HOOFDSTUK 220- WIE LEERT LUISTEREN ZONDER BEDOELING, ONTDEKT DAT HET ONBEKENDE ALTIJD AL NABIJ WAS

Hoofdstuk  220

Door Kees Schilder

Ik ben

De mens is geneigd om betekenis te zoeken in woorden, verklaringen en interpretaties. We willen begrijpen, benoemen en vastleggen wat we ervaren. Toch zijn er momenten waarop het leven ons uitnodigt om juist te stoppen met zoeken naar betekenis en eenvoudigweg aanwezig te zijn. De ervaring van , bijvoorbeeld,  het zitten bij een waterval is zo’n moment. Of gewoon zitten in een park tegen een boom in de vroege ochtend. 

Een waterval of een boom spreekt niet in taal. Hij geeft geen antwoorden, geen richting, geen verklaringen. En toch communiceert hij. In zijn voortdurende stroom ligt een boodschap die niet gedacht kan worden, alleen ervaren. Wie bij een waterval zit en luistert, merkt al snel dat luisteren hier niet betekent: analyseren of interpreteren. Luisteren betekent stil worden. Het is een vorm van overgave aan wat zich aandient, zonder tussenkomst van het denken.

Wanneer we werkelijk luisteren, verandert er iets in ons. De innerlijke dialoog verstomt langzaam. Gedachten verliezen hun urgentie. Wat eerst onrustig en vol was, wordt leeg en open. In die leegte ontstaat rust. De mens wordt als een tempel: een stille ruimte waarin iets groters kan binnentreden. Niet omdat het wordt opgeroepen, maar omdat er ruimte voor is gemaakt. Het onbekende, dat wat niet benoemd kan worden, komt vanzelf binnen.

Deze ervaring beperkt zich niet tot de waterval of het zachte geruis van bladeren aan een boom. De zang van vogels, het ruisen van de wind door de bomen, het zachte geluid van bladeren die over de grond worden gedragen , zij allen dragen dezelfde uitnodiging in zich. Ze vragen niets van ons, behalve aandacht. Geen inspanning, geen begrip, geen reactie. Alleen luisteren.

In dat eenvoudige luisteren openbaart zich een diepe waarheid: het leven hoeft niet verklaard te worden om ervaren te kunnen worden. Wanneer we stoppen met interpreteren, ontmoeten we de werkelijkheid direct. Dan zijn we niet langer afgescheiden toeschouwers, maar deel van wat zich ontvouwt.

Spirituele verdieping ligt daarom niet in het verzamelen van inzichten, maar in het vermogen om stil te worden. In die stilte wordt het leven hoorbaar, niet als een boodschap in woorden, maar als een aanwezigheid die alles doordringt. Wie leert luisteren zonder bedoeling, ontdekt dat het onbekende altijd al nabij was.