Hoofdstuk 263
Door Kees
ikben
Ik drijf rond "buiten" mijn lichaam en iemand tikt zachtjes tegen mijn borst.
Jezus.
"Dat deel in jou dat bang is..." begint hij zonder inleiding, "...is niet slecht."
"Het ego?" vraag ik.
Hij knikt.
"Jullie hebben daar zo'n hekel aan gekregen."
Hij kijkt zogenaamd verontwaardigd.
"Alsof het een boef is."
Hij buigt zich naar mij toe.
"Mag ik je vertellen wat het ego werkelijk is?"
Ik knik.
Hij glimlacht.
"Een doodsbange portier."
Ik kijk hem vragend aan.
"Een portier?"
"Ja."
Hij beeldt het uit.
Een klein mannetje verschijnt naast hem. Met een veel te groot uniform.En een veel te grote sleutelbos.
Het mannetje kijkt nerveus om zich heen.
"Niemand komt binnen!" roept het.
"Alles moet blijven zoals het is!"
Ik schiet in de lach.
Jezus ook.
"Dat is het ego."
Hij wijst naar het mannetje.
"Het bewaakt jouw oude verhaal."
Hij zet een piepstem op.
'Ik ben nu eenmaal zo!'
Nog een stem.
'Veranderen is gevaarlijk!'
En nog één.
'Misschien morgen!'
Maar dan kijkt Jezus liefdevol naar het kleine mannetje.
Hij slaat een arm om hem heen.
En plotseling zie ik de angst. De eenzaamheid. De onzekerheid.
Het mannetje begint te huilen.
Jezus aait hem over zijn hoofd.
"Zie je?" zegt hij zacht. "Het ego wil niet heersen."
Hij kijkt mij aan.
"Het wil beschermen. Maar soms beschermt het zo hard..."
Ik maak zijn zin af. "...dat het zichzelf gevangen zet."
Hij glimlacht.
"Precies."
We lopen weer naar buiten.
Ik denk aan ziekte. Aan mensen die lijden. Aan auto-immuunziekten bijvoorbeeld.
"Vertel eens," vraag ik.
"Kan het ego een lichaam ziek maken?"
Jezus schudt zijn hoofd.
"Zo eenvoudig werkt het niet."
Hij gaat weer zitten.
"Jullie lichamen zijn wonderbaarlijk ingewikkeld."
Hij vertelt over erfelijkheid. Over hormonen. Over het afweersysteem.
Over factoren die niemand volledig begrijpt.
"Niet iedere ziekte heeft een spirituele oorzaak."
Hij kijkt mij indringend aan.
"En mensen die ziek zijn, hebben niet gefaald."
Ik ben blij dat hij dat zegt.
"Maar..." zegt hij.
"Er zit wel een prachtige symboliek in."
Hij tekent met zijn vinger een cirkel in het zand.
"Een afweersysteem dat zichzelf aanvalt."
Hij kijkt op.
"Hoeveel mensen doen dat niet?"
Ik zwijg.
"Hoeveel mensen voeren oorlog tegen zichzelf?"
Hij tikt tegen zijn hoofd.
"Niet goed genoeg voelen."
Tegen zijn buik.
"Te dik voelen."
Tegen zijn hart.
"Denken niet lief genoeg te zijn."
Hij schudt verdrietig zijn hoofd.
"Dat doet meer pijn dan zij beseffen."
Dan glimlacht hij weer.
"Gelukkig heb ik goed nieuws."
"O?"
"Je hoeft niet van jezelf te winnen."
Hij spreidt zijn armen.
"Je hoeft jezelf alleen maar terug te omarmen."
Ik kijk hem aan.
Hij straalt een liefde uit die ik onmogelijk kan beschrijven.
Een liefde zonder oordeel.Zonder voorwaarden. Zonder haast.
"Verhoogd bewustzijn," zegt hij, "is niet dat de schaduw verdwijnt."
Hij wijst naar onze schaduwen op de grond.
"Kijk."
De zon zakt langzaam. Onze schaduwen worden langer. Maar ze verdwijnen niet.
"Nooit geprobeerd," zegt hij lachend, "maar ik vermoed dat je behoorlijk moe wordt als je de hele dag voor je schaduw wegloopt."
Ik lach.
Hij ook.
Dan wordt hij weer ernstig.
"Ware verlichting..."
Hij kijkt naar de horizon.
"...is misschien niet het overwinnen van de duisternis."
Hij legt zijn hand op zijn hart.
"Misschien is het het vermogen om ook daar liefdevol aanwezig te blijven."
Er valt een stilte. Een heerlijke stilte.
Dan kijkt hij mij plotseling lachend aan.
"En trouwens..."
Ik zucht.
"Daar komt weer een grap."
Hij grijnst.
"Zelfs hier boven ben ik mijn schaduw nog niet kwijt."
"Welke schaduw?"
Hij wijst naar de tafel.
"Ik eet nog steeds te veel brood."
Ik kijk naar het inmiddels lege bord.
We moeten allebei hard lachen.
En terwijl zijn lach over het landschap klinkt, besef ik opnieuw:
Misschien is wijsheid niet het verdwijnen van onze menselijke kanten.
Misschien is wijsheid...er liefdevol om kunnen lachen.