Hoofdstuk 209
(Kleine reminder)
IK BEN
Van Lijden naar Ontwaken — een stille reis naar binnen
Er komt een dag waarop het leven je stilzet.
Niet zachtjes, maar met de rauwe stem van verlies, verwarring of pijn.
Wat je dacht te weten, valt uiteen als stof in het licht.
En ergens, diep in dat vallen, begint iets nieuws te ademen: stilte.
Het lijden lijkt in eerste instantie een vijand —
een koude wind die alles van je afpelt.
Maar als je niet vlucht,
als je durft te blijven in de storm,
ontdek je iets heiligs onder de pijn:
een ruimte die nooit echt geraakt wordt.
Dat is de geboorte van aanwezigheid.
We lijden omdat we ons verzetten tegen wat is.
We bouwen muren van gedachten,
we verdedigen beelden van wie we denken te zijn.
Maar het leven breekt zachtjes aan onze muren —
niet om ons te straffen,
maar om ons terug te roepen naar de eenvoud van het nu.
De pijn zegt: “Kijk.”
Niet naar buiten, maar naar binnen.
In dat kijken, zonder oordeel, zonder verhaal,
word je getuige van je eigen bewustzijn.
En precies daar,
waar het denken geen greep meer heeft,
ontstaat vrede — niet als idee,
maar als een stille aanwezigheid die al die tijd wachtte.
Ontwaken is niet het einde van het mens-zijn,
het is het begin van echt leven.
Je wordt doorzichtig,
zodat het licht van het Zijn door je heen kan schijnen.
De wereld blijft bewegen,
de golven van vreugde en verdriet blijven komen,
maar de diepte in jou blijft onbeweeglijk stil.
In die stilte ontdek je dat niets ontbreekt.
Dat elke gebeurtenis, hoe pijnlijk ook,
een poort is naar het goddelijke.
Het lijden was nooit de vijand —
het was de boodschapper van bewustzijn,
de roep van het leven zelf om wakker te worden.
Wanneer we stoppen met vechten,
wanneer we ja zeggen tegen het moment,
vloeit er iets zachts door ons heen —
een herinnering aan wie we werkelijk zijn.
Niet het verhaal, niet het verleden,
maar de stille ruimte waarin alles komt en gaat.
In die ruimte lost het lijden op
zoals mist oplost in de ochtendzon.
En we staan daar,
naakt en levend,
niet als overwinnaar van de pijn,
maar als getuige van het wonder:
dat zelfs in het diepste donker
het licht van bewustzijn nooit dooft.
Van lijden naar ontwaken
is geen reis door tijd,
maar een terugkeer naar nu —
waar vrede niet gezocht, maar herkend wordt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten