Hoofdstuk 218
Door Kees Schilder
Ik ben
Hoewel alle dualiteiten voortkomen uit het Ene, hecht jezelf zelfs dan niet aan dit Ene.
Dit is geen ontkenning van de eenheid die aan alle dingen ten grondslag ligt; het Ene als bron, als oerstilte, als grond van bestaan. Het is eerder een waarschuwing: zelfs het hoogste inzicht kan een subtiele vorm van gehechtheid worden. Zodra het Ene een concept wordt waar we ons aan vastklampen, wordt het opnieuw onderdeel van de dualiteit die we wilden overstijgen.
In veel spirituele tradities wordt dit beschreven als het vasthouden aan leegte of gevangen raken in het idee van verlichting. Het Ene is niet bedoeld als nieuw houvast maar als ruimte waarin alle verschijnselen kunnen verschijnen en vergaan. Werkelijke vrijheid betekent daarom: elke fixatie loslaten, inclusief die op eenheid of bewustzijn zelf.
De weg naar verlichting; de innerlijke stroom, de levende werkelijkheid van dit moment , is geen pad dat we volgen, maar een manier van zijn. Een geest die op dat pad leeft, beweegt zonder weerstand, zoals water dat vanzelf zijn vorm vindt.
“Innerlijke weerstand” ontstaat alleen wanneer de geest zich verzet tegen wat is:
-tegen veranderingen
-tegen emoties
-tegen mensen
-tegen omstandigheden
Maar een geest die niet verstoord raakt, ziet dat alles wat verschijnt deel is van dezelfde stroom. Niet omdat het per se aangenaam of spiritueel is, maar omdat het simpelweg is. Vanuit die helderheid verliest de wereld haar macht om te kwetsen, te irriteren of te verwarren.
Het is niet dat de wereld verandert; de relatie van de geest tot de wereld verandert.
De wereld houdt op te bestaan op de oude manier
En wanneer iets niet langer weerstand ondervindt, houdt het op te bestaan op de oude manier.
Dit betekent niet dat objecten, situaties of mensen letterlijk verdwijnen, maar dat hun psychologische functie anders wordt. Wat vroeger een probleem, bedreiging of bron van lijden was, wordt nu slechts een verschijnsel dat komt en gaat.
Wanneer de innerlijke weerstand verdwijnt:
-verliest woede zijn brandstof
-verliest angst zijn greep
-verliest oordeel zijn vanzelfsprekendheid
-verandert lijden in ervaring
-verandert ervaring in inzicht
De wereld blijft bestaan, maar de wereld zoals jij die interpreteerde, projecteerde of vreesde, sterft weg.
Het is een subtiele doch radicale verschuiving: niet de werkelijkheid verandert, maar de waarnemer. En in die verandering transformeert de werkelijkheid mee.
Dit nodigt uit tot een spirituele ontspanning die dieper reikt dan het zoeken naar eenheid of het vermijden van dualiteit. Het wijst naar een staat waarin zelfs de hoogste spirituele begrippen worden losgelaten, zodat de geest zonder hindernis kan samenvallen met de Weg/pad.
Wanneer niets ons meer innerlijk kan raken op de oude manier, wordt de wereld nieuw, niet door haar eigen transformatie, maar door de bevrijding van onze blik.
In dat bevrijde zien lost de oude werkelijkheid op, en verschijnt iets dat altijd al aanwezig was: stilte, openheid, en de ongehinderde stroom van Zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten