Door Kees
Ikben
Een wijs man zei ooit dat kalmte het grootste goed ter wereld is. Dat ondervond ik de laatste hectische weken.
De meeste mensen denken dat kracht schuilt in handelen, vechten of voortdurend oplossingen bedenken. Maar de grootste kracht openbaart zich juist wanneer er niets meer bevochten hoeft te worden. Werkelijke kalmte is geen passiviteit; het is een toestand waarin je niet langer wordt meegesleept door de golven van gedachten, emoties en verlangens.
Wanneer je volledig kalm bent, verandert je ervaring van de tijd. Het verleden verliest zijn greep, de toekomst houdt op je te lokken of te bedreigen. Alleen het huidige moment blijft over. En in dat moment blijkt tijd niet langer een dwingende werkelijkheid te zijn, maar slechts een gedachte waarmee de geest zichzelf bezighoudt.
Zolang de geest onrustig is, blijft hij reageren op oude indrukken. In de oosterse tradities worden deze indrukken samskara's genoemd: mentale sporen die zijn achtergebleven door ervaringen, verlangens, angsten en overtuigingen. Zij vormen de automatische programma's die ons leven grotendeels besturen. We denken vrij te zijn, maar vaak reageren we slechts volgens oude patronen.
Volkomen kalmte onderbreekt die eindeloze keten van oorzaak en gevolg. Er wordt niets nieuws toegevoegd aan het verleden en het verleden verliest zijn macht over het heden. In die zin komt ook karma tot stilstand. Niet omdat de wereld ophoudt te bestaan, maar omdat er niemand meer is die automatisch reageert vanuit angst, gehechtheid of afkeer.
Vanuit deze stilte wordt zichtbaar hoe betrekkelijk alles is wat de geest zo belangrijk vond. Succes en mislukking, winst en verlies, lof en kritiek: ze blijken voorbijgaande bewegingen aan de oppervlakte van het bewustzijn. Dat wat eerst enorm leek, wordt klein. Dat wat eerst dringend leek, blijkt nauwelijks betekenis te hebben. Alles wordt nietig tegenover de oneindige ruimte van het Zijn.
In die ruimte hoef je niets te worden. Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft zelfs niet spiritueel te zijn. Er is alleen het stille bewustzijn dat alles waarneemt zonder zich ergens aan vast te klampen.
Misschien is dat wel de diepste betekenis van innerlijke vrede: niet dat de wereld stil wordt, maar dat jij ophoudt met ertegen te vechten. En juist dan ontdek je dat achter alle beweging een stilte aanwezig was die nooit is verdwenen. Die stilte is geen ervaring die komt en gaat. Zij is je ware natuur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten