HOOFDSTUK 190
Door Kees Schilder
Het menselijke denken is een wonderlijk instrument. Het kan analyseren, structureren en verbinden. Maar zodra het gevangen raakt in conditionering, overtuigingen en oordelen, verliest het zijn helderheid. Dan lijkt de werkelijkheid niet langer open en levendig, maar gefilterd door een waas van interpretatie. Wat we zien, is niet meer wat is, maar wat onze gedachten ons toestaan te zien. Dit maakt alles troebel en vertroebelt ons innerlijk zicht.
De last van oordelen:
Wanneer de geest voortdurend onderscheid maakt – goed of slecht, mooi of lelijk, beter of slechter – ontstaat vermoeidheid. Oordelen klinkt soms als een daad van kracht, maar in feite kost het enorme energie. Het verdeelt de werkelijkheid in stukjes, scheidt onszelf van anderen, en schept een voortdurende spanning tussen hoe dingen zijn en hoe we vinden dat ze zouden moeten zijn. Deze spanning brengt ergernis en innerlijke onrust.
Waarheid achter de sluier-
Spiritueel gezien is waarheid geen ingewikkelde theorie, maar een directe ervaring van de werkelijkheid zoals ze is, zonder vervorming door denken of scheiding. Wanneer we leren om even stil te staan en de geest te laten rusten, valt de sluier weg. Plots zien we helder: niet door analyse, maar door aanwezigheid. Waarheid openbaart zich vanzelf wanneer we ophouden haar te bedekken met concepten.
Onderscheid en scheiding: een illusie:
Het denken creëert de illusie van afgescheidenheid – ik tegenover jij, mens tegenover natuur, heden tegenover verleden. Vanuit spiritueel perspectief zijn dit slechts labels, nuttig in de praktische wereld, maar niet werkelijk. In de diepte is alles één, verbonden in een levend geheel. Het vasthouden aan onderscheid berooft ons van deze ervaring van eenheid. Het geeft geen voordeel, enkel beperking.
Vrijheid van de open geest:
Wanneer het denken loskomt van zijn bindingen, ontstaat ruimte. Dan is de geest als helder water, waarin de waarheid direct weerspiegeld wordt. Zonder oordeel is er rust; zonder scheiding is er verbondenheid. Het is juist deze openheid die vreugde, vrede en compassie laat opborrelen – niet door inspanning, maar door natuurlijke aanwezigheid.
De waarheid is nooit ver weg; zij is slechts bedekt door de mist van een gebonden geest. Oordelen, onderscheid en scheiding maken ons moe en vervreemden ons van de essentie. Wanneer we leren die last neer te leggen, ontdekken we dat waarheid eenvoudig, helder en altijd aanwezig is – in de stille ruimte van ons eigen bewustzijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten