HOOFDSTUK 188
Door Kees Schilder
Ik las ergens de volgende zin: “Je ware wezen heeft de onbeperkte gave om nu te genieten. Zodra je even niet aan het verleden of de toekomst denkt borrelt er vreugde op.”
Daar zit diepe waarheid in. Het wijst ons op een wezenlijk inzicht dat in de kern van elke spirituele traditie terug te vinden is: de kracht van aanwezigheid.
Ik heb het er vaker over gehad maar geef deze belangrijke wegwijzer nog een keer door.
Ons denken dwaalt bijna voortdurend. Het grijpt terug naar herinneringen, vaak met een mengeling van spijt of nostalgie, of het projecteert zich vooruit in een toekomst die onzeker en ongrijpbaar blijft. Daardoor verliezen we de ervaring van dit moment – de enige werkelijkheid die daadwerkelijk bestaat. Het nu is geen vluchtige seconde tussen verleden en toekomst, maar een oneindige poort die altijd opnieuw geopend kan worden.
Wanneer je het denken zachtjes loslaat en de geest niet langer voedt met verhalen over wat was of wat komt, ontstaat er ruimte. In die ruimte hoeft niets verdiend, gepland of geanalyseerd te worden. Er is enkel de ervaring van zijn. Uit deze stille openheid borrelt vanzelf vreugde op – niet als een emotie die afhankelijk is van omstandigheden, maar als een kwaliteit van ons diepste wezen. Het is de stille glimlach van het bewustzijn.
Wat hier met "je ware wezen" wordt bedoeld, is dat deel van jezelf dat onaangetast is door tijd en omstandigheden. Het is niet de persoonlijkheid, niet de rol die je speelt, niet het verhaal dat je over jezelf vertelt. Het is het zuivere bewustzijn dat zich bewust is van al die vormen. Dit bewustzijn kent geen grenzen, geen last van het verleden en geen angst voor de toekomst. Het is vrij, en die vrijheid is vreugdevol.
Het wonderlijke is dat dit inzicht niet vraagt om ingewikkelde praktijken. Het is eerder een terugkeer naar eenvoud. Wanneer je even diep ademhaalt en je aandacht richt op dit ene moment – het geluid van de wind, de warmte van je handen, het ritme van je hart – ontdek je dat er niets ontbreekt. De vreugde die dan verschijnt is geen prestatie, maar een geschenk dat altijd aanwezig was.
Leven als meditatie
Vanuit dit perspectief wordt het leven zelf een meditatie. Elke handeling, hoe gewoon ook – wandelen, afwassen, luisteren naar een ander – kan een gelegenheid zijn om terug te keren naar de gave van het nu. In die aanwezigheid ligt een dieper soort genieten, een stille dankbaarheid die niet afhankelijk is van uiterlijke omstandigheden.
De uitspraak herinnert ons eraan dat geluk niet gezocht hoeft te worden in de kronkels van het verleden of in de beloftes van de toekomst. Het ligt verscholen in het meest nabije: dit moment. Wanneer we dat werkelijk toelaten, borrelt vreugde spontaan op – niet als iets dat we maken, maar als iets dat we zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten