HOOFDSTUK 187
Door Kees Schilder
De mens heeft altijd gezocht naar woorden om het diepste in zichzelf te beschrijven. Eén van de meest geladen begrippen die daarbij opduikt, is de ziel. Religies, filosofieën en mystieke tradities hebben haar benoemd, omschreven of omstreden. Maar voorbij al die omschrijvingen rijst een wezenlijke vraag: wat is de ziel in essentie, en wat doet zij?
In de meest eenvoudige bewoordingen kunnen we zeggen: de ziel is datgene in ons wat ons verbindt met het geheel van het bestaan. Zij is niet beperkt tot het lichaam of de persoonlijkheid, maar evenmin volledig los daarvan. Zij weerspiegelt ons unieke menselijke pad én draagt tegelijk een eeuwige kern die niet door geboorte of dood aangeraakt wordt.De ziel is de spiegel van het ZIJN, zou je kunnen zeggen.
Waar de persoonlijkheid voortdurend verandert en reageert op omstandigheden, blijft de ziel de stille getuige: aanwezig, open, niet gebonden. In die zin is de ziel geen ‘iets’ dat wij bezitten, maar veeleer dat wat wij werkelijk zijn op een dieper niveau.
Naar mijn mening en perspectief is er uiteindelijk geen scheiding tussen ziel en bron ( De ene, Universeel bewustzijn). Wat wij ‘ziel’ noemen, is als een golf die opreist uit de oceaan van bewustzijn. Deze vergelijking doortrekkend, lijkt de ziel tijdelijk een eigen vorm te hebben, maar haar wezen is niet anders dan het water waaruit ze bestaat. In deze visie is de ziel niet een afgescheiden entiteit die ergens ‘heen gaat’, maar een dynamische uitdrukking van één en hetzelfde bewustzijn dat zich overal manifesteert.
Wat doet de ziel?
In de menselijke ervaring lijkt de ziel een functie te hebben: ze draagt ons verlangen naar waarheid, liefde en vervulling. Terwijl het ego vaak zoekt naar veiligheid, status of bevestiging, wijst de ziel steeds weer naar het wezenlijke. Ze fluistert in de stilte van ons hart, in het gevoel van heimwee naar iets dat groter is dan onszelf, in de momenten waarop schoonheid of liefde ons tranen in de ogen brengt.
De ziel is zo bezien geen ‘doener’ in de gewone zin, maar een richtingwijzer. Ze nodigt ons uit om terug te keren naar heelheid, om voorbij de illusie van afgescheidenheid te kijken. In die beweging vindt de mens zijn diepste vreugde: niet door steeds meer te verzamelen of te bereiken, maar door te herinneren dat hij nooit werkelijk afgescheiden was van de bron.
Wanneer we contact maken met de ziel – vaak in stilte, meditatie, gebed of diepe aandacht – ontstaat er een ervaring van thuiskomen. Het is een her-inneren: opnieuw één worden met dat wat nooit verloren ging. Het denken kan deze waarheid niet volledig grijpen, maar het hart herkent haar moeiteloos.
De ziel is in essentie geen afzonderlijk bezit, maar het stille midden dat ons verbindt met de bron van alles. Ze fungeert als spiegel van het zijn en als zachte gids die ons telkens weer terugroept naar waarheid en liefde. In non-dualistische zin is de ziel niets anders dan bewustzijn zelf – een tijdelijke vorm waarin het eeuwige zichzelf uitdrukt. En wanneer wij ons daarmee verbinden, ontdekken we dat we nooit afgescheiden waren, maar altijd al gedragen door het geheel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten