HOOFDSTUK 229-DE WERKELIJKHEID ALS EEN FLUISTEREND INNERLIJK VERHAAL

HOOFDSTUK 229-DE WERKELIJKHEID ALS EEN FLUISTEREND INNERLIJK VERHAAL

Door Kees Schilder

Niet de situatie vormt ons leven,

maar het verhaal dat zachtjes in ons leeft.

De wereld zelf is stil en open ,

zij krijgt kleur door het bewustzijn waarmee wij haar aanraken.

Lijden ontstaat niet uit wat gebeurt,

maar uit de gedachten die wij eromheen weven,

uit verwachting, verzet en het niet willen zijn met wat is.

Zijn en doen; twee ademhalingen van één leven:

Velen dwalen door de dagen in het doen:

plannen, streven, herstellen, verbeteren.

Doen is nodig in de wereld van vorm,

maar verliest zijn wijsheid wanneer het niet rust

in het stille hart van het zijn.

Ware vervulling groeit niet uit meer beweging,

maar uit aanwezigheid die meebeweegt.

Irritatie als zachte boodschapper:

Irritatie ontstaat wanneer de geest

het nu verlaat voor een verlangde morgen.

Zodra het fluistert: “dit zou anders moeten zijn”,

spant de tijd zich aan.

De werkelijkheid botst met onze beelden,

en spanning wordt geboren.

Maar waar acceptatie ontstaat ,

niet uit berusting, maar uit openheid ,

smelt weerstand,

en met haar het lijden.

Diep in ons leeft het stille geloof

dat de wereld ons gelukkig moet maken.

Wanneer zij daarin faalt,

ontstaan teleurstelling, verdriet, verharding.

Ontwaken is het doorzien van deze droom:

geluk is geen gave van omstandigheden,

maar een innerlijke afstemming,

een thuiskomen in jezelf.

Relaties als spiegels van bewustzijn:

Relaties worden lichter

wanneer we zien dat ieder handelt

vanuit zijn eigen plaats van bewustzijn.

Acceptatie is geen goedkeuring,

maar helder kijken zonder innerlijke strijd.

Wanneer we stoppen anderen te vormen

om onszelf te ontlasten,

valt er iets open:

wij bevrijden niet alleen de ander,

maar vooral onszelf.

Van oordeel naar compassie:

Met groeiend bewustzijn

verzacht oordeel tot begrip,

en verzet tot mededogen.

Conflicten verliezen hun stem

wanneer het ego niet langer antwoordt.

Wat overblijft

is ruimte,

is zachtheid,

is liefdevolle helderheid.

Tot slot, een stille waarheid

Innerlijke vrede groeit

uit aanwezig zijn,

niet uit beheersen.

Lijden lost op

waar voorkeur, oordeel en verwachting

worden losgelaten.

Acceptatie van het moment

en van de ander

opent de poort naar vrijheid.

Wanneer zijn en doen samenvloeien,

wordt het leven zelf een spirituele praktijk.

Je leeft niet in de wereld zoals zij is,

maar in de wereld zoals jij haar van binnen ervaart.