WAT JE AFWIJST, WORDT JE IDENTITEIT

HOOFDSTUK 140

IK BEN

In het hart van ons lijden ligt een subtiele maar krachtige dynamiek: weerstand. Niet het verzet tegen onrechtvaardigheid of de bewuste keuze om grenzen te stellen, maar de innerlijke afwijzing van wat zich aandient in het moment. Die afwijzing is vaak onbewust, diep geworteld in de overtuiging dat bepaalde emoties of ervaringen niet zouden mogen bestaan. En toch, juist door die afwijzing maken we ze tot een vast onderdeel van ons zijn.

Wat je weerstand biedt, blijft niet buiten je — het nestelt zich in je, definieert je, beheerst je. Weerstand tegen woede maakt je chronisch boos. Niet omdat woede de kern van je wezen is, maar omdat je haar nooit volledig hebt willen voelen, begrijpen of doorzien. Je probeert haar te onderdrukken, te beheersen, te ontkennen — en zo geef je haar kracht. Ze groeit in de schaduw van je verzet.

Hetzelfde geldt voor verdriet, verwarring, angst, pijn. Alles wat je innerlijk afwijst, blijft aan je kleven. Waarom? Omdat het onvolledig is ervaren. Omdat het niet is toegestaan om te zijn. In non-dualiteit wordt erkend dat alles wat verschijnt — inclusief innerlijke toestanden — niet afgescheiden is van het bewustzijn waarin ze verschijnen. En wanneer je weerstand biedt aan wat verschijnt, keer je je in wezen af van jezelf.

We denken vaak dat we weerstand bieden aan bepaalde emoties omdat ze er zijn. Maar het is precies andersom: die emoties blijven juist bestaan doordat we ze blijven afwijzen. In die zin is weerstand de lijm van de psyche. Zij houdt alles vast waartegen zij zich keert.

Wanneer we stoppen met weerstand — niet in de zin van passiviteit, maar in de zin van volledige acceptatie — gebeurt er iets wonderlijks. De emotie, hoe intens ook, mag bestaan. En wat volledig wordt toegestaan, verliest zijn houvast. Het stroomt door ons heen als wind door een open raam. Zelfs lijden zelf, dat o zo reëel lijkt, smelt wanneer het niet langer wordt bestreden, maar omarmd.

In dit licht is ware bevrijding geen kwestie van 'je beter voelen', maar van stoppen met verzet. Het is niet de afwezigheid van verdriet, maar de afwezigheid van verzet tegen verdriet. Geen verwarring meer over verwarring. Geen boosheid over boosheid. Alleen de stille helderheid van wat is.

Daar, in dat stille gewaarzijn, is niets verkeerd. Geen enkel gevoel is fout. Geen enkele ervaring is een vergissing. Alles wat verschijnt, verschijnt in jou — niet om vastgehouden te worden, niet om bestreden te worden, maar om gekend te worden. En als het gekend is, kan het terugkeren naar de bron van waaruit het is opgekomen.

Dat is de uitnodiging van bewust leven: weerstand loslaten en jezelf terugvinden in het midden van het moment. In de eenvoud van zijn. In de helderheid van niet-weten. In de liefdevolle omarming van alles wat je eerder ontkende. Want wat je echt toelaat, hoeft je niet langer te achtervolgen.

Moeilijk? Jazeker. Tot je het weet, doorleeft en ruimte geeft. Het is precies wat de grote meester J.C (Cruijff) al zei:  " Je gaat het pas zien als je het door hebt" 

Liefs, Kees