven zichzelf leeft. In dat aanvaarden lost verzet op, en soms, heel natuurlijk, lost ook het verleden op — niet door een daad van wil, maar als gevolg van diepe aanwezigheid.

Dus ja — loslaten als doel of methode impliceert verzet. Maar in het open en liefdevol waarnemen van wat is, kan het gebeuren dat het verleden z’n grip verliest. Niet omdat je het losliet, maar omdat je het eindelijk durfde te laten zijn. Dat is ware vrijheid.