HOOFDSTUK 154
Door Kees Schilder
IK BEN
Stel je voor dat je meer vertrouwt op stilte dan op welke gedachte dan ook.
Niet als concept, maar als een levende werkelijkheid.
Gedachten komen en gaan — stormen van woorden, beelden, angsten, verlangens.
Ze proberen te benoemen, verklaren, oplossen, controleren.
Maar stilte probeert niets. Ze is.
In de stilte woont geen oordeel. Geen verleden, geen toekomst.
Alleen dit moment — onaangeraakt, onverdeeld.
Zij is als de ruimte waarin gedachten verschijnen,
maar zelf blijft ze onaangetast, ongebonden, onaangedaan.
Wanneer je gedachten wantrouwt en stilte vertrouwt,
dan begin je te rusten in iets dat niet fluctueert.
Niet een nieuwe overtuiging, maar een thuiskomen in wat je al bent.
Voel de directe herkenning:
je bent niet de stem in je hoofd,
je bent het bewustzijn dat haar hoort.
Je bent niet het verhaal,
je bent het papier waarop het geschreven wordt —
stil, helder, onbewogen.
Vertrouw op stilte.
Niet de afwezigheid van geluid,
maar de aanwezigheid van Zijn.
Daarin eindigt het zoeken.
Daar begint het Leven zelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten