EEN GLIMP VAN LIEFDE- DE WEG VAN HET HART

 

HOOFDSTUK 201

Door Kees Schilder

De Glimp van Liefde: De Weg van het Hart

Meditatie, goddelijkheid, verlichting, nirvana — woorden die in verschillende tijden en talen hetzelfde geheim fluisteren: het mysterie van onze eigen oorsprong. Ze lijken verschillende paden, maar allen ontspringen aan één bron: liefde.

Want door liefde kwam de eerste glimp — een vonk van het oneindige die het bewustzijn raakte en herinnerde aan iets dat ouder is dan tijd.

De Eerste Glimp

Eens, ergens in de stilte van een moment, voelde een mens iets dat niet te benoemen was. Misschien gebeurde het in de ogen van een ander, in de adem van de natuur, of in een plotselinge stilte in het hart.

Dat gevoel, die zachte aanraking van iets eeuwigs, was liefde.

Niet de liefde van verlangen, maar de liefde van herkenning — het weten dat alles wat leeft, deel is van één groot kloppend geheel. Uit die herkenning ontstond het zoeken.

Wie eenmaal een glimp heeft gezien van het licht, kan niet meer terug naar volledige duisternis. Die glimp wekt een herinnering aan thuis. En zo begon de reis van de mens: de zoektocht naar de bron van dat licht, dat gevoel, die liefde.

Het vraagt moed om te keren van de uiterlijke wereld naar de innerlijke, om stilte te omarmen in plaats van lawaai.

Meditatie is zo’n daad van moed. Niet een vlucht, maar een terugkeer. In stilte durven we onze illusies los te laten en het onbekende binnen te stappen.

En toch, dat onbekende blijkt steeds vertrouwder naarmate we dieper zakken. Want wat we zoeken is nooit buiten ons geweest — het was steeds aanwezig, in de diepte van het hart.

De Bron van Liefde

Wie lang genoeg zoekt, ontdekt dat meditatie, gebed, verlichting en nirvana geen bestemmingen zijn, maar openingen.

Ze openen het hart, en door dat hart stroomt de bron zelf — zuiver, stil, onbegrensd.

De goddelijkheid waarnaar we verlangen, leeft in de ruimte van het hart. Niet in dogma’s, niet in verre hemelrijken, maar in de levende, voelende kern van ons wezen.

Liefde is niet slechts de oorzaak van de glimp; liefde is de glimp.

En het hart is het venster waardoor die glimp zichtbaar wordt.

Het hart is het altaar van het goddelijke. Wanneer we werkelijk vanuit het hart leven, leeft de waarheid door ons heen.

We oordelen minder, we luisteren dieper, we handelen zachter.

Vanuit het hart zien we dat alles met alles verbonden is — en die visie is verlichting.

De reis naar verlichting is dus geen weg naar boven of buiten, maar naar binnen, naar dat stille centrum waar liefde zonder voorwaarde woont.

Van daaruit stroomt alles wat heilig is: mededogen, helderheid, vrijheid, vrede.

Zo keert de cirkel terug naar zijn begin:

Liefde schonk de eerste glimp van ontwaken, en het hart bewaart de bron waaruit die glimp stroomt.

Wie leeft vanuit het hart, leeft in voortdurende meditatie.

En wie zijn hart volledig opent, ontdekt dat er nooit een scheiding was tussen mens en goddelijkheid — alleen de sluier van vergetelheid die nu, door liefde, weer optrekt