HOOFDSTUK 157
Door Kees Schilder
Laatst las ik een boek van Anita Moorjani, die verzuchtte: "hoe zou de wereld eruit zien als deze wordt aangestuurd door Empathen, spirituele denkers en hooggevoelige mensen.
Daar heb ik lang bij stilgestaan en voor mij zag ik de wereld die wij nu projecteren:
Onze wereld lijkt geregeerd te worden door zij die het hardst roepen, het minst voelen, en het diepst afgesneden zijn van hun eigen menselijkheid.
De structuren die ons leiden – van regeringen tot multinationals – lijken als magneten psychopaten, narcisten en machtsverslaafden aan te trekken. Hun handtekeningen zijn overal zichtbaar: oorlogen zonder zingeving, ecologische rampspoed, en volkeren die meer op consumenten dan op mensen beginnen te lijken.
Zij spreken in termen van winst, strategie, dominantie. Hun god is controle. Hun vijand: kwetsbaarheid.
Empathie? Iets voor "zwakkeren".
Vrede? Een strategisch wapen.
De mens? Een middel, geen doel.
Tot zover mijn treurige gemekker. Nu de schoonheid die ik tijdens een diepe meditatie zag en heel moeilijk in woorden is te vervatten:
Wat als we het rad van de geschiedenis de andere kant op draaien? Wat als de wereld geleid wordt door zij die voelen in plaats van overheersen? Wat als de tronen worden bezet door spirituele denkers, empathen, hooggevoeligen – zij die luisteren naar stilte, en handelen vanuit verbinding?
In die nieuwe wereld zou macht niet langer worden afgemeten aan hoe luid je spreekt, maar aan hoe diep je luistert.
Een empaath in een positie van leiderschap voelt de pijn van het volk alsof het zijn eigen huid betreft. Wetgeving ontstaat daar niet uit lobby's, maar uit intuïtief inzicht en moreel bewustzijn.
De spirituele leider kent het ego – niet omdat hij erdoor wordt gedreven, maar omdat hij het heeft leren temmen.
In plaats van dominantie over anderen, beoefent zij de hoogste vorm van leiderschap: zelfbeheersing.
In plaats van oorlog, zoekt hij de bron van conflict in zichzelf.
In plaats van bezit, kiest zij voor gedeelde overvloed.
Een empathische regering zou de aarde niet langer behandelen als een object, maar als een levend wezen. De planeet wordt gezien als een lichaam waarvan wij de cellen zijn – en elke cel telt.
Economie krijgt een ziel. Geld wordt energie, niet verslaving.
Onderwijs leert kinderen hoe te zijn, niet alleen hoe te presteren.
De gezondheidszorg is niet gericht op het onderdrukken van symptomen, maar op het helen van het innerlijk.
Technologie ondersteunt bewustzijn, in plaats van het te onderdrukken.
Sommigen zullen zeggen: dit is naïef. Te zacht. Te mooi.
Maar zachtheid is geen zwakte – het is de enige kracht die werkelijk transformeert.
De geschiedenis heeft ons geleerd wat er gebeurt als het koude denken zonder hart regeert. Misschien is het tijd om te ervaren wat er gebeurt als het hart regeert, bijgestaan door helder inzicht.
Spiritueel leiderschap is geen sprookje. Het bestaat al – in kleine gemeenschappen, stille activisten, bewuste ouders, wijze grootouders, en kunstenaars die het onzegbare voelbaar maken. Het groeit, onzichtbaar, maar onstuitbaar.
De revolutie die werkelijk telt, komt niet met vlaggen of geweren.
Ze begint in stilte.
In keuzes.
In het doorbreken van het oude script, waarin je moet vechten om te winnen.
De wereld wordt niet gered door nóg een leider die het hardste roept, maar door velen die eindelijk luisteren – naar zichzelf, naar elkaar, naar de aarde.
Misschien begint het niet in het parlement, maar in een meditatiezaal.
Niet op een troon, maar op een yogamat.
Niet met een zwaard, maar met een traan.
Niet iedereen die zacht is, is stil.
En niet iedereen die voelt, is zwak.
Misschien zijn het juist zij – de voelenden, de stillen, de dromenden – die deze wereld uiteindelijk zullen genezen.
Dát-en wat Anita Moorjani met haar boek bedoelde-zag ik in detail voor mij. Overigens is Anita' s boek een aanrader. De titel:" de kracht van empathie"
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten