EEN SPIRITUELE REFLECTIE OP TIJD EN HERINNERING

 HOOFDSTUK 110

Een spirituele reflectie op tijd en herinnering

Volgens vele spirituele tradities, zoals het non-dualisme en het Boeddhisme, bestaat tijd niet als een objectieve realiteit. Wat wij "verleden" en "toekomst" noemen, zijn concepten die wij projecteren vanuit ons denken. Het enige dat werkelijk bestaat, zeggen deze tradities, is het eeuwige Nu. Toch kan dit een paradoxaal idee lijken als we onze alledaagse ervaringen onderzoeken, zoals dat oranje vlaggetje dat ik nu in een boom zie hangen en omdat de bladeren zijn verdwenen,nu weer kan zien hangen. Het is een dik half jaar geleden in die boom gehangen vanwege de Europese kampioenschap Voetbal . Een herinnering aan een sportief evenement uit een verleden dat volgens deze filosofieën niet bestaat. Hoe kunnen we dit begrijpen?

In spirituele zin wordt tijd vaak beschreven als een constructie van de geest. Wat we "het verleden" noemen, is een herinnering, een mentale reconstructie van een moment dat ooit ervaren werd in het Nu. De toekomst, op zijn beurt, is een verwachting of een projectie. Beide bestaan alleen in de mentale ruimte, niet in de objectieve werkelijkheid.

Het vlaggetje in de boom lijkt echter een fysiek bewijs van een verleden: het is een object dat een gebeurtenis "uit het verleden" symboliseert. Maar zelfs dit vlaggetje wordt alleen waargenomen in het Nu. Je ziet het nú in de boom hangen. De gedachte dat het er al zes maanden hangt, is gebaseerd op een herinnering die jij nú oproept.

Het verhaal van het vlaggetje – dat het tijdens het EK werd opgehangen en daar is blijven hangen – is een voorbeeld van hoe de geest tijd weeft als een narratief. Maar hetis een hulpmiddel ,  een middel waarmee je de ervaring van continuïteit creëert. Maar het verhaal zelf bestaat alleen in je bewustzijn op dit moment. Het vlaggetje zelf is stil, zonder oordeel over "hoe lang" het er hangt. Het heeft geen besef van tijd.

Dat ik mij bewust ben van de tijdsspanne van zes maanden komt doordat de geest ervaringen opslaat als herinneringen en deze vervolgens verbindt met het huidige moment. Deze verbinding voelt als een brug naar het verleden, maar het is eerder een projectie in het Nu. Vanuit dit perspectief is er geen daadwerkelijke verbinding met een "verleden", slechts een mentale constructie die we op het vlaggetje projecteren.

Het vlaggetje vertelt ons misschien niet dat er een objectief verleden bestaat, maar eerder dat we verhalen creëren om onze ervaringen betekenis te geven. Het vlaggetje hangt in de boom, een stil object, onaangedaan door tijd. Het zijn wij die het laden met herinnering, nostalgie, en zelfs een zekere melancholie over de vergankelijkheid van de tijd. Het is een spiegel voor ons bewustzijn, dat zoekt naar betekenis in de voortdurende stroom van het Nu.

Hoe verklaren we dan  de schijnbare continuïteit van de fysieke wereld, zoals het vlaggetje dat maandenlang in de boom blijft hangen? Een mogelijke uitleg is dat de fysieke wereld zichzelf voortdurend vernieuwt in het Nu. De boom en het vlaggetje bestaan alleen in je huidige ervaring. Dat zij daar gisteren of zes maanden geleden waren, is een conclusie van de geest. Alles wat je waarneemt, neem je waar in het tijdloze moment van Nu, waarin zelfs herinneringen opkomen en verdwijnen.

Het vlaggetje is zowel een getuigenis van je menselijke behoefte om tijd en continuïteit te ervaren, als een uitnodiging om deze ervaring in een breder spiritueel licht te zien. zie de illusie van tijd niet als een vijand., maar als een constructie die kan helpen om de aard van je bewustzijn te onderzoeken. Het vlaggetje in de boom herinnert ons eraan dat alles wat we werkelijk hebben, het eeuwige Nu is – waarin verhalen, herinneringen, en vlaggetjes samenkomen in één ongrijpbaar mysterie.