maandag 29 juni 2026

HOOFDSTUK 263: DAT DEEL IN JOU DAT BANG IS....

Hoofdstuk 263

Door Kees

ikben


Ik drijf rond "buiten" mijn lichaam en iemand tikt zachtjes tegen mijn borst.

Jezus.

"Dat deel in jou dat bang is..." begint hij zonder inleiding,  "...is niet slecht."

"Het ego?" vraag ik.

Hij knikt.

"Jullie hebben daar zo'n hekel aan gekregen."

Hij kijkt zogenaamd verontwaardigd.

"Alsof het een boef is."


Hij buigt zich naar mij toe.

"Mag ik je vertellen wat het ego werkelijk is?"

Ik knik.

Hij glimlacht.

"Een doodsbange portier."

Ik kijk hem vragend aan.

"Een portier?"

"Ja."

Hij beeldt het uit.

Een klein mannetje verschijnt naast hem. Met een veel te groot uniform.En een veel te grote sleutelbos.

Het mannetje kijkt nerveus om zich heen.

"Niemand komt binnen!" roept het.

"Alles moet blijven zoals het is!"


Ik schiet in de lach.

Jezus ook.

"Dat is het ego."

Hij wijst naar het mannetje.

"Het bewaakt jouw oude verhaal."


Hij zet een piepstem op.

'Ik ben nu eenmaal zo!'

Nog een stem.

'Veranderen is gevaarlijk!'

En nog één.

'Misschien morgen!'

Maar dan kijkt Jezus liefdevol naar het kleine mannetje.

Hij slaat een arm om hem heen.

En plotseling zie ik de angst. De eenzaamheid. De onzekerheid.

Het mannetje begint te huilen.

Jezus aait hem over zijn hoofd.


"Zie je?" zegt hij zacht. "Het ego wil niet heersen."

Hij kijkt mij aan.

"Het wil beschermen. Maar soms beschermt het zo hard..."

Ik maak zijn zin af. "...dat het zichzelf gevangen zet."

Hij glimlacht.

"Precies."

We lopen weer naar buiten.


Ik denk aan ziekte. Aan mensen die lijden. Aan auto-immuunziekten bijvoorbeeld.

"Vertel eens," vraag ik.

"Kan het ego een lichaam ziek maken?"

Jezus schudt zijn hoofd.

"Zo eenvoudig werkt het niet."

Hij gaat weer zitten.

"Jullie lichamen zijn wonderbaarlijk ingewikkeld."

Hij vertelt over erfelijkheid. Over hormonen. Over het afweersysteem.

Over factoren die niemand volledig begrijpt.


"Niet iedere ziekte heeft een spirituele oorzaak."

Hij kijkt mij indringend aan.

"En mensen die ziek zijn, hebben niet gefaald."


Ik ben blij dat hij dat zegt.

"Maar..." zegt hij.

"Er zit wel een prachtige symboliek in."

Hij tekent met zijn vinger een cirkel in het zand.

"Een afweersysteem dat zichzelf aanvalt."

Hij kijkt op.

"Hoeveel mensen doen dat niet?"

Ik zwijg.

"Hoeveel mensen voeren oorlog tegen zichzelf?"

Hij tikt tegen zijn hoofd.

"Niet goed genoeg voelen."

Tegen zijn buik.

"Te dik voelen."

Tegen zijn hart.

"Denken niet lief genoeg te zijn."


Hij schudt verdrietig zijn hoofd.

"Dat doet meer pijn dan zij beseffen."

Dan glimlacht hij weer.

"Gelukkig heb ik goed nieuws."

"O?"

"Je hoeft niet van jezelf te winnen."

Hij spreidt zijn armen.

"Je hoeft jezelf alleen maar terug te omarmen."

Ik kijk hem aan.


Hij straalt een liefde uit die ik onmogelijk kan beschrijven.

Een liefde zonder oordeel.Zonder voorwaarden. Zonder haast.

"Verhoogd bewustzijn," zegt hij, "is niet dat de schaduw verdwijnt."

Hij wijst naar onze schaduwen op de grond.

"Kijk."

De zon zakt langzaam. Onze schaduwen worden langer. Maar ze verdwijnen niet.

"Nooit geprobeerd," zegt hij lachend, "maar ik vermoed dat je behoorlijk moe wordt als je de hele dag voor je schaduw wegloopt."

Ik lach.

Hij ook.

Dan wordt hij weer ernstig.

"Ware verlichting..."

Hij kijkt naar de horizon.

"...is misschien niet het overwinnen van de duisternis."

Hij legt zijn hand op zijn hart.

"Misschien is het het vermogen om ook daar liefdevol aanwezig te blijven."

Er valt een stilte. Een heerlijke stilte.


Dan kijkt hij mij plotseling lachend aan.

"En trouwens..."

Ik zucht.

"Daar komt weer een grap."

Hij grijnst.

"Zelfs hier boven ben ik mijn schaduw nog niet kwijt."

"Welke schaduw?"

Hij wijst naar de tafel.

"Ik eet nog steeds te veel brood."

Ik kijk naar het inmiddels lege bord.

We moeten allebei hard lachen.


En terwijl zijn lach over het landschap klinkt, besef ik opnieuw:

Misschien is wijsheid niet het verdwijnen van onze menselijke kanten.

Misschien is wijsheid...er liefdevol om kunnen lachen.


maandag 22 juni 2026

HOOFDSTUK 262 -GROEI VAN BEWUSTZIJN WERKT NAAR TWEE KANTEN

HOOFDSTUK 262 -GROEI VAN BEWUSTZIJN WERKT NAAR TWEE KANTEN

Door Kees

ikben


(lees eerst hoofdstuk 261)


Ik weet niet hoeveel tijd er is verstreken sinds mijn vorige ontmoeting met Jezus.

Misschien een seconde. Misschien jaren.

In het ZIJN bestaat tijd immers niet zoals wij die op aarde kennen.

Maar op een avond, terwijl ik buiten mijn lichaam zweef en me laat meevoeren door een zachte stroom van bewustzijn, zie ik hem alweer.

Hij zit aan een houten tafel. Voor hem staan twee bekers dampende thee. En een bord met brood. Hij kijkt op alsof hij me al uren verwacht.

"Daar ben je eindelijk." Ik kijk om me heen.

"Weer thee?"

Hij haalt zijn schouders op.  "Ik heb wijn geprobeerd, maar daar gaan mensen zulke ingewikkelde religies van verzinnen."

Ik schiet in de lach. Hij ook.

"Kom zitten."

Ik neem plaats tegenover hem. Het landschap om ons heen is onbeschrijfelijk mooi. Een heuvelachtig gebied vol bloemen die zacht licht uitstralen. In de verte stroomt een rivier die eerder uit muziek dan uit water lijkt te bestaan.

Jezus neemt een slok thee.

"Kijk," zegt hij, "jullie mensen denken vaak dat spirituele groei betekent dat je steeds mooier, liever en wijzer wordt."

Ik knik. "Maar dat is niet zo?"

Hij grijnst.

"Oh zeker wel."

Hij wijst met zijn beker naar mij.

"Maar tegelijkertijd word je je ook bewust van alles wat je níet mooi, lief en wijs vindt aan jezelf."

Hij leunt naar voren.

"Dat is het deel waar de folders een workshops meestal ophouden."

Ik lach.

Hij vervolgt: "Er zijn momenten in een mensenleven waarop het bewustzijn zich opent."

Hij maakt een gebaar alsof hij gordijnen opentrekt.

"Plotseling zie je dingen die altijd al in jou aanwezig waren."

Hij telt af op zijn vingers.

"Angsten. Oude pijn. Verborgen verlangens."

Dan wordt zijn blik zachter.

"Weet je wat er werkelijk gebeurt?"

Ik schud mijn hoofd.

"Meer licht."

Hij wijst naar de zon boven ons. "En als er meer licht komt, zie je meer."

Hij staat op. "Kom mee."

We wandelen naar een oude schuur. Hij opent de deur. Binnen is het donker. Ik zie nauwelijks iets.

Dan knipt hij met zijn vingers. Een helder licht vult de ruimte.

Plotseling zie ik overal stof. Spinnenwebben. Oude rommel. Een half vergane stoel.

Ik trek mijn neus op.

"Wat een bende."

Jezus lacht.

"Was die er net niet?"

"Jawel."

"Precies."

Hij kijkt me aan.

"Het licht heeft de rommel niet gemaakt."

Hij spreidt zijn armen.

"Het maakte haar zichtbaar."

Ik voel hoe die woorden diep binnenkomen.

"Dat is wat er gebeurt bij bewustzijnsgroei. Het werkt naar twee kanten". 

Hij wijst naar mijn borst.

"Niet alleen liefde wordt groter."

Hij wijst naar mijn hoofd.

"Ook angst."

Dan naar mijn buik.

"En soms woede."

Hij denkt even na.

"En bij sommige mensen helaas ook hun mening."

Ik moet hier om lachen en hij lacht tevreden.

Dan kijkt hij mij aan en zegt. "Genoeg voor nu. Ik merk dat je wegdrijft. Volgende keer meer hierover.

En inderdaad drijf ik ineens weer in het oneindige en BEN.

zondag 21 juni 2026

HOOFDSTUK 261 LICHT EN SCHADUW

hoofdstuk 261

Door Kees

ikben

Nog voordat de herinnering aan de Raad vóór mijn geboorte helemaal is vervaagd, voel ik mezelf terugglijden in het grenzeloze ZIJN.

Geen lichaam. Geen tijd. Alleen bewustzijn. Ik laat me meedrijven, zonder doel. Dat heb ik inmiddels geleerd tijdens mijn reizen: hoe minder ik wil sturen, hoe verrassender de ervaring.

En terwijl ik drijf komt er een vraag in mij op die mij al tijden fascineert:

"Wie zijn energie verhoogt zonder zijn schaduw onder ogen te zien, loopt het risico overweldigd te worden door krachten die hij dacht te hebben overstegen. En juist daar ontstaan de verhalen van spirituele leraren die ontsporen, van leerlingen die verdwalen of van mensen die zich ineens niet meer herkennen in hun eigen gedrag. Omdat energie niet alleen je lichte kant activeert maar ook je donkere kant. het werkt twee kanten op. De vraag is daarom niet: hoe krijg ik meer energie? De vraag is: ben ik bereid verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat die energie in beweging brengt?"

En plotseling sta ik op een stoffig pad.

Voor mij ligt een zacht glooiend landschap. Olijfbomen. Gras dat beweegt in een warme wind. In de verte hoor ik schapen blaten.

Ik kijk om me heen. "Waar ben ik nu weer terechtgekomen?" mompel ik.

"Dat vraag ik mij ook wel eens af."

Ik schrik op.

Naast mij zit "de man" die ik zo goed ken op een grote steen.

Hij kijkt me aan met twinkelende ogen. En lacht. Niet plechtig. Niet mysterieus.

Gewoon een warme, aanstekelijke lach.

"Jezus?" vraag ik oprecht blij.

Hij steekt zijn hand op en komt meteen met een grap.

"Je kijkt alsof je een abonnement op de hemel hebt gewonnen."

Hij grijnst breed, springt van de steen en begint langzaam te wandelen.

Ik loop met hem mee.

"Je wilde iets beter begrijpen," zegt hij. Ook als reminder voor anderen.

Ik knik.

Ik denk aan licht en schaduw en hij reageert meteen.

"Ah," zegt hij glimlachend. "Eén van de meest hardnekkige misverstanden onder spirituele mensen."

Hij draait zich naar mij om.

"Vertel eens. Wat gebeurt er als je een kamer verlicht?"

"Dan wordt alles zichtbaar."

"Precies."

Hij steekt zijn armen in de lucht.

"Niet alleen de bloemen op tafel. Ook de spinnenwebben in de hoek!"

Hij lacht hard om zijn eigen grap.

"Maar mensen doen vaak alsof spirituele groei betekent dat alleen de bloemen zichtbaar worden."

Ik knik.

"Dat is inderdaad wat veel mensen denken."

"Ja!"

Hij wijst naar mij.

"En dan zijn ze verbaasd wanneer ze ineens woedend worden tijdens een retraite."

Hij speelt een verbaasde stem na:

'Maar Heer, ik mediteer al drie weken! Waarom ben ik zo boos?'

Hij kijkt mij aan.

"Nou, omdat je eindelijk ziet hoe boos je altijd al was."

Ik lach.

Hij ook.

Dan wordt zijn blik zachter.

"Begrijp je," zegt hij, "licht maakt niets slechter."

Hij wijst naar de zon.

"Het onthult."

We lopen verder.

"Toen ik op aarde leefde," vervolgt hij, "waren er mensen die dachten dat heiligheid betekende dat je geen duisternis meer had."

Hij schudt zijn hoofd.

"Wat een onzin."

Hij bukt zich, pakt een steen op en houdt hem voor mij.

"Kijk eens."

De steen begint van binnenuit licht te geven.

Maar tegelijkertijd wordt de schaduw ervan scherper zichtbaar op de grond.

"Zie je?"

Het licht en de schaduw verschijnen tegelijk.

"Hoe meer licht, hoe duidelijker ook de schaduw."

Ik denk aan woede.

Trots.

Jaloezie.

Aan alle delen van onszelf die wij liever niet zien.

"Maar waarom zijn die schaduwen er überhaupt?" vraag ik.

Hij kijkt me ondeugend aan.

"Zodat jullie iets hebben om over te klagen."

"Effe Serieus."

Hij glimlacht.

"De schaduw is geen fout."

Hij legt de steen terug.

"Ze ontstaat zodra bewustzijn zich beperkt."

"Beperkt?"

"Ja."

Hij spreidt zijn armen.

"In je ware staat ben je alles."

"Maar zodra je mens wordt, ervaar je jezelf als iemand."

Hij wijst naar mijn borst.

"En zodra er een 'ik' ontstaat..."

Hij wijst naar zijn eigen borst.

"...ontstaat er ook een 'niet-ik'."

Hij trekt een overdreven ernstig gezicht.

"En dan begint de ellende."

Ik schiet opnieuw in de lach.

Maar diep vanbinnen voel ik dat hij gelijk heeft.

Hij loopt verder.

"De fout die veel spirituele mensen maken," zegt hij, "is dat ze hun schaduw proberen te vermoorden."

"En dat lukt niet?"

Hij kijkt mij zogenaamd geschokt aan.

"Heb jij ooit geprobeerd je eigen schaduw te begraven?"

Ik schud mijn hoofd.

"Goed zo."

Hij knikt tevreden.

"Want hoe harder je vecht tegen jezelf, hoe sterker dat deel wordt."

Hij blijft staan.

Kijkt mij liefdevol aan.

"Ware groei is niet dat je je donkere kanten kwijtraakt."

"Wat dan wel?"

Hij glimlacht.

"Dat je groot genoeg wordt om ze lief te hebben."

ik zwijg.

Want die woorden raken iets diep in mij.

Hij legt een hand op mijn schouder.

"Zelfs jouw woede verlangt uiteindelijk naar liefde."

"Zelfs jouw angst verlangt naar veiligheid."

"Zelfs jouw trots probeert jou ergens tegen te beschermen."

Hij kijkt naar de horizon.

"Alles in jou wil uiteindelijk terug naar huis."

We staan een tijdje stil.

Dan kijkt hij me weer aan.

Zijn ogen twinkelen opnieuw.

"Overigens..."

Ik voel alweer een grap aankomen.

"Zelfs ik was niet altijd blij."

"Nee?"

Hij lacht.

"Als je twaalf mannen moet begeleiden waarvan de helft niet luistert en de andere helft denkt alles beter te weten..."

Hij schudt zijn hoofd.

"...dan leer je vanzelf geduld."

Ik proest het uit.

Hij lacht mee.

En ineens besef ik iets.

Zijn liefde zit niet in perfectie.

Niet in verhevenheid.

Niet in afstand.

Zijn liefde zit juist in zijn menselijkheid.

In zijn humor. In zijn vermogen om alles te zien...en toch niets af te wijzen.


Langzaam begint het landschap te vervagen.

Ik voel dat de ontmoeting ten einde loopt.

"Nog één vraag," zeg ik snel.

Hij kijkt me aan.

"Zal de mensheid dit ooit begrijpen?"

Hij denkt even na. Dan glimlacht hij.

"Uiteindelijk wel."

Hij wijst naar mijn hart.

"Focus op je hart, dan begrijp je sneller."

En daarna naar mijn hoofd.

"Hier duurt het meestal wat langer."

Hij knipoogt.

En verdwijnt.

Terwijl ik terugkeer naar mijn lichaam, hoor ik zijn lach nog lang nagalmen.

Een lach die niet oordeelt. Een lach die begrijpt.

En misschien...denk ik terwijl ik mijn ogen open, is dat wel het meest goddelijke geluid dat er bestaat.


maandag 15 juni 2026

HOOFDSTUK 260 IK BEVIND MIJ IN EEN HERINNERING

 HOOFDSTUK 260

IK BEVIND MIJ IN EEN HERINNERING

Door Kees

ikben

LEES VOOR EEN BETER BEGRIP EERST DE HOOFDSTUKKEN 256 , 257 , 258 en 259

Er is geen overgang. Geen beweging. Geen tunnel.

Van het ene moment op het andere bevind ik mij ergens anders.

Ik sta in een ronde ruimte die geen muren lijkt te hebben. Toch voelt de ruimte begrensd. De omgeving bestaat uit zacht goudkleurig licht dat overal vandaan komt. Er zijn geen lampen. Geen zon. Het licht lijkt uit de ruimte zelf voort te komen.

Langzaam dringt een besef tot mij door. Ik kijk niet naar een herinnering. Ik bevind mij ín een herinnering. Mijn eigen herinnering. Een herinnering van vóór mijn geboorte.

Rondom mij zitten verschillende wezens in een cirkel opgesteld. Sommigen herken ik onmiddellijk. Niet omdat ik hun namen weet, maar omdat hun energie vertrouwd aanvoelt.

Het zijn oude bekenden. Zielen waarmee ik al vele malen samen ben geweest. Anderen vrienden.

Sommigen zelfs mensen die ik in dit huidige leven heb ontmoet.

Tot mijn verbazing zie ik ook personen die in mijn aardse leven een moeilijke rol hebben gespeeld. Mensen die mij pijn deden. Mensen waarmee conflicten ontstonden.

Maar hier voelt het anders. Hier is geen vijandigheid. Geen oordeel. Geen schuld. Alsof we allemaal acteurs zijn die na afloop van een voorstelling weer samen aan tafel zitten.

Dan besef ik iets nog opmerkelijker. Tussen hen zit ikzelf  Niet zoals ik nu ben. Maar als een veel grotere versie van mijn bewustzijn.

Krachtiger.

Wijzer.

Stralender.

Het is alsof ik naar mijn eigen hogere bewustzijn kijk. Ik ben tegelijkertijd de waarnemer én degene die daar zit. De versie van mijzelf aan tafel spreekt:

"Ben je zeker van je keuze?"

Voor hem zweeft een soort levend scherm.

Daarop verschijnen beelden van mijn toekomstige leven op aarde.

Mijn jeugd.

Belangrijke ontmoetingen.

Moeilijke periodes.

Momenten van verlies.

Momenten van geluk.

Alles loopt door elkaar heen alsof tijd niet bestaat.

Een ander wezen kijkt naar mij.

"Je begrijpt dat het zwaar zal worden."

Mijn hogere zelf knikt.

"Dat weet ik."

"Weet ook dat je tijdens het grootste deel van het leven zult vergeten wie je werkelijk bent."

"Weet ik."

"Je zult twijfelen."

"Dat weet ik."

"Je zult denken dat je alleen bent."

Mijn hogere zelf glimlacht.

"Dat zal slechts zo lijken."

Dan verschijnt een nieuw beeld in het midden van de ruimte. Ik zie de aarde. Niet zoals astronauten haar zien. Maar als een levend energieveld. Miljarden lichtpuntjes bewegen over het oppervlak. Ieder lichtpuntje vertegenwoordigt een bewustzijn dat een menselijk leven ervaart. Sommige lichten stralen helder Andere zijn zwakker. Toch zijn ze allemaal verbonden door een gigantisch netwerk van energie.

Het lijkt op een levend organisme. Iemand op aarde zou het misschien de collectieve menselijke ziel noemen. Een van de aanwezigen wijst naar dat netwerk.

"Daarom ga je."

"Om te leren?" vraagt mijn hogere zelf.

"Niet alleen om te leren."

Het wezen pauzeert.

"Je gaat ook om te herinneren."

De woorden raken mij diep.

Want plotseling besef ik dat leren en herinneren misschien hetzelfde zijn. Veel van wat wij op aarde ontdekken, leren wij niet werkelijk voor het eerst.

Misschien herinneren wij ons slechts wat wij altijd al waren vergeten. Dan verandert het beeld opnieuw.

Ik zie mezelf als kind.

Ik zie dromen.

Vreemde ervaringen tijdens de slaap.

Gevoelens dat ik niet volledig thuishoorde in de wereld.

Ik zie de eerste momenten waarop ik begon te beseffen dat er meer moest zijn dan de fysieke werkelijkheid.

Mijn hogere zelf bekijkt aandachtig alle gebeurtenissen.

Vervolgens wijst hij naar enkele momenten die ik nauwelijks belangrijk vond.

Een toevallige ontmoeting.

Een gesprek.

Een boek.

Een droom.

Een beslissing die destijds onbeduidend leek.

Tot mijn verbazing blijken juist die kleine momenten cruciale kruispunten in mijn leven te zijn geweest.

Veel belangrijker dan de grote gebeurtenissen waarvan ik altijd dacht dat ze bepalend waren.

Dan wordt het stil in de raadzaal.

Iedereen kijkt naar mijn hogere zelf.

"Ben je bereid?" vraagt één van hen.

Mijn hogere zelf staat op.

Hij kijkt nog één keer naar de aarde.

Dan naar de aanwezigen.

En antwoordt:

"Ja."

Op dat moment begint de ruimte om ons heen te vervagen.

Maar voordat alles verdwijnt, spreekt een van de oudste aanwezigen nog één zin uit.

Een zin die rechtstreeks mijn huidige bewustzijn lijkt te bereiken.

"Vergeet niet waarom je bent gekomen."

De woorden blijven hangen.

De raadzaal lost op.

De beelden verdwijnen.

En opnieuw voel ik hoe ik word meegevoerd door een stroom van bewustzijn.

Maar ergens diep vanbinnen weet ik dat de herinnering nog niet voorbij is.

Want ik heb zojuist gezien dat ik vrijwillig naar de aarde ben gekomen.

Alleen weet ik nog steeds niet wat de werkelijke opdracht van dit laatste leven is.


En ik hoop dat precies dat antwoord  zich nu langzaamaan aan gaat dienen.

donderdag 11 juni 2026

HOOFDSTUK 259 :LAATSTE LEVEN (?)

HOOFDSTUK 259

door Kees

ikben

Ik ben weer "buiten" mijn lichaam en meteen valt mijn aandacht op een aantal lichte bollen.  Eén specifieke lichtbol vooral.  Hij straalt helderder dan alle andere.

Onmiddellijk voel ik een merkwaardige aantrekkingskracht. Alsof die bol iets met mij te maken heeft.Maar dan herinner ik mij plotseling waar ik ben.

Ik ken deze plaats. Niet vanuit mijn huidige aardse leven, maar van eerdere buitenlichamelijke reizen. Ik ben hier eerder geweest. Toen begreep ik slechts een fractie van wat ik zag, maar nu herken ik haar onmiddellijk.

Op aarde wordt deze plaats vaak de Akasha Kronieken genoemd. Een onmetelijke bibliotheek van ervaringen, herinneringen en kennis die door bewustzijn is verzameld gedurende ontelbare levens en bestaansvormen.

Mijn vorm gegeven hoger bewustzijn, genaamd Alena duikt sinds lange tijd weer eens op Zij merkt mijn herkenning op.

"Je herinnert je meer dan de vorige keer," zegt ze.

Ik knik.

Mijn aandacht wordt opnieuw naar de uitzonderlijk heldere lichtbol getrokken.

De uitstraling ervan is anders dan die van alle andere bollen in de enorme bibliotheek. Krachtiger. Persoonlijker.

"Wat bevindt zich daarin?" vraag ik.

Alena kijkt naar de lichtbol.

Dan naar mij. En voor het eerst voel ik iets wat lijkt op ontroering vanuit haar bewustzijn.

"Je bent zover dat je die ervaring wel mag bekijken."

Ik kijk verbaasd op.

"Waarom?"

Het antwoord komt zonder aarzeling.

"Omdat dit jouw laatste leven is."

De woorden galmen door mij heen. Mijn laatste leven. Niet mijn laatste dag. Niet mijn laatste incarnatie op aarde alleen. Mijn laatste volledige menselijke leven binnen deze cyclus van ervaringen.

Ik probeer de betekenis ervan te bevatten, maar mijn verstand schiet tekort.

"Bedoel je dat ik hierna niet meer terugkeer naar de aarde?"

"Dat besluit ligt uiteindelijk bij jou," antwoordt ze. "Maar de lessen waarvoor je naar deze werkelijkheid bent gekomen, naderen hun voltooiing."

Ik kijk opnieuw naar de lichtbol.

Er gaat een diep gevoel van herkenning door mij heen. Alsof ik naar een vergeten deel van mezelf kijk.

"Wat gebeurt er als ik hem aanraak?"

Alena antwoordt: "Dan zie je niet alleen waar je vandaan kwam."

Ze wacht even.

"Je zult ook zien waarom je precies in dit leven bent gekomen."

Langzaam steek ik mijn hand uit naar de lichtbol.

Op het moment dat mijn vingers het licht raken, begint de volledige bibliotheek om mij heen te verdwijnen.

De rijen lichtbollen lossen op. De enorme ruimte vervaagt.

En ik voel hoe ik met enorme snelheid wordt meegenomen naar een herinnering die ouder is dan mijn geboorte op aarde..

Kennelijk was de emotie te sterk en ik ben weer terug in mijn lichaam.

zaterdag 6 juni 2026

HOOFDSTUK 258-ANDERE DINGEN TE DOEN

hoofdstuk 258

Door Kees

ik ben

LEES VOOR EEN BETER BEGRIP EERST DE HOOFDSTUKKEN 256 EN 257

Ik sta opnieuw voor de poort. Dezelfde bewegende symbolen draaien langzaam om de opening heen. Dezelfde onbeschrijfelijke aanwezigheid is voelbaar achter de scheur in de werkelijkheid. De drie poortwachters staan nog altijd op hun plaats, alsof tijd hier geen betekenis heeft. 

Dit keer voel ik geen drang om direct verder te gaan. Wat ik tijdens mijn vorige ontmoeting achter de poort zag, heeft iets in mij veranderd. Ik weet nu dat er werkelijkheden bestaan die mijn huidige begrip ver overstijgen. Maar ik besef ook dat ik nog niet klaar ben om alles achter me te laten. Niet nu. Niet terwijl ik nog verbonden ben met een leven op aarde. Ik kijk naar de wachters. "Ik ga er nog niet doorheen," zeg ik. De woorden voelen juist. Alsof ze al langer in mij aanwezig waren. De middelste wachter knikt langzaam. Niet als goedkeuring, maar als erkenning. 

"We weten het," klinkt de stem rechtstreeks in mijn bewustzijn. 

"Waarom ben ik hier dan opnieuw gekomen?" vraag ik. 

De lichtfiguur antwoordt: "Omdat je wilde weten of je een keuze had." 

Ik laat die woorden op mij inwerken. Een keuze. Geen bevel. Geen voorbestemming. Een keuze. 

Dan spreekt een andere wachter. "Er zijn nog ervaringen die je wenst te voltooien binnen de aardse projectie." 

"Wens ik dat?" vraag ik verbaasd. 

"Dat heb je zelf bepaald voordat je afdaalde." 

Plotseling verschijnen beelden om mij heen. Niet als herinneringen, maar als levende scènes. Ik zie mensen uit mijn leven. Sommigen herken ik onmiddellijk. Anderen lijken onbekenden, maar toch voel ik een diepe verbondenheid. Ik zie ontmoetingen die nog moeten plaatsvinden. Gesprekken die nog gevoerd zullen worden. Situaties waarin keuzes gemaakt moeten worden. Kleine momenten die op het eerste gezicht onbelangrijk lijken, maar die grote gevolgen hebben voor anderen. Het valt mij op dat het niet gaat om grootse gebeurtenissen. Niet om beroemdheid. Niet om macht. Niet om succes. Het zijn juist de eenvoudige menselijke ervaringen die centraal staan. Vergeving. Mededogen. Loslaten. Begrip. Liefde zonder voorwaarden. 

De beelden verdwijnen weer. 

"Wanneer deze ervaringen voltooid zijn," zegt de eerste wachter, "zul je vanzelf weten wanneer het tijd is terug te keren." 

Ik knik. Er is niets meer te vragen. Ik voel dat het antwoord al in mij aanwezig was. De wachters vervagen langzaam. De poort verdwijnt. De hal lost op. En opnieuw trek ik mijn bewustzijn terug. 

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...