DE SCHIJN VAN REALITEIT:FILMS, BOEKEN,EN DE WERKELIJKHEID VAN BEWUSTZIJN

HOOFDSTUK 160

Door Kees Schilder

IK BEN

In een wereld waarin wij films kijken, boeken lezen en de zintuiglijke realiteit ervaren alsof het allemaal losstaande werkelijkheden zijn, werpt het -vanuit een perspectief in hoger bewustzijn- een ander licht op deze ogenschijnlijk gescheiden domeinen. Vanuit een hoger bewustzijn toestand is er geen wezenlijk verschil tussen wat wij fictie noemen en wat wij realiteit noemen. Beide ontspringen uit hetzelfde ondeelbare bewustzijn – het Ene dat niet in tweeën te splitsen is.

Wanneer je een boek leest of een film kijkt, word je ondergedompeld in een verhaal. Personages komen tot leven, drama’s ontvouwen zich, emoties worden opgewekt – het voelt “echt” terwijl het zich voor je afspeelt. En toch weet je rationeel dat het slechts inkt op papier is, of licht op een scherm. Maar wat maakt de ervaring ervan mogelijk? Bewustzijn. En datzelfde bewustzijn is ook de grond van je ervaring wanneer je naar buiten kijkt, een gesprek voert, of je eigen gedachten gadeslaat.

Vanuit hoger bewustzijn gezien zijn alle ervaringen – of ze nu plaatsvinden in wat wij de “fysieke wereld” noemen of in het rijk van verbeelding – gelijkwaardig in hun aard: verschijnselen binnen bewustzijn. Er is geen aparte “ik” die bewustzijn heeft en van daaruit de wereld ervaart. Er is enkel bewustzijn, waarin alles verschijnt: beelden, gedachten, sensaties, verhalen.

Wanneer je een film kijkt en je huilt om een stervende held, of een boek leest en je hart sneller gaat kloppen van spanning – ben je dan niet volledig “daar”? In dat moment is de grens tussen fictie en realiteit verdwenen. Er is enkel beleving. Zo ook met het dagelijks leven. De ervaring van “op straat lopen” of “naar een vriend luisteren” voelt misschien meer solide, maar ook dat zijn slechts manifestaties binnen bewustzijn. Je zintuigen, je emoties, je herinneringen – het zijn allemaal bewegingen binnen dat ene veld van gewaarzijn.

Het verschil tussen het scherm van de televisie en het “scherm” van de werkelijkheid is er dus alleen als je uitgaat van twee: subject en object, kijker en film, zelf en wereld. Maar vanuit een hoger bewustzijn gezien herken je geen fundamentele scheiding. Er is geen “ik” los van de wereld en geen “wereld” los van het ik. Er is slechts dit: het tijdloze nu waarin alles verschijnt – zowel de film als je voetstappen op straat, zowel de gedachte als de wolken aan de hemel.

Let wel!: de (hoofd) personen in een boek dat je leest, zijn net zo echt en levend als de man die je op straat ziet lopen.

De suggestie dat films en boeken net zo echt of onecht zijn als de zogenaamde werkelijkheid, is dus geen filosofische overdrijving, maar een directe uitnodiging tot inzicht. Het vraagt niet om geloof, maar om een stille waarneming van de bron waaruit alles opkomt. Wanneer je in die stilte rust, zie je dat er geen hiërarchie bestaat tussen ervaringen. Alles is een dans van hetzelfde licht.

En dan wordt het leven zelf als een film – niet in de zin van illusie of onwerkelijkheid, maar als een dynamisch spel van vormen in het ene bewustzijn dat je bent. Niet afgescheiden, niet gevangen, maar vrij – vrij om te kijken, vrij om te ervaren, vrij om te Zijn.