Door Kees
ikben
Het oude gezegde ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’ wordt meestal uitgelegd als een aansporing om niet overal iets van te vinden. Soms is het verstandiger je mond te houden dan om ieder gedacht onmiddellijk de wereld in te slingeren.
Dat klopt wel, maar er zit volgens mij een veel diepere waarheid in dat gezegde.
Er wordt veel gezegd en geschreven over de scheppende kracht van gedachten. Vooral binnen de zogenaamde wet van aantrekking wordt ervan uitgegaan dat je door je aandacht, je gedachten en je verbeelding invloed kunt uitoefenen op wat zich in je leven manifesteert. Je ziet iets voor je, je voelt het alsof het al werkelijkheid is en je richt je geest voortdurend op datgene wat je wilt.
De gedachte zou dan als het ware de eerste beweging zijn vanuit het geestelijke naar het fysieke. De meeste mensen doen dit vanuit het hoofd in plaats vanuit het hart en meestal gaat het daar mis. Overigens , mensen die vanuit hun hart manifesteren, doen dat niet lang of helemaal niet omdat zij "weten' dat alles er al is, maar dit terzijde.
Hoe dan ook, ik vroeg me af of er tussen gedachte en werkelijkheid nog een krachtiger stap zit.Het woord. Een gedachte blijft vaak onzichtbaar. Ik kan de hele dag denken dat iemand een idioot is en dat heeft wel degelijk enige invloed op die persoon.
Maar zodra ik het hardop tegen iemand anders zeg, bestaat die gedachte ineens ook buiten mijn eigen hoofd en neemt hij in kracht toe.Daarmee heeft er iets merkwaardigs plaatsgevonden. Wat eerst alleen in mijn bewustzijn bestond, heb ik via mijn stem de wereld ingebracht.Een gedachte is privé. Een uitgesproken gedachte wordt openbaar. En misschien is spreken daarom wel een veel krachtiger vorm van creëren dan denken.
Denk maar eens aan een gesprek waarin mensen voortdurend over ziekten praten. De één vertelt wat hij mankeert, de ander vertelt over zijn buurman die ernstig ziek is en vervolgens komt er nog iemand met een verhaal over een ziekenhuisonderzoek.
Niemand heeft op dat moment bewust besloten om ziekte te creëren. Toch wordt ziekte door het spreken steeds nadrukkelijker aanwezig. Hetzelfde gebeurt met roddel. Iemand zegt iets over een ander. Een tweede persoon herhaalt het. Een derde voegt er iets aan toe. Aan het einde van de middag bestaat er een verhaal over iemand dat misschien nauwelijks nog iets te maken heeft met de oorspronkelijke werkelijkheid.
Maar het verhaal bestaat. Het is gesproken. En wat gesproken wordt, kan worden geloofd, herhaald, doorgegeven en uiteindelijk zelfs gedrag gaan bepalen.
Woorden kunnen ruzies veroorzaken. Woorden kunnen relaties beëindigen. Woorden kunnen angst verspreiden, maar ook hoop geven. Eén zin van een arts kan iemand jarenlang bijblijven. Eén liefdevolle opmerking kan iemand veranderen. Het gesproken woord lijkt daarmee een soort toverstaf van de menselijke werkelijkheid.
Wij denken voortdurend dat wij slechts toeschouwers zijn van de wereld. Voor een deel is dat zo. Maar misschien zijn we ook deelnemers.
Iedereen draagt met zijn gedachten, woorden en daden een klein steentje bij aan de werkelijkheid die wij met elkaar ervaren. Niemand schept de hele wereld alleen. Maar iedereen doet mee.
Daarom is zwijgen misschien helemaal geen passiviteit.
Zwijgen kan een vorm van bewust creëren zijn.
Niet omdat je niets meer mag zeggen. Niet omdat je alleen maar positief moet praten. Geforceerd positief praten is uiteindelijk ook gewoon een vorm van vluchten. Maar omdat je je begint af te vragen:Moet dit werkelijk gezegd worden? Voegt het iets toe? Breng ik hiermee liefde, helderheid en waarheid in de wereld Of breng ik alleen maar mijn angst, oordeel en onrust naar buiten?
Misschien is dat wel de werkelijke betekenis van ‘zwijgen is goud’. Wees je bewust van de werkelijkheid die je met je woorden helpt maken.
In de stilte hoeft niets gemanifesteerd te worden. Daar is alles al.
Met denken, blijf je in de wereld van ongeziene energie. De kracht en macht van jouw gedachte blijft beperkt als je hem voor jezelf houdt. Je bent nog in staat om het te veranderen, te manipuleren.
Door te spreken, breng je de ongeziene gedachte in het fysieke domein waardoor het fysiek om zich heen grijpt en manifestatie ervan, heel snel wordt gerealiseerd. Omdat het dan een collectieve manifestatie is geworden, geef je de macht weg om er nog iets snel aan te veranderen.
Daarom: Spreken is zilver maar zwijgen is goud.