DONKER BIJ DE GRATIE VAN LICHT

HOOFDSTUK 163

Door Kees Schilder

In de geest van hoger bewustzijn  - het besef dat alle schijnbare tegenstellingen slechts illusies zijn binnen een ondeelbare werkelijkheid – nodigt de uitspraak "donker kan alleen bestaan bij de gratie van licht en niet omgekeerd" ons uit tot een diepgaande contemplatie. Wat is donker zonder licht? En wat onthult deze relatie over de aard van bestaan, bewustzijn en het Zelf?

Op het eerste gezicht lijken licht en donker elkaars tegenpolen. Licht symboliseert kennis, waarheid, bewustzijn; donker staat voor onwetendheid, vergetelheid, onzichtbaarheid. Maar in werkelijkheid is donkerte geen zelfstandige kracht. Donker is de afwezigheid van licht – het is niet iets op zichzelf, maar een tijdelijke sluier die verdwijnt zodra het licht verschijnt.

In de wereld van verschijnselen ervaren we dit als contrast: we herkennen licht juist omdat er donkerte is. Maar binnen de visie van non-dualisme is dit contrast slechts relatief. Het bestaan kent geen absolute tegenstellingen; het Ene manifesteert zich in vele vormen, maar blijft in wezen ongedeeld.

Licht als metafoor voor bewustzijn

In mijn besef is Licht een eeuwenoude metafoor voor het Ware Zelf – het pure Bewustzijn dat alles doordringt. Dit Bewustzijn is niet afhankelijk van iets anders om te zijn; het is het fundament, het onkenbare in zichzelf gekende Zijn.

Donkerte daarentegen staat symbool voor onwetendheid – de illusie dat we afgescheiden zijn van het geheel, van elkaar, van de Bron. Maar deze onwetendheid is niet werkelijk – zij bestaat alleen bij de gratie van het Licht dat haar tijdelijk verhult.

Zoals een schaduw slechts mogelijk is in het licht van de zon, zo is het idee van afgescheidenheid slechts mogelijk binnen het veld van Bewustzijn. Het is niet dat het duister het licht verbergt – het is het licht dat toestaat dat het duister verschijnt, zodat het zich als ervaring kan openbaren.

Wanneer men werkelijk ziet – niet met de ogen, maar met het innerlijk inzicht – valt het onderscheid tussen licht en donker weg. Men herkent dat zelfs de donkerte in wezen doordrongen is van het Licht van bewustzijn. Elke ervaring, hoe pijnlijk, verwarrend of duister ook, verschijnt in en door dat ene onverdeelde Licht.

Het besef dat “donker alleen bestaat bij de gratie van licht” wijst op de eenheid van alles wat verschijnt. Het duister is geen vijand, geen te overwinnen kracht. Het is een tijdelijk masker van het licht zelf, een fase in het spel van vormen. Kijk of je dit spel kunt doorzien.

Wanneer we erkennen dat zelfs onze donkerste momenten – innerlijke strijd, verlies, angst – alleen kunnen bestaan binnen het veld van bewustzijn, dan ontstaat er ruimte voor verzachting. We hoeven het donker niet te bevechten. We kunnen het met aandacht ontmoeten, wetende dat het geen zelfstandige realiteit heeft. In die open ontmoeting kan het Licht zichzelf herinneren.

Hoger bewustzijn nodigt ons niet uit tot een afstandelijk ontkennen van het leven, maar tot een radicaal herkennen van eenheid in het leven. Zelfs in de nacht gloeit het Licht – want het is nooit werkelijk afwezig geweest.

Donkerte bestaat alleen bij de gratie van licht, omdat zij geen eigen zijn heeft. Licht, als metafoor voor bewustzijn, is de bron en drager van alle ervaring. In het diepst van het duister schuilt daarom geen afgrond, maar de uitnodiging tot herkenning: ook dit ben Jij. In de realisatie van die eenheid verdwijnt het verschil, en rest slechts stilte – helder, vrij, en vol van Liefde.