Door ikben
Ergens onderweg zijn we gaan geloven dat we ergens naartoe moeten.
Naar verlichting. Naar bewustwording. Naar innerlijke rust. Naar een hogere trilling, een groter bewustzijn, een diepere verbinding met onszelf. En omdat we kennelijk nog niet helemaal zijn aangekomen, verzamelen we ondertussen de aanwijzingen.
We lezen boeken. We volgen goeroes. We bezoeken spirituele workshops. We leren mediteren, ademen, visualiseren en manifesteren. We branden wierook, trekken kaarten, zeggen mantra’s en proberen ons gedrag aan te passen aan de laatste inzichten over bewustzijn. Er zijn cursussen voor bijna alles wat zich niet laat meten.
Het is allemaal goed bedoeld. En sommige oefeningen kunnen prachtig zijn. Ze kunnen ons helpen stil te worden, aandachtiger te leven en ons bewust te worden van wat er in onszelf gebeurt.
Maar ergens kan ook daar een merkwaardige vergissing ontstaan. We kunnen van de weg naar binnen een nieuwe weg naar buiten maken. Dan wordt spiritualiteit opnieuw iets wat we moeten bereiken. Veel spirituele tradities geven ons rituelen en gedragsregels. Sta iedere ochtend twintig minuten stil. Mediteer op dit tijdstip. Adem op deze manier. Zeg deze woorden. Eet dit wel en dat niet. Vermijd negatieve mensen. Denk positief. Laat je ego los. Verhoog je trilling. Voor je het weet, hebben we een spirituele agenda. En daar zit iets paradoxaals in.
Want als bewustzijn werkelijk vrij is, waarom zouden we het dan in een strak schema moeten vangen?
Een ritueel kan aanvankelijk helpen. Het kan een deur openen. Maar zodra het ritueel een verplichting wordt, zijn we niet langer vrij aan het bewegen. Dan voeren we een programma uit.
En misschien is dat precies wat we in ons spirituele leven juist proberen te ontgroeien.
We hebben al zoveel regels in ons leven. Hoe laat we moeten werken. Hoe we ons moeten gedragen. Wat we moeten vinden. Wat we moeten bereiken. Hoe succesvol we moeten zijn.
Moeten we daar in onze zoektocht naar verlichting nog een spiritueel reglement aan toevoegen?
Energie wil bewegen. Is altijd in beweging .Alles wat leeft, beweegt.
Een rivier die niet meer stroomt, wordt geen rivier maar stilstaand water. Wind die niet meer beweegt, is geen wind. Een lichaam leeft omdat er voortdurend beweging plaatsvindt. Ademhaling is beweging. Hartslag is beweging. Gedachten komen en gaan.
Ook onze energie is voortdurend in beweging.
Maar zodra we een spirituele oefening veranderen in een rigide gewoonte, kan iets merkwaardigs gebeuren. Wat ooit bedoeld was om ons vrijer te maken, kan ons juist vastzetten.
We gaan dan denken dat we op de juiste manier moeten voelen.
Op de juiste manier moeten mediteren.
Op de juiste manier moeten reageren.
Op de juiste manier spiritueel moeten zijn.
En daarmee ontstaat een nieuwe vorm van ego: het spirituele ego. En de energie (wij) wordt star.
Het ego dat niet meer zegt: Kijk eens hoe succesvol ik ben, maar: Kijk eens hoe bewust ik ben.
Maar onder het oppervlak kan hetzelfde mechanisme zitten: de overtuiging dat we nog iemand moeten worden.
Maar waarom zou je iets moeten worden?
Misschien is dat wel de meest bevrijdende gedachte die we kunnen toelaten:
Alles wat je werkelijk zoekt, ben je al.
Je hoeft niet verlicht te worden.
Je hoeft niet bewuster te worden.
Je hoeft niet eerst een betere versie van jezelf te creëren voordat je mag ZIJN.
Je bent er al.
Dat betekent niet dat je nooit meer iets hoeft te leren of dat je nooit meer kunt veranderen. Het betekent alleen dat jouw ZIJN niet afhankelijk is van jouw prestaties.
Een boom hoeft geen workshop te volgen om een boom te worden.
Een vogel hoeft geen cursus te doen om te leren vliegen.
De zee hoeft niet iedere ochtend te mediteren om te mogen golven.
En misschien geldt dat ook voor ons.
Laat je energie wapperen
Misschien mogen we daarom wat minder vasthouden aan hoe het zou moeten.
Laat je energie wapperen.
Niet als excuus om maar wat te doen, maar als uitnodiging om te luisteren naar wat zich werkelijk aandient.
De ene dag wil je mediteren. De andere dag wil je wandelen. Soms wil je stilte.
Soms wil je lachen met vrienden en uren praten over helemaal niets. Soms wil je huilen.
Soms wil je helemaal nergens over nadenken. Soms wil je vloeken.
Nou en???? Niks mis mee!
En misschien is dat allemaal onderdeel van dezelfde beweging.
Het leven vraagt niet voortdurend om verbetering. Het vraagt vooral om aanwezigheid.
Ga mee met de stroom die zich aandient, zonder van iedere beweging meteen een spirituele betekenis te maken.
Je hoeft niet iedere emotie te analyseren.
Je hoeft niet iedere gebeurtenis als een les te beschouwen. Juist niet. Want dan ga daar weer starheid , issues, en vervolgens de ergste van het stel: CONCLUSIES creëren in plaats van je WAPPERENDE ZIJN. En niets is erger voor beweging dan vaststaande conclusies of zogenaamde feiten. Getver!!!
Je hoeft niet achter ieder toevallig gesprek een boodschap van het universum te vermoeden.
Soms is een gebeurtenis gewoon een gebeurtenis.
En soms is een kop koffie gewoon een kop koffie.
Ook dat kan verlichting zijn.
Niet doen, maar zijn.
Misschien begint ware spiritualiteit daarom precies waar het streven ophoudt.
Niet meer: Wat moet ik doen om verlicht te worden?
Maar: Wat gebeurt er als ik niets hoef te worden?
Niet: Hoe krijg ik mijn energie op een hogere frequentie?
Maar: Kan ik mijn energie laten zijn zoals zij nu is?
Niet: Welke regels moet ik volgen?
Maar: Kan ik luisteren?
Daarin zit misschien een veel diepere vorm van vertrouwen.
Het vertrouwen dat er onder alle gedachten, overtuigingen, angsten, verwachtingen en aangeleerde patronen iets aanwezig is dat niet verbeterd hoeft te worden.
Iets wat er al was voordat we begonnen aan onze spirituele zoektocht.
Misschien is bewustzijn niet iets wat we moeten ontwikkelen, maar iets waarin we eindelijk durven rusten.
Je bent er al
Kortom:Je hoeft niets te doen om te ZIJN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten