zondag 31 mei 2026

HOOFDSTUK 257: DE WACHTERS AAN DE POORT

Hoofdstuk 2 : De Wachters van de Poort

Door Kees

ik ben


De aanwezigheid achter de donkere doorgang liet mij niet meer los.

Zelfs nadat ik mijn aandacht had teruggetrokken uit de hal, bleef het gevoel bestaan. Het was alsof een vergeten herinnering zich diep in mijn bewustzijn had vastgezet en nu langzaam naar boven probeerde te komen.

Wie was die aanwezigheid, voor die  poort?

En waarom had ik het gevoel dat zij mij kende?

Ik bevond mij opnieuw in het grenzeloze ZIJN. Een oceaan van bewustzijn zonder vorm of begrenzing. Normaal voelde ik hier volledige rust, maar nu niet.

Nu was er nieuwsgierigheid. En vooral, koppigheid. 

Een verlangen om verder te kijken.

Verder dan ik ooit eerder had gedaan.

Vrijwel onmiddellijk voelde ik hoe een deel van mijn bewustzijn zich opnieuw losmaakte. Ditmaal was er geen overgang.  Geen beweging.

Ik was er gewoon.

De enorme hal lag opnieuw voor mij.

Miljoenen banken strekten zich uit tot aan de horizon. Mensen stonden op, zetten hun helmen af en werden begroet door geliefden. Anderen namen hun plaats in en begonnen aan een nieuw leven ergens in een fysieke werkelijkheid.

Maar mijn aandacht ging direct naar de donkere doorgang.

De poort.

De plaats waarover de sjamaan nauwelijks wilde spreken.

Ik begon ernaartoe te bewegen.

Niemand hield mij tegen.

Toch voelde iedere "stap" zwaarder worden.

Niet lichamelijk zwaar, maar alsof ik door lagen van overtuigingen heen moest lopen. Gedachten die ik ooit als waarheid had aangenomen, begonnen één voor één los te laten.

Mijn naam.

Mijn geschiedenis.

Mijn herinneringen.

Zelfs het idee dat ik mens was.

Alles leek minder vast dan ik altijd had gedacht.

Toen bereikte ik de doorgang.

Van dichtbij was zij nog indrukwekkender.

De symbolen die rondom de opening draaiden, leken nu op levende geometrieën. Ze veranderden voortdurend van vorm. Soms leken het letters. Dan weer sterrenstelsels. Vervolgens gezichten.

En plotseling zag ik iets wat mij deed verstijven.

Eén van de symbolen veranderde in mijn eigen gezicht.

Niet zoals ik er nu uitzag.

Maar zoals ik eruit had gezien in tientallen verschillende levens.

Man.

Vrouw.

Jong.

Oud.

Mensen van verschillende tijden en beschavingen.

Beelden flitsten voorbij als een eindeloze stroom herinneringen.

Een krijger.

Een monnik.

Een moeder.

Een geleerde.

Een visser.

Een kind dat nooit volwassen werd.

Het waren allemaal levens die op een bepaalde manier vertrouwd voelden.

Alsof ik ze werkelijk had geleefd.

De stroom stopte abrupt.En toen verschenen zij.Drie figuren van licht.Zij kwamen niet uit de doorgang.

Het leek eerder alsof zij altijd al aanwezig waren geweest en zich nu pas zichtbaar maakten.

Hun vormen waren mensachtig, maar tegelijkertijd veel groter dan mensen. Hun lichamen bestonden uit bewegend licht waarin complete sterrenstelsels zichtbaar waren.

Ik voelde geen angst. Alleen ontzag. Geen van hen sprak.

Toch hoorde ik hun boodschap onmiddellijk.

"Waarom wil je verder?"

De vraag galmde door mijn bewustzijn.

Ik dacht na. Waarom wilde ik verder? Was het nieuwsgierigheid? Ja. Koppigheid? Zeker!

Zoektocht naar waarheid?

Of gewoon de behoefte om antwoorden te krijgen?

Uiteindelijk antwoordde ik:

"Ik wil weten wie ik werkelijk ben."

Een lange stilte volgde.

Toen stapte één van de wachters naar voren.

"Ben je bereid alles los te laten wat je denkt dat je bent?"

Ik wilde onmiddellijk ja antwoorden.

Maar iets hield mij tegen.

Want ineens begreep ik wat de vraag werkelijk betekende.

Niet alleen mijn lichaam.

Niet alleen mijn huidige leven.

Maar ook mijn vorige levens.

Mijn herinneringen.

Mijn identiteit.

Mijn overtuigingen.

Zelfs mijn spirituele kennis.

Alles.

Als ik verder zou gaan, zou niets gegarandeerd behouden blijven.

Ik voelde twijfel.

En op hetzelfde moment verscheen de sjamaan opnieuw naast mij.

Voor het eerst zag ik bezorgdheid in zijn uitstraling.

"Je hoeft deze keuze niet nu te maken," zei hij.

"Waarom niet?" vroeg ik.

Hij keek naar de wachters.

"Omdat achter deze poort geen zoektocht meer bestaat."

Ik begreep hem niet.

"Wat bedoel je?"

Zijn antwoord kwam zacht.

"Achter deze poort eindigt de vraagsteller."

Op dat moment begon de doorgang zich langzaam te openen.

Geen deur.

Geen poort.

Maar een scheur in de werkelijkheid zelf.

Vanuit de opening stroomde een licht naar buiten dat onmogelijk te beschrijven was.

Niet wit.

Niet goud.

Niet gekleurd.

Het leek alsof alle kleuren tegelijk aanwezig waren.

Ik keek erin.

Slechts een fractie van een seconde.

Maar dat was genoeg.

Want wat ik daar zag, veranderde alles.

Ik zag (opnieuw) dat de aarde een droom was.

Ik zag dat de hal een droom was.

Ik zag dat zelfs het hiernamaals een droom was.

En heel even zag ik degene die al die dromen droomde.

Toen werd alles zwart.

En verloor ik het bewustzijn.

Wilde ik dit op dit moment al? Want er is geen weg terug.

vrijdag 29 mei 2026

HOOFDSTUK 256:DE HAL

Hoofdstuk 256

Door Kees

Ik ben

Ik voel hoe mijn bewustzijn samensmelt met het oneindige veld waarin geen richting bestaat. Geen boven. Geen beneden. Alleen aanwezigheid.

Maar iets laat me niet los.

De hal.waar ik al eens was (lees dit hoofdstuk)

Die ontelbare banken.

Die helmen.

De plaats van waaruit mensen hun levensreis beginnen en ook weer eindigen en dan hier weer arriveren .

Het idee dat complete levens slechts projecties zijn die bewust worden ervaren alsof ze echt zijn.

Een vreemde onrust trekt door mij heen. 

Terwijl " gedachten " door me heen bewegen, voel ik plotseling opnieuw een afscheiding ontstaan. Niet zo heftig als eerst. Meer alsof een deel van mijn aandacht wordt uitgerekt.

Ik bevind me dus opnieuw in de enorme hal.

Alleen is het hier nu anders.

Rustiger.

De drukte van aankomende en vertrekkende zielen lijkt verder weg. Het licht is zachter geworden. Alsof de ruimte reageert op mijn bewustzijn.

Ik kijk om me heen en merk iets op wat ik eerder niet zag.

Tussen de eindeloze rijen banken lopen wezens rond die geen mensen lijken te zijn. Sommigen zijn groter dan wij, met langgerekte lichamen van licht. Anderen lijken bijna vloeibaar, alsof hun vorm voortdurend verandert. Toch voelt hun aanwezigheid vreemd vertrouwd.

Niemand praat met woorden.

Alles gaat via directe overdracht van gevoel en weten.

Dan zie ik iets dat mijn aandacht volledig grijpt.

Aan het einde van de hal bevindt zich een afgesloten gedeelte dat eerder verborgen leek. Een enorme donkere doorgang, omringd door bewegende symbolen die constant van vorm veranderen. Voor de opening staan verschillende lichtwezens opgesteld.

Alsof ze bewaken wat daarachter ligt.

Ik voel onmiddellijk dat ik daar kennelijk niet zomaar mag komen.En dan word ik meestal koppig, als een verwend kind.

Iets trekt mij ernaartoe.

Een diepe herinnering.

Alsof ik daar ooit eerder ben geweest.

Zodra ik dichterbij kom, beginnen de symbolen sneller te bewegen. Ze lijken niet geschreven maar levend. Sommige tekens herken ik vaag uit dromen die ik als kind had. Dromen die ik altijd vergeten was zodra ik wakker werd.

Plotseling verschijnt er een sjamaan naast mij die ook door de dimensies reis. Ik ken hem van een eerdere ontmoeting.

Maar dit keer ziet hij er anders uit.

Minder menselijk.

Zijnr vorm fluctueert alsof hij moeite doet om zichtbaar te blijven binnen mijn beperkte waarneming.

'Je had hier nog niet mogen komen,' klinkt zijn stem rechtstreeks in mijn bewustzijn.

Ik vraag wat zich achter de doorgang bevindt.

Hij antwoordt niet meteen.

In plaats daarvan richt hij zijn aandacht op de enorme hal achter ons.

'De meesten denken dat de aarde het experiment is,' zegt hij uiteindelijk. 'Maar dat is niet waar.'

Hij wijst naar de slapende mensen op de banken.

'Dit… is óók een projectie.'

Op dat moment lijkt de grond onder mij weg te vallen.

De hal begint licht te vervormen. Alsof een digitale storing door de ruimte trekt. Heel even flikkert alles. De banken. De muren. De mensen.

Alsof de werkelijkheid moeite heeft zichzelf stabiel te houden.

Ik voel paniek opkomen.

'Sjamaan… wat bedoel je?'

Hij kijkt me aan met een blik die tegelijk oneindig oud en intens droevig aanvoelt.

'Er bestaan niveaus van dromen binnen dromen. Werkelijkheden binnen werkelijkheden. De zielen hier denken dat zij wakker zijn nadat ze de aarde verlaten… maar ook dit niveau is nog niet de uiteindelijke werkelijkheid.'

Mijn bewustzijn trilt hevig.

Het voelt alsof iets in mij deze waarheid probeert te blokkeren.

'Waarom weet niemand dit?' vraag ik.

'Omdat volledig ontwaken gevaarlijk is voor systemen die gebaseerd zijn op identificatie en ervaring,' antwoordt hij. 'De meeste bewustzijnen zijn nog niet klaar om los te laten wat zij als identiteit ervaren.'

Dan kijkt hij richting de donkere doorgang.

'Daarachter bevinden zich degenen die uit alle projecties zijn ontwaakt.'

Op dat moment voel ik een aanwezigheid vanuit de opening naar mij kijken.

Niet vijandig.

Maar immens.

Ouder dan tijd.

En plotseling besef ik iets dat mij schokt.

Die aanwezigheid kent mij.

Sterker nog…

Ze wacht al heel lang tot ik terugkeer.

Maar dan trekt mijn lichaam mijn bewustzijn terug. Mijn kat sprong op m'n buik..

zondag 24 mei 2026

HOOFDSTUK 255: OMARM HET LIJDEN; DE ALCHEMIE VAN INNERLIJKE TRANSFORMATIE

HOOFDSTUK 255

Door Kees Schilder

ik ben

“Omarm lijden, en je transformeert je relatie met wat jou doet lijden, evenals je relatie met het lijden zelf.”

Deze gedachte lijkt op het eerste gezicht tegenstrijdig. Waarom zou iemand lijden willen omarmen? Is het niet menselijk om pijn te vermijden, verdriet te verzachten en ons af te keren van wat ons verwondt? Toch wijzen spirituele tradities door de eeuwen heen in een andere richting: niet het verzet tegen lijden bevrijdt ons, maar de wijze waarop wij ons ertoe verhouden.

Lijden ontstaat vaak tweemaal. Eerst is er de ervaring zelf: verlies, afwijzing, ziekte, onzekerheid, vergankelijkheid. Daarna volgt de innerlijke reactie: verzet, angst, oordeel, de overtuiging dat het anders had moeten zijn. Soms wordt de tweede laag zwaarder dan de eerste. Niet alleen dragen wij de pijn, maar ook de strijd tegen de pijn.

Het omarmen van lijden betekent niet dat men pijn verheerlijkt of passief onrecht accepteert. Het betekent eerder: aanwezig blijven bij wat is, zonder onmiddellijk te vluchten. Het is een daad van radicale openheid. Een innerlijk gebaar dat zegt: ik ben bereid te zien wat dit in mij aanraakt.

Wanneer wij lijden niet langer uitsluitend als vijand beschouwen, verschuift er iets fundamenteels. De ervaring blijft misschien moeilijk, maar onze verhouding ertoe verandert. Wat eerst als een muur voelde, wordt een doorgang. Wat eerst vernietigend leek, kan een bron van inzicht worden.

Veel spirituele wegen beschrijven dit proces als een vorm van sterven. Niet het sterven van het lichaam, maar van het beeld dat wij van onszelf hebben opgebouwd: de behoefte aan controle, de illusie van permanente zekerheid, het verlangen naar een leven zonder verlies. In die symbolische dood ontstaat ruimte voor iets nieuws , een bewustzijn dat ruimer is dan de omstandigheden.

Lijden heeft de merkwaardige eigenschap maskers af te nemen. In momenten van crisis vallen vanzelfsprekendheden weg. Wie ben ik zonder succes? Zonder erkenning? Zonder zekerheid? Zonder degene die ik verloor? Zulke vragen kunnen de ziel openen. Niet omdat pijn op zichzelf wijs maakt, maar omdat zij ons soms dwingt voorbij oppervlakkigheid te kijken.

Er bestaat een oude spirituele paradox: door volledig toe te laten wat wij vrezen, verliest het een deel van zijn macht. Niet altijd onmiddellijk, niet zonder tranen, maar geleidelijk. Acceptatie is geen nederlaag; zij kan een vorm van innerlijke vrijheid zijn.

Misschien is omarmen daarom niet hetzelfde als instemmen. Het is eerder een ontmoeting. Een bereidheid om het lijden niet alleen te zien als een wond, maar ook als een leraar. Niet elke les is zacht. Niet elke groei is zichtbaar terwijl zij plaatsvindt. Toch blijken sommige van de diepste transformaties juist geboren uit wat wij nooit zouden hebben gekozen.

Er schuilt een bijzondere vorm van mededogen in iemand die zijn eigen pijn heeft leren dragen zonder zich er volledig mee te identificeren. Zulke mensen kijken anders naar de wereld. Zachter misschien. Minder snel oordelend. Zij herkennen in anderen dezelfde kwetsbaarheid die zij in zichzelf ontmoetten.

Om lijden te omarmen is uiteindelijk niet het verheerlijken van pijn, maar het hervinden van heelheid te midden van gebrokenheid. Het is de ontdekking dat de menselijke geest soms niet sterker wordt ondanks het lijden, maar door de manier waarop zij ermee leert zijn.

En misschien ligt daarin de diepste transformatie: op een bepaald moment verdwijnt niet noodzakelijk het lijden , maar degene die er uitsluitend tegen vocht, verandert.

donderdag 21 mei 2026

HOOFDSTUK 254: MANIFESTEREN?

HOOFDSTUK 254

Door Kees Schilder

ik ben

Wat het universum zal manifesteren wanneer je in lijn bent met het universum, is veel interessanter dan wat je probeert te manifesteren

Er bestaat een paradox in de hedendaagse spirituele cultuur: hoe meer mensen proberen te manifesteren, hoe verder ze soms verwijderd raken van datgene waarnaar ze verlangen. Alsof het universum niet reageert op de intensiteit van onze wil, maar op de kwaliteit van onze afstemming. Niet op wat we krampachtig proberen aan te trekken, maar op de ruimte die we creëren om te ontvangen.

Manifesteren is populair geworden als een techniek. Een methode. Een stappenplan. Visualiseren, voelen alsof je het al hebt, affirmaties herhalen, intenties zetten. Maar achter veel van deze praktijken schuilt vaak een subtiele onderstroom van tekort. Een gedachte die fluistert: ik heb iets nodig wat er nu nog niet is. En precies daar ontstaat spanning.

Want hoe manifesteer je overvloed vanuit het gevoel van gebrek? Hoe nodig je liefde uit terwijl je diep vanbinnen gelooft dat ze afwezig is? Hoe creëer je vrijheid vanuit controle?

Misschien is de vraag niet: Hoe krijg ik wat ik wil? Misschien is de vraag: Wie ben ik wanneer ik stop met grijpen?

Er zijn spirituele tradities die zeggen dat het universum niet werkt als een bestelservice voor menselijke verlangens. Dat bewustzijn niet voortdurend iets nieuws creëert, maar eerder onthult wat altijd al aanwezig was. In die visie is manifestatie geen proces van toevoegen, maar van herinneren.

Alles is er al.

Niet noodzakelijk in de vorm waarin het ego het verwacht , een specifiek bedrag, een bepaald huis, een exacte relatie, maar als potentieel. Als mogelijkheid. Als een veld waarin oneindig veel vormen bestaan voordat ze zichtbaar worden.

Wanneer iemand volledig in lijn komt met het universum , of je dat nu afstemming noemt, overgave, aanwezigheid of vertrouwen , verschuift er iets. Het streven ontspant. De behoefte om uit te rekenen hoe dingen moeten gebeuren lost op. Er ontstaat ruimte.

En ruimte is misschien wel de meest onderschatte spirituele kracht.

Omdat het universum vaak niet binnenkomt via controle, maar via openingen.

De ironie is dat mensen soms zo gefocust raken op manifesteren dat manifestatie zelf onmogelijk wordt. Elke affirmatie wordt beladen. Elke visualisatie draagt de angst van mislukking. Elke intentie wordt een bewijsstuk voor wat nog ontbreekt.

Obsessie vernauwt.

Afstemming opent.

Wanneer je in lijn bent met het universum, wordt het leven minder een project en meer een dialoog. Minder een strijd om uitkomsten af te dwingen en meer een ontvankelijkheid voor verrassingen. Dan kan iets gebeuren wat het ego zelden voorspelt: wat verschijnt, blijkt rijker, vreemder, mooier of betekenisvoller dan wat ooit bewust gewenst werd.

Misschien wilde je succes en ontving je innerlijke rust.

Misschien verlangde je naar een specifieke persoon en vond je een diepere vorm van liefde.

Misschien zocht je zekerheid en ontdekte je vrijheid.

Het universum lijkt soms een andere intelligentie te volgen dan menselijke voorkeuren.

En misschien is dat precies de reden waarom wat het universum manifesteert wanneer je werkelijk afgestemd bent, interessanter is dan wat je zelf probeerde te manifesteren. Omdat jouw verlangen vaak gevormd is door wat je kent, terwijl het universum , als we dat woord gebruiken voor de grotere orde van het bestaan , niet beperkt is door jouw huidige verbeelding.

Het ego manifesteert vanuit voorkeur.

Bewustzijn ontvangt vanuit vertrouwen.

Dat betekent niet dat verlangens verkeerd zijn. Verlangen is menselijk. Het wijst op beweging, groei, nieuwsgierigheid. Maar verlangen wordt zwaar wanneer het verandert in gehechtheid. Wanneer geluk afhankelijk wordt van één uitkomst.

Misschien is ware manifestatie niet: ik krijg wat ik wil.

Misschien is het: ik word zo afgestemd dat ik niet langer bang ben voor wat komt of niet komt.

Dan ontstaat een andere relatie met het leven. Minder gebaseerd op afdwingen, meer op samenwerking. Minder op tekort, meer op herinnering.

Want als alles er al is, hoef je misschien niet voortdurend te creëren.

Misschien hoef je alleen te herkennen.

En in dat herkennen ontdek je dat het universum niet altijd reageert op wat je roept, maar op wat je belichaamt.


zaterdag 16 mei 2026

HOOFDSTUK 253;JE LEVEN ALS WEG NAAR ONTWAKEN

HOOFDSTUK 253

Door Kees Schilder

ik ben

De mens leeft vaak met het idee dat ontwaken ergens anders plaatsvindt: in een klooster, tijdens meditatie, na jaren spirituele oefening of in een uitzonderlijke mystieke ervaring. Maar ik wijs naar een radicalere waarheid: jouw leven ís de spirituele weg. Niet naast het leven, maar er middenin. Niet ondanks de moeilijkheden, maar juist erdoorheen.

Elke teleurstelling, elk verlies, elke afwijzing, elke angst en elke ontmoeting draagt een verborgen uitnodiging in zich. Het leven lijkt voortdurend te vragen: Ben je bereid te zien wat hier werkelijk gebeurt? Niet wat je ego wenst, niet wat je voorkeur heeft, maar wat de ervaring je probeert te onthullen over wie je denkt te zijn.

Weerstand ontstaat wanneer we pijn willen vermijden of de werkelijkheid anders willen maken dan zij is. We zeggen innerlijk: dit had niet mogen gebeuren. Maar weerstand houdt de illusie van afgescheidenheid in stand. Ze houdt ons gevangen in het verhaal van het ego, dat controle zoekt en veiligheid in het bekende.

Ontwaken betekent niet ontsnappen aan pijn; het betekent leren aanwezig te blijven bij wat zich aandient. Dan wordt zelfs lijden een leraar. Niet omdat pijn op zichzelf heilig is, maar omdat zij de plekken zichtbaar maakt waar we nog vasthouden, vrezen of ons identificeren met een beperkte versie van onszelf.

Wanneer een relatie eindigt, een droom instort of een crisis ontstaat, ervaren we vaak verlies. Achteraf blijkt soms dat juist die breuk een opening was. Alsof het leven fluistert: Wat jij bent kan niet verloren gaan, alleen wat je dacht te zijn.

Ja zeggen tegen het leven betekent daarom niet passief alles accepteren. Het betekent bereid zijn te luisteren. Bereid zijn om achter gebeurtenissen de uitnodiging tot bewustwording te herkennen. Het betekent vertrouwen dat zelfs verwarring een deur kan zijn.

Misschien is ontwaken uiteindelijk niets nieuws worden, maar herinneren wat altijd al aanwezig was: de stille waarnemer achter alle ervaringen. En misschien probeert het leven ons, via elke omweg, elk verlies en elk wonder, steeds opnieuw naar die herinnering terug te brengen.

zondag 10 mei 2026

HOOFDSTUK 252:DE STILTE ACHTER DE GEDACHTE

HOOFDSTUK 252

Door Kees Schilder

ik ben

Onder het motto: herhalen is herkennen, even een reminder:

Er bestaat een diep misverstand in de manier waarop mensen naar hun innerlijke wereld kijken. We geloven vaak dat onze gedachten een soort absolute waarheid bevatten, alsof alles wat in ons hoofd verschijnt automatisch belangrijk, persoonlijk of betekenisvol is. 

Ik zag een uitspraak van Adyashanti die het heel simpel als iets radicaals eenvoudigs voorstelde:

 "Gedachten in je hoofd zijn eigenlijk niet anders dan het geluid van een vogel buiten. Het is alleen dat jij beslist dat ze meer of minder relevant zijn.”

In die ene zin schuilt een spirituele bevrijding.

Wanneer een vogel zingt buiten je raam, hoor je het geluid. Het verschijnt vanzelf. Je hebt het niet besteld. Je hebt het niet gemaakt. Het komt op, bestaat even, en verdwijnt weer in de lucht. Meestal verzet je je er niet tegen. Je probeert het niet vast te houden. Je analyseert het niet urenlang. Het is simpelweg een verschijnsel in het bewustzijn.

Gedachten ontstaan precies zo.

Ook zij verschijnen spontaan. Een herinnering. Een angst. Een oordeel. Een fantasie. Een beeld van gisteren. Een zorg over morgen. Ze komen op uit een diepte die je nauwelijks begrijpt. Niemand gaat bewust zitten om exact de volgende gedachte te produceren. Zelfs nu niet. Kijk maar eens eerlijk: vóór een gedachte verschijnt, weet je niet welke gedachte eraan komt.

Toch behandelen we gedachten totaal anders dan vogelgeluiden.

Een vogel buiten roept geen identiteitscrisis op. Maar een gedachte als “ik ben niet goed genoeg” kan iemands hele dag verduisteren. Niet omdat de gedachte objectief waar is, maar omdat we haar autoriteit geven. We maken van een vluchtig mentaal geluid een absolute realiteit.

Dat is waar lijden vaak begint.

Spirituele tradities over de hele wereld wijzen naar ditzelfde inzicht. In het boeddhisme spreekt men over het observeren van de geest zonder identificatie. In zen vergelijkt men gedachten met wolken die door de hemel drijven. In Advaita Vedanta vraagt men: Wie is degene die deze gedachten waarneemt? En in mystieke stromingen binnen het christendom spreekt men over de “stille getuige” achter alle mentale beweging.

De essentie is steeds dezelfde:

jij bént niet je gedachten.

Je bent degene die ze waarneemt.

Zoals de lucht niet beschadigd raakt door het geluid van een vogel, raakt bewustzijn niet beschadigd door een angstige gedachte. De gedachte verschijnt binnen jou, maar definieert jou niet.

Dat inzicht verandert alles.

Plots ontstaat er ruimte. Een gedachte hoeft niet meer onmiddellijk geloofd te worden. Ze hoeft niet bevochten te worden. Zelfs negatieve gedachten verliezen hun absolute macht wanneer je ze leert zien als tijdelijke geluidsgolven in de geest.

Dat betekent niet dat gedachten nutteloos zijn. Sommige gedachten zijn praktisch en waardevol. Ze helpen ons plannen, creëren, communiceren en overleven. Maar spiritualiteit nodigt ons uit om onderscheid te maken tussen gebruik maken van gedachten en gevangen zitten in gedachten.

De meeste mensen leven alsof iedere gedachte een bevel is. Alsof elke innerlijke stem gehoorzaamd moet worden. Maar wijsheid ontstaat wanneer je ontdekt dat je kunt luisteren zonder meegezogen te worden.

Net zoals je een vogel kunt horen zonder hem achterna te rennen.

Misschien is innerlijke vrede daarom niet het verdwijnen van gedachten, maar het verdwijnen van de obsessie ermee. Niet een lege geest, maar een vrije relatie tot wat verschijnt.

Want uiteindelijk zijn gedachten slechts bezoekers.

Ze komen.

Ze gaan.

En achter al die beweging blijft iets stil aanwezig.

Dat stille bewustzijn ,

datgene wat zowel de vogel als de gedachte hoort,

is misschien wel wie je werkelijk bent.

zondag 3 mei 2026

HOOFDSTUK 251 HET ONDERSCHEID TUSSEN GEWONE WAAKZAAMHEID EN SPIRITUEEL ONTWAKEN

 HOOFDSTUK 251

Door Kees Schilder

ik ben

Het onderscheid tussen gewone waakzaamheid en spiritueel ontwaken raakt aan een fundamentele vraag: wat betekent het eigenlijk om werkelijk “wakker” te zijn? In het dagelijks leven beschouwen we onszelf als wakker zodra we onze ogen openen, reageren op prikkels en deelnemen aan de wereld. Maar deze vorm van waakzaamheid blijkt, bij nadere beschouwing, vaak niet meer dan een functionele toestand—een automatische piloot die gestuurd wordt door herinneringen, gewoonten en aangeleerde patronen.

In die zin is het gewone bewustzijn paradoxaal genoeg een vorm van slaap. We bewegen, denken en voelen, maar doen dat binnen de grenzen van wat al bekend is. Het verleden projecteert zich voortdurend op het heden: overtuigingen vormen onze waarneming, emoties kleuren onze interpretaties, en reacties volgen vaak voorspelbare paden. Deze conditioneringen geven houvast en structuur, maar beperken ook. Ze maken dat we de werkelijkheid niet direct ervaren, maar via een filter dat zelden ter discussie wordt gesteld.

Spiritueel ontwaken is dan geen kleine verschuiving binnen dit bestaande kader, maar een radicale breuk ermee. Het is het moment waarop iemand zich bewust wordt van die conditioneringen, en ze niet langer als absolute waarheid beschouwt. Dit inzicht is niet louter intellectueel; het is existentieel. Het voelt als een opening, een plotselinge ruimte waarin waarneming niet langer automatisch wordt ingevuld door het verleden.

In deze niet-geconditioneerde staat ontstaat een andere kwaliteit van bewustzijn. Er is meer directheid, meer helderheid, en vaak ook een diep gevoel van aanwezigheid. De wereld wordt niet langer uitsluitend gezien door de lens van “wat het voor mij betekent,” maar verschijnt als iets wat op zichzelf bestaat, fris en ongekleurd. Dit kan gepaard gaan met een gevoel van vrijheid, omdat de innerlijke dwang om steeds te reageren volgens oude patronen afneemt.

Toch is spiritueel ontwaken geen eindpunt, maar eerder een begin. Het vraagt om voortdurende aandacht en integratie. Oude conditioneringen verdwijnen niet automatisch; ze kunnen terugkeren en zich opnieuw aandienen. Het verschil is dat er nu een bewustzijn is dat ze kan herkennen zonder er volledig door opgeslokt te worden. In die herkenning ligt de kern van vrijheid.

Echt ontwaken betekent niet dat we iets nieuws toevoegen aan onszelf, maar dat we iets doorzien, namelijk de illusie dat we volledig samenvallen met onze conditioneringen. Wat overblijft is geen leegte in negatieve zin, maar een openheid waarin het leven direct ervaren kan worden.

Zo bezien is spiritueel ontwaken geen ontsnapping aan de wereld, maar juist een intiemere ontmoeting ermee. Het is een verschuiving van geleefd worden naar werkelijk leven, van reageren naar waarnemen, van herhaling naar aanwezigheid. En misschien is dat wel de diepste betekenis van ontwaken: niet alleen wakker zijn in de wereld, maar wakker zijn voor het leven zelf.

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...