HOOFDSTUK 234- NOG EVEN OVER DE MISVATTING DAT WIJ ONZE GEDACHTEN ZIJN

Hoofdstuk 234- Nog even over de misvatting dat wij onze gedachten  ZIJN

Door Kees Schilder 

Ik ben

Wij zijn niet onze gedachten

Gedachten zijn als stoelen en tafels: gebruiksvoorwerpen in de ruimte van ons bewustzijn. Ze verschijnen, dienen een doel, slijten, verdwijnen en maken plaats voor nieuwe. Niemand zal ooit zeggen: ik bén een stoel. Toch zeggen we zonder aarzeling: ik bén mijn gedachten. In die overtuiging schuilt een van de grootste misverstanden van het menselijk bestaan.

We hebben geleerd onszelf te definiëren via wat er in ons hoofd verschijnt. Gedachten voelen intiem, persoonlijk en exclusief van ons. Ze klinken in onze eigen stem, dragen onze herinneringen en lijken voort te komen uit “ons brein”. Maar zoals een radio muziek niet produceert, slechts ontvangt en omzet, zo is het brein geen bron maar een instrument. Het stemt af, verwerkt, structureert, maar creëert niet de essentie van de gedachte zelf.

Gedachten bestaan als energie, als informatievelden die voortdurend in beweging zijn. Ze zweven als het ware door het bewustzijnsveld en zoeken aansluiting bij een ontvanger met een overeenkomende trilling. Welke gedachten jou bereiken, is daarom geen toeval. Opvoeding, ervaringen, overtuigingen, emoties en karakter vormen samen jouw innerlijke frequentie. Die frequentie bepaalt welke gedachten resoneren en vorm krijgen in jouw bewustzijn.

Dit proces verloopt grotendeels onbewust. Gedachten komen en gaan, en wij volgen ze vaak automatisch, alsof ze bevelen zijn in plaats van uitnodigingen. Hier ontstaat identificatie: de gedachte wordt waarheid, het verhaal wordt identiteit. Dit denk ik, dus dit ben ik.

Maar het moment waarop je beseft dat jij niet je gedachten bént, ontstaat er ruimte. Ruimte tussen de waarnemer en het waargenomene. In die ruimte wordt vrijheid geboren. Je hoeft een gedachte niet langer te geloven alleen omdat zij verschijnt. Je kunt haar bekijken, voelen wat ze met je doet, en vervolgens kiezen: ga ik mee, of laat ik haar voorbijgaan?

Dit bewaken van de gedachtengang is geen controle, maar een vorm van liefdevolle alertheid. Het is het ontwaken van bewustzijn. En bewustzijn werkt als een verhoging van trilling. Wanneer je niet langer automatisch meegezogen wordt in lagere, zwaardere of herhalende gedachten, verandert je innerlijke frequentie vanzelf. Je stemt je af op een ander bereik.

Als gevolg daarvan beginnen gedachten van een hogere trilling; ruimer, helderder, compassievoller , zich aan te dienen. Niet omdat je ze forceert, maar omdat je er ontvankelijk voor bent geworden. Bewustzijn voedt bewustzijn. Helderheid roept meer helderheid op.

Zo wordt het leven geen strijd tegen gedachten, maar een dans met wat verschijnt. Jij bent niet de inhoud van je denken, maar de stille ruimte waarin alles verschijnt. En juist in die ruimte ligt wie je werkelijk bent.