HET BELANG VAN EEN LANGZAAM PROCES VAN WAKKER WORDEN

HOOFDSTUK 106

HET BELANG VAN EEN LANGZAAM PROCES VAN WAKKER WORDEN

IK BEN

Ik sta tot mijn middel in de drek van mijn ineenstortende illusie die ik "IK" noemde. Mijn bestaan, mijn leven, dat ik voor werkelijkheid aanzag. En steeds meer stort die illusie (het ego) rondom mij in. Dit proces gebeurt niet in één keer. Bij sommige mensen wel, maar niet bij mij. Ik heb een andere ervaring. Eigenlijk waad ik door mijn eigen drek. Ik merk ook steeds meer dat ik tussen twee werelden pendel: aan de ene kant de fysieke wereld en aan de andere kant de wereld van het hogere bewustzijn, die je ook de werkelijkheid kunt noemen.

Dat ik niet uitsluitend "verblijf" in de werkelijkheid heeft te maken met het "langzame" proces dat ik doormaak. Wel ga ik steeds vaker en langer de gevolgen van dat proces "zien".

Het is niet voor niets dat wakker worden in de werkelijkheid met stapjes gaat. Daar wil ik een voorbeeld van geven vanuit mijn eigen ervaring. Ik pendel dus steeds vaker, en soms heftig, tussen twee werelden. Alleen dát al..Vorige week las ik dat seizoen 3 van een serie die ik op Netflix volg, klaar is en op 20 januari uitkomt. Het is een vrij bizarre en tamelijk harde serie over een detective. Maakt niet uit, ik moet altijd vreselijk lachen om die onzin. Echter, ik heb seizoen 3 al vorig jaar gezien. Als ik nu naar die serie scroll, staan er ook 3 seizoenen klaar om te bekijken. Maar als ik op het vakje van seizoen 3 klik, gebeurt er niets. Ik probeer het nog eens, maar weer gebeurt er niets.

Dat is bizar. Seizoen 3 heb ik gezien, en toch gaat het pas op 20 januari in première. Ook hoor ik weleens een liedje waarvan de tekst afwijkt van het origineel dat ik ken.

Verder – dat was vorige maand – lag ik 's nachts in bed, en ik kan je verzekeren dat het pikdonker is in mijn slaapkamer. Vanuit mijn liggende positie kijk ik naar de deur, maar die is niet te zien omdat het zo donker is, alsof je een slaapmasker op hebt. Ineens is de deur volledig verlicht. Kozijn en deur zelf zijn licht, maar niet fel. Ik observeer de deur een tijdje en loop er dan heen om te kijken wat de oorzaak is. Ik weet dat het hele huis  donker is en ik kan verder niets ontdekken.

Ik kan ook niet door die deur heen kijken, en nieuwsgierig als ik ben, wil ik weten of er iets te zien is achter die deur. Dus loop ik er gewoon doorheen. Mind you, ik loop dus dwars door een fysieke deur heen. En als ik omkijk, zie ik nog steeds die deur. Wat ik verder zie, vertel ik een volgende keer. Waar het hier om gaat, is dat je door deze ervaringen steeds meer loskomt van je identificatie met je ego.

Soms ervaar ik ook black-outs waarin ik ineens ,zonder overgang, in een andere stad loop en vervolgens weer terug ben in mijn eigen woonplaats. En ik kan je verzekeren dat het geen dementie is.

Daarom is dat proces zo langzaam en in stapjes. Stel je voor dat deze ervaringen ineens zomaar ineens achter elkaar plaatsvinden. Dan zou je toch krankzinnig worden van angst? Ik chargeer een beetje, maar toch. Je zou denken dat je gek bent. Of aan het worden bent. Want ik kan je verzekeren dat ervaringen zoals ik hierboven aangaf, best verwarrend zijn.

Ik heb ervaren dat je toch best wel een beetje stevig in je schoenen moet staan als je dit meemaakt. En het beste advies? Blijf vooral nuchter en kritisch. Zie in dat elk belangrijk inzicht aan jou wordt aangereikt in verschillende vormen. En geloof mij, elke dag zijn er wel meerdere stukjes inzicht die je krijgt aangereikt. Wees daarom alert. Je weet dat je een inzicht krijgt aangeboden als je het ziet. En dat zien – herkennen – gebeurt steeds vaker wanneer je je meer en meer losmaakt van je lichaam.

Nogmaals, de verwarring en angst zou gigantisch zijn als het proces van wakker worden te snel zou gaan. Maar dat is mijn ervaring. Anderen kunnen het anders ervaren.

Liefs,

Kees