zondag 21 juni 2026

HOOFDSTUK 261 LICHT EN SCHADUW

hoofdstuk 261

Door Kees

ikben

Nog voordat de herinnering aan de Raad vóór mijn geboorte helemaal is vervaagd, voel ik mezelf terugglijden in het grenzeloze ZIJN.

Geen lichaam. Geen tijd. Alleen bewustzijn. Ik laat me meedrijven, zonder doel. Dat heb ik inmiddels geleerd tijdens mijn reizen: hoe minder ik wil sturen, hoe verrassender de ervaring.

En terwijl ik drijf komt er een vraag in mij op die mij al tijden fascineert:

"Wie zijn energie verhoogt zonder zijn schaduw onder ogen te zien, loopt het risico overweldigd te worden door krachten die hij dacht te hebben overstegen. En juist daar ontstaan de verhalen van spirituele leraren die ontsporen, van leerlingen die verdwalen of van mensen die zich ineens niet meer herkennen in hun eigen gedrag. Omdat energie niet alleen je lichte kant activeert maar ook je donkere kant. het werkt twee kanten op. De vraag is daarom niet: hoe krijg ik meer energie? De vraag is: ben ik bereid verantwoordelijkheid te nemen voor alles wat die energie in beweging brengt?"

En plotseling sta ik op een stoffig pad.

Voor mij ligt een zacht glooiend landschap. Olijfbomen. Gras dat beweegt in een warme wind. In de verte hoor ik schapen blaten.

Ik kijk om me heen. "Waar ben ik nu weer terechtgekomen?" mompel ik.

"Dat vraag ik mij ook wel eens af."

Ik schrik op.

Naast mij zit "de man" die ik zo goed ken op een grote steen.

Hij kijkt me aan met twinkelende ogen. En lacht. Niet plechtig. Niet mysterieus.

Gewoon een warme, aanstekelijke lach.

"Jezus?" vraag ik oprecht blij.

Hij steekt zijn hand op en komt meteen met een grap.

"Je kijkt alsof je een abonnement op de hemel hebt gewonnen."

Hij grijnst breed, springt van de steen en begint langzaam te wandelen.

Ik loop met hem mee.

"Je wilde iets beter begrijpen," zegt hij. Ook als reminder voor anderen.

Ik knik.

Ik denk aan licht en schaduw en hij reageert meteen.

"Ah," zegt hij glimlachend. "Eén van de meest hardnekkige misverstanden onder spirituele mensen."

Hij draait zich naar mij om.

"Vertel eens. Wat gebeurt er als je een kamer verlicht?"

"Dan wordt alles zichtbaar."

"Precies."

Hij steekt zijn armen in de lucht.

"Niet alleen de bloemen op tafel. Ook de spinnenwebben in de hoek!"

Hij lacht hard om zijn eigen grap.

"Maar mensen doen vaak alsof spirituele groei betekent dat alleen de bloemen zichtbaar worden."

Ik knik.

"Dat is inderdaad wat veel mensen denken."

"Ja!"

Hij wijst naar mij.

"En dan zijn ze verbaasd wanneer ze ineens woedend worden tijdens een retraite."

Hij speelt een verbaasde stem na:

'Maar Heer, ik mediteer al drie weken! Waarom ben ik zo boos?'

Hij kijkt mij aan.

"Nou, omdat je eindelijk ziet hoe boos je altijd al was."

Ik lach.

Hij ook.

Dan wordt zijn blik zachter.

"Begrijp je," zegt hij, "licht maakt niets slechter."

Hij wijst naar de zon.

"Het onthult."

We lopen verder.

"Toen ik op aarde leefde," vervolgt hij, "waren er mensen die dachten dat heiligheid betekende dat je geen duisternis meer had."

Hij schudt zijn hoofd.

"Wat een onzin."

Hij bukt zich, pakt een steen op en houdt hem voor mij.

"Kijk eens."

De steen begint van binnenuit licht te geven.

Maar tegelijkertijd wordt de schaduw ervan scherper zichtbaar op de grond.

"Zie je?"

Het licht en de schaduw verschijnen tegelijk.

"Hoe meer licht, hoe duidelijker ook de schaduw."

Ik denk aan woede.

Trots.

Jaloezie.

Aan alle delen van onszelf die wij liever niet zien.

"Maar waarom zijn die schaduwen er überhaupt?" vraag ik.

Hij kijkt me ondeugend aan.

"Zodat jullie iets hebben om over te klagen."

"Effe Serieus."

Hij glimlacht.

"De schaduw is geen fout."

Hij legt de steen terug.

"Ze ontstaat zodra bewustzijn zich beperkt."

"Beperkt?"

"Ja."

Hij spreidt zijn armen.

"In je ware staat ben je alles."

"Maar zodra je mens wordt, ervaar je jezelf als iemand."

Hij wijst naar mijn borst.

"En zodra er een 'ik' ontstaat..."

Hij wijst naar zijn eigen borst.

"...ontstaat er ook een 'niet-ik'."

Hij trekt een overdreven ernstig gezicht.

"En dan begint de ellende."

Ik schiet opnieuw in de lach.

Maar diep vanbinnen voel ik dat hij gelijk heeft.

Hij loopt verder.

"De fout die veel spirituele mensen maken," zegt hij, "is dat ze hun schaduw proberen te vermoorden."

"En dat lukt niet?"

Hij kijkt mij zogenaamd geschokt aan.

"Heb jij ooit geprobeerd je eigen schaduw te begraven?"

Ik schud mijn hoofd.

"Goed zo."

Hij knikt tevreden.

"Want hoe harder je vecht tegen jezelf, hoe sterker dat deel wordt."

Hij blijft staan.

Kijkt mij liefdevol aan.

"Ware groei is niet dat je je donkere kanten kwijtraakt."

"Wat dan wel?"

Hij glimlacht.

"Dat je groot genoeg wordt om ze lief te hebben."

ik zwijg.

Want die woorden raken iets diep in mij.

Hij legt een hand op mijn schouder.

"Zelfs jouw woede verlangt uiteindelijk naar liefde."

"Zelfs jouw angst verlangt naar veiligheid."

"Zelfs jouw trots probeert jou ergens tegen te beschermen."

Hij kijkt naar de horizon.

"Alles in jou wil uiteindelijk terug naar huis."

We staan een tijdje stil.

Dan kijkt hij me weer aan.

Zijn ogen twinkelen opnieuw.

"Overigens..."

Ik voel alweer een grap aankomen.

"Zelfs ik was niet altijd blij."

"Nee?"

Hij lacht.

"Als je twaalf mannen moet begeleiden waarvan de helft niet luistert en de andere helft denkt alles beter te weten..."

Hij schudt zijn hoofd.

"...dan leer je vanzelf geduld."

Ik proest het uit.

Hij lacht mee.

En ineens besef ik iets.

Zijn liefde zit niet in perfectie.

Niet in verhevenheid.

Niet in afstand.

Zijn liefde zit juist in zijn menselijkheid.

In zijn humor. In zijn vermogen om alles te zien...en toch niets af te wijzen.


Langzaam begint het landschap te vervagen.

Ik voel dat de ontmoeting ten einde loopt.

"Nog één vraag," zeg ik snel.

Hij kijkt me aan.

"Zal de mensheid dit ooit begrijpen?"

Hij denkt even na. Dan glimlacht hij.

"Uiteindelijk wel."

Hij wijst naar mijn hart.

"Focus op je hart, dan begrijp je sneller."

En daarna naar mijn hoofd.

"Hier duurt het meestal wat langer."

Hij knipoogt.

En verdwijnt.

Terwijl ik terugkeer naar mijn lichaam, hoor ik zijn lach nog lang nagalmen.

Een lach die niet oordeelt. Een lach die begrijpt.

En misschien...denk ik terwijl ik mijn ogen open, is dat wel het meest goddelijke geluid dat er bestaat.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

HOOFDSTUK 230: DE POORT (VERSCHUIVING) VAN VERGEVING

 Bewustzijn groeit door ervaring We denken vaak dat bewustzijn groeit doordat we meer weten, meer begrijpen of spiritueel verder komen. Maar...