HET HOLOGRAM VAN HET WARE ZELF

HOOFDSTUK 173

Door Kees Schilder

IK BEN

Wanneer de mens “slaapt” – gevangen in de sluier van zijn ego – wandelt hij door een wereld die hij als absoluut werkelijk beschouwt. Hij ziet lichamen, plaatsen, objecten, allemaal stevig verankerd in een ruimte die hij ervaart als “buiten zichzelf.” Hij voelt zich afgescheiden: hier is hij, daar is de ander. Die ander is, in zijn beleving, een fysiek lichaam dat los van hem bestaat, een object in de buitenwereld.

Maar deze waarneming is een droom. Want het ego bouwt zijn werkelijkheid zoals een toneel wordt opgebouwd: met decors, rekwisieten en rollen die gespeeld moeten worden. Het lichaam van de ander wordt dan niet gezien als een uitdrukking van het Ene, maar als een afzonderlijk “iets” dat losstaat van het eigen bestaan.

Wanneer het bewustzijn zich echter verheft – wanneer de sluier wordt opgelicht – opent zich een ander zicht. Vanuit dit hogere bewustzijn wordt duidelijk dat er in wezen geen “buiten” bestaat. De ruimte die het ego waarneemt, is slechts een projectie, een driedimensionale illusie binnen het bewustzijn zelf. Alles wat verschijnt, verschijnt in jou en niet buiten jou.

Zo ook de ander. Vanuit hoger bewustzijn zie je dat wat je voorheen dacht te zien – een fysiek lichaam – in feite  een hologram is. Een energetische vorm, gecreëerd door het bewustzijn van degene die je waarneemt. Ironisch genoeg weet hij zelf niet dat hij deze vorm voortbrengt, want hij slaapt nog. Hij leeft vanuit identificatie met gedachten, emoties en conditioneringen, en denkt dat dát zijn identiteit is.

En toch, zelfs in die sluimer, draagt hij het onvergankelijke in zich. Want in het hologram dat hij onbewust projecteert, zie je – als je werkelijk kijkt – het Ware Zelf. Deze innerlijke kern is geen ego, geen verhaal, geen masker. Het is de goddelijke vonk: het eeuwige Licht dat nooit werd aangeraakt door de dromen van afscheiding.

Soms straalt deze vonk fel, bijna verblindend, omdat de slaper al half ontwaakt is en de lagen van illusie dun zijn geworden. Soms is het licht gedempt, bijna verstikt door lagen van angst, pijn of onwetendheid. Maar het dooft nooit. Zelfs in de diepste slaap blijft het aanwezig, wachtend op herkenning.

Wie leeft vanuit hoger bewustzijn, ziet dus niet het lichaam als solide werkelijkheid, maar ervaart ieder wezen -ook jezelf- als een levende uitdrukking van het Ene Bewustzijn. Het hologram wordt doorzien als tijdelijke vorm, en de vonk wordt herkend als tijdloos wezen. Zo wordt ontmoeting heilig: je kijkt niet langer naar een “ander”, maar naar jezelf in een andere verschijningsvorm.

Het ontwaken begint wanneer we beseffen dat we altijd naar onszelf kijken. En wanneer de slaper zich dit herinnert, verdwijnt het hologram als afzonderlijke realiteit en blijft alleen het Licht over – het Licht dat we altijd waren, en altijd zullen zijn.