DE STILLE KRACHT VAN DIEREN: WAAROM ZIJ WEERBAARDER ZIJN TEGEN ZIEKTEN DAN DE MENS

HOOFDSTUK 178

Door Kees Schilder

IK BEN

De stille kracht van dieren: waarom zij weerbaarder zijn tegen ziekten dan de mens

Al mijn hele leven ben ik gefascineerd  door de natuur en vooral door dieren, planten, bloemen,bomen.Door naar dieren te kijken , maar ook naar bloemen ,planten en bomen, kun je veel leren. En misschien klinkt het raar maar vooral leerde ik veel over Bewustzijn:

Wanneer we in de natuur kijken, zien we een fascinerend tafereel: een kat die rustig water drinkt uit een modderige sloot, een hond die vol overgave aan een karkas ruikt, vogels die bessen eten die voor ons giftig zijn. En toch lijken zij, in tegenstelling tot de mens, vaak weinig last te ondervinden van wat voor ons gevaarlijk of zelfs dodelijk zou kunnen zijn.

Als ik dat zag,  vroeg ik mij altijd af , niet alleen biologisch maar ook spiritueel, waarom de mens die gave niet of nauwelijks heeft:waarom is de mens, het meest zelfbewuste wezen op aarde, zo kwetsbaar voor de natuur waaruit hij zelf is voortgekomen?

Dieren leven nog steeds in een voortdurende verbondenheid met hun natuurlijke omgeving. Een ree drinkt uit een beek, wetend – of beter gezegd, intuïtief voelend – dat het water deel is van hetzelfde systeem als haar eigen lichaam. Deze verbondenheid maakt dat hun immuunsysteem afgestemd is op de specifieke bacteriën, parasieten en schimmels waarmee zij al generaties lang samenleven.

Voorbeelden hiervan zien we overal:

-Wilde vogels die voedsel eten dat voor de mens onverteerbaar is, zoals wormen of zelfs aas.

-Vossen die uit plassen drinken na een regenbui, zonder angst voor besmetting.

-Wilde zwijnen die door modder rollen vol micro-organismen, waardoor hun huid sterker en weerbaarder wordt.

De mens heeft zich, in de loop van duizenden jaren, steeds verder verwijderd van deze natuurlijke verbondenheid. Waar onze voorouders direct uit rivieren dronken en voedsel aten zoals het gevonden werd, filteren, koken en ontsmetten wij tegenwoordig bijna alles. Dit heeft ons veilig gehouden tegen veel acute gevaren, maar het heeft ook gemaakt dat ons immuunsysteem minder wordt uitgedaagd en daardoor soms overgevoelig of juist onvoldoende voorbereid is.

Spiritueel gezien weerspiegelt dit onze innerlijke staat: we leven vaak afgescheiden van de aarde, in een kunstmatig gecreëerde werkelijkheid. Ons lichaam, dat ooit één geheel vormde met het ritme van wind, regen, zon en grond, is nu als een tuin die te lang in een kas heeft gestaan — beschermd, maar minder gehard.

Misschien is de diepere boodschap dat weerstand niet alleen lichamelijk is, maar ook een uiting van vertrouwen en aanpassing. Dieren vertrouwen op hun instinct, leven in harmonie met hun omgeving en accepteren de voortdurende wisselwerking tussen gevaar en bescherming. Ze weten niet van "steriel" of "gevaarlijk" in de menselijke zin van het woord; ze kennen slechts het directe gevoel van wat goed is voor hun lichaam op dat moment.

Misschien zouden wij ons,als mens, weer bewuster moeten verbinden met de aarde, ons lichaam te zien als deel van de natuur in plaats van losstaand, en te leren dat kracht vaak ontstaat door blootstelling, niet door afzondering.

De kat die uit de sloot drinkt, is geen roekeloze avonturier. Hij is een herinnering in levende vorm dat leven altijd interactie is — en dat gezondheid soms niet ontstaat door ons af te schermen, maar door deel te worden van het geheel.